سروش دباغ (متولد ۱۷ خرداد ۱۳۵۳ در تهران) پژوهشگر ایرانی حوزه دین، فلسفه و ادبیات است. او هماکنون مدیریت مؤسسه معرفت و پژوهش در تهران و بنیاد فرهنگی سهروردی در تورنتوی کانادا را بر عهده دارد و در دانشگاه تورنتو به عنوان پژوهشگر مشغول به فعالیت است.
این، اولین کتاب و یا دقیقتر، اولین مواجه با آقای سروش دباغ بود. کتاب مجموعه مقالات مختلفی بود در مورد امر اخلاقی یا امر متعالی. مقالات نسبتا قوی هستند که با زبان ساده ای نوشته شدن و این به نظرم تسلط نویسنده رو در موضوع مورد بحث نشون میده. فکر میکنم هر خواننده ای با هر سلیقه ای، حتما در این کتاب چندتا مقاله ی خوب پیدا میکنه.
کتابِ جالب و خوب و لذیذی بود برایم. نثرِ کتاب (که شاملِ ١۴ مقاله است) روانیِ خوب و قابلِ توجّهی داشت و سختیهای مرسومِ متنهای فلسفی را در آن کمتر دیدم. مؤلّفْ بیجهت و بینظر نبود در مباحث و میتوان گفت که سویهی «روشنفکری» داشت بههرحال. ولی از خلالِ بحثها و تحلیل و استدلالهای او آدم میتوانست نظری دیگرگونه اتّخاذ کند و داشته باشد. مثلاً میشد علیرغمِ جهتِ مؤلّف که بعضاً «فایدهگرایی» بود، میلِ به «وظیفهگرایی» یا مطلقگراییِ کانتی داشت. یعنی مؤلّف فضای مقاله و بحث را جوری مطابقِ میل و نظرش تحدیدِ به رأی و منظور و مطلوبِ شخصی نکرده بود که جهات و نظراتِ دیگر مقهور و منزوی بشوند. از مقالاتِ کتابْ «اتانازیِ داوطلبانهی غیرِفعّال از منظرِ اخلاقِ راس» و «واقعیّتِ غایی و کثرتگراییِ دینی» را کاملاً پسندیدم و سه مقالهی دیگر را هم نیمهپسند کردم و بقیه را رسماً ضربدر گذاشتم تنگشان در فهرست.