جناب مارتینی

by Pietro Grossi, بنفشه شریفی خو (Translator)

مارتینی «کبیر» خوش‌چهره است و خوش‌قریحه، نویسنده‌ا‌ی با استعدادی نبوغ‌آمیز، و در یک‌کلام، از آن آدم‌ها که همه می‌خواهند جای او باشند. آینده، روشن است و نویدبخش اما شاید نه برای او که فروتن است و گوشه‌گیر و حتی خودویرانگر. حالا چه‌طور باید از نور فلاش دوربین‌ها و آتش عشق نافرجام میریام، ستاره‌ی نوظهور هالیوود، در امان بماند؟ نکند چشمک ستاره‌های بخت، دروغین باشد. آن هم در حق او که آدم ساده‌ای است و خجالتی، آدمی که در جیب‌هایش فقط چند سکه و اسکناس دارد، دو کبریت سوخته، هفت دانه برنج و سرباز فلزی کوچکی که رنگش کمی سیاه شده

Genres: Italy

71 pages, Paperback

First published January 1, 2010

Reviews

[Atefeh]

جناب مارتینی روایتی کوتاه درباره‌ی گفت‌وگویی ساده اما پرمعناست. نویسنده با این داستان نشون می‌ده که پشت ظاهرِ موفقیت و شهرت، ممکنه خلأ و دل‌زدگی عمیقی پنهان باشه.
در واقع، کتاب یادآوری می‌کنه که داشتن همه‌چیز، لزوماً به معنای خوشبخت بودن نیست.

[°•.Melina°•.]

«آخرش تنها چیزی که برامون می‌مونه اینه که سرجامون بشینیم، فیلم زندگی رو تماشا کنیم و دعا کنیم که سالن درستی رو انتخاب کرده باشیم.»

اتفاقی تو کتابفروشی دیدمش چاپ قدیم ۲۵هزار تومن! گفتم ادبیات ایتالیاس به امتحانش می‌ارزه؛ اینکه شخصیت اصلی از سلینجر و فیتزجرالد الهام گرفته شده بود، بخش جذابش بود برام. به دردِ گذروندن یه شب کنار پنجره و دو سه تا چای بغلش میخورد.✨️
🔖آبان ۱۴۰۴

[Kimiya]

«می‌دونی برای چی اینکار رو می‌کنم فرانک؟ چون عاشقم.»

[Hanieh]

مارتینی، نویسنده‌ای‌ست که کتابش تازه چاپ شده
و او اکنون در اوج شهرت است. اما این شهرت،
تنها یک لبه‌‌ی دنیای اشخاص معروف است.
لبه‌ی دیگر آن انزواست که مارتینی قرار است
با آن مواجه شود.
"جناب مارتینی" رمان کوتاهی‌ست که پیتر گروسی
برای نوشتنش از سلینجر و فیتزجرالد تاثیر گرفته است. داستانی که همه‌چیز در آن به اندازه است؛
نه چیزی زیاد دارد و نه چیزی کم.

[Roya]

از اون کتاب‌ها بود که توی اتوبوس و مترو صرفا برای اینکه مشغول کاری باشه و حوصله‌ت سر نره، می‌تونی بخونی.

[Helia]

یه داستان کوتاه خیلی معمولی. کتاب های جدید نشرچشمه دارن ناامیدم میکنن متاسفانه.
داستان خوش ساختی بود و روند اتفاقات خوب تعریف شده بود. ولی خب خیلی معمولی بود و کشش خاصی نداشت و این داستان کوتاه ارزش اینکه تبدیل به یک کتاب جداگونه بشه رو نداشت.

[Diana]

فقط یک صبح دیگه تا پاییز مونده.

[Parastoo Khalili]

در دوره‌ای از زندگی به سر می‌برم که اجازه میدم کتاب‌ها من رو صدا بزنند!

و در خطاب به جناب مارتینی عزیز می‌گویم؛ تو چیزی رو انتخاب کردی که باعث شد چیز باارزشی رو از دست بدی.
و از شما که داری این رو میخونی می‌پرسم؛ آیا انسان چیزی‌ست غیر از انتخاب‌هایش؟

[Tiera]

«چیزهای کوچک‌اند که نشان می‌دهند هرکس چه‌جور آدمی‌ست، مثلن چیزهایی که هرکس توی جیبش دارد.»

[Reyhan]

«یهو دوروبرت رو نگاه می‌کنی و متوجه میشی اشیاء وضوحشون رو از دست دادن و به دلایل عجیبی بیشتر احساس تنهایی می‌کنی.»
کتاب جمع‌وجور و دوست داشتنی‌ای بود.

[Nixya]

خوانده شده در بستری بیماری و تحت تاثیر داروهای قوی که هیچکدوم هم اثری ندارن.

[Amin Houshmand]

معمولاً کتاب‌هایی که یک نفس میرم سراغشون برام اهمیت بیشتری پیدا میکنن. بعضی کتاب‌ها هستن که مجبورت میکنن توی یک نشست بخونی و تمومشون کنی. بعد از #ملکوت از #بهرام_صادقی و #سونیچکا از #لودمیلا_اولیتسکایا حالا #جناب_مارتینی از #پیترو_گروسی نویسنده ایتالیایی این حکم رو برای من داشت.

«جناب مارتینی» انقدر درست و به جا و اندازه هست که نمیشه ازش کوچکترین ایرادی گرفت. نوولا یا داستان کوتاهی که خواننده رو با جنبه‌های عمیق‌تر شهرت و انزوا آشنا میکنه. دغدغه‌های فراموش شده نویسنده‌ای مشهور که در سیر شخصیتی خودش در چند سال به خلوت نشینی پناه میبره و پاپاراتزی‌ها رو در جستجوی سرنخی از حضور و بودنش تنها رها میکنه.

نشانه‌های جهان بینی جی. دی. سلینجر و اسکات فیتزجرالد توی این داستان و نگاه نویسنده مشهوده و همین باعث میشه اگه به این دوتا اسم بزرگ علاقه داشتیم، بیشتر با داستان و رویکرد اون ارتباط برقرار کنیم.

«جناب مارتینی» از آثار معاصر ادبیات ایتالیاست که خیلی دوستش داشتم.

[Hesam Mousavi]

حتی نمی‌دونم چرا تصمیم گرفتم این کتاب رو بخونم؟

ولی از انتخابم خوشحالم، چون کتاب تونست به راحتی منو با خودش همراه کنه و به دنیای نویسنده ببره.
داستان هیچ فراز و فرود زیادی نداشت یا حتی میشه گفت اصلا نداشت. به آرومی همه چیز داشت توی کوچه پس کوچه های ایتالیا جلو می‌رفت. نویسنده مارو همراه خودش به کافه، هتل یا مراسم رقص برد. مارو در کنار شخصیت اصلی نشوند تا به رادیو گوش بدیم و حتی پیچ رادیو رو کم و زیاد کنیم.

انگار بهمون نشون داد که نیازی نیست برای خلق یه کار زیبا زیاده گویی کرد و با کمترین کلمات ممکن تونست فضایی رو خلق که احساس کنم هر لحظه در کتاب هستم.

انگار ادبیات ایتالیا شروع کرده با کار های کوتاه خودش منو به سمت خوندنش کشیدن و میشه گفت تا اینجا همش فوق العاده بود!

[Niki]

معمولی بود واقعا، دلم می‌خواست اگر می‌تونستم بهش امتیاز دو و نیم می‌دادم. کم حجم بودنش، می‌تونه دلیل قشنگی باشه برای گذران وقت و فرار از همهمه‌های همیشگی واگن‌ها. انتظار چیز خاصی رو نمیشه ازش داشت واقعا. ترجمه‌اش روان بود و کتاب لحن خودمونی طوری‌ای داشت. همین :)

[Rana Heshmati]

کتاب رو در یک نشست خوندم و واقعا برام دلنشین بود. از اون شخصیت‌ها بود که در یاد آدم می‌موند و تا مدت‌ها بهش فکر می‌کنی. باز هم از این برش‌های زندگی که برج بابل داره جمع‌شون می‌کنه. یه خبرنگار که با یه نویسنده مشهور مصاحبه می‌کنه. اولین سوالش: توی جیب‌هات چی داری؟ و جناب مارتینی از فرانک (خبرنگار) خوشش میاد و بعد از چاپ شدن اون مصاحبه، نامه‌ای برای فرانک می‌فرسته و میگه این قشنگ‌ترین چیزی بوده که یکی درموردش نوشته. 🥺 فرانک هم اونو قاب می‌کنه و می‌زنه به دیوار روبه‌روی میزش... سال‌ها می‌گذره و طی یک شرایط جالبی که دوباره همدیگه رو می‌بینن، مارتینی فرانک رو یادش مونده حتی با اینکه فرانک فکر نمی‌کنه اونقدری مهم بوده باشه. انگار باورش نشده. و چقدر این احساس‌هاش رو درک می‌کردم. جناب مارتینی بهش میگه: «فرانک. تو نویسنده بزرگی می‌شی.»
---
دیگه سعی می‌کنم باقی داستان رو لو ندم. اما دوستش داشتم و می‌دونم یه قسمت‌هایی ازش باهام می‌مونه، گرچه حافظه ماهی‌‌آنه‌م چند روز دیگه همه‌ش رو فراموش کرده و رفته. :)

[Maedeh Mehry]

چقدر برای خوندن تو شب‌های بارونی مناسب بودی! ممنونم آقای گروسی، همنشینی دلچسبی بود!

[Orki De]

ساده و آروم، از پشت پرده زندگی مشاهیر.
حس میکنم مشابه‌ش فیلمی دیده باشم یا داستانی خونده باشم، خلاصه ایده جدید نبود ولی پرداخت روانی داشت و‌ میشه سریع خوندش.

[Unidentified]

یه رمان کوتاه یا نوولا از ایتالیا که در مورد جی توماس مارتینیه و به گفته نویسنده بازتابی از شخصیت "جی دی سلینجره"...شخصیتی که باید بین شهرت و دردسرهاش یا انزوا و آرامش ناشی از اون یکیو انتخاب کنه...
واسه استراحت بین کتاب های بلند گزینه بدی نیست...
پ.ن۱: بین امتیاز ۲و ۳ مردد بودم ولی دو سه ساعت بعد تموم شدنش به خودم اومدم دیدم دارم بهش فک میکنم. پس برگشتم و امتیازشو به ۳ تغییر دادم!
دلم میخواد همه ی کتابای مجموعه ی برج بابل رو بخونم 🥲

[ayda Azinfam]

به نظرم خیلی معمولی بود بدون هیچ کششی، دو ستاره برای چندتا جمله خوبی که داشت🌱

[امیرمحمد]

از یکی از دوستانم خواهش کردم یک اثر کوتاه و ملودرام بهم معرفی کند و شاهکار کرد. اثری گیرا، قدردانی و ارائه‌ی احترام به سلینجر و فیتزجرالد.
داستان در مورد نویسنده‌ی بی‌نهایت بااستعدادی به‌نام آقای مارتینی‌ست که پروتاگونیستِ خبرنگار ما با اکراه می‌رود تا از او مصاحبه بگیرد، اما جناب مارتینی از ریزبینی‌های او خوشش می‌آید و با هم دوست می‌شوند. حالا خبرنگار ما زندگی دوستش را از طریق روزنامه‌ها دنبال می‌کند، اما همیشه ملاقات‌های گاه‌گدار و ناگهانی‌ای رخ می‌دهد که به ما اجازه می‌دهد تا از ابعاد عمیق‌ترِ زندگی این نویسنده‌ی به‌شدت جذاب و مستعد باخبر شویم. یک داستانِ خالص. پیشنهادی.

[Bahareh Mahooti]

«ظرف شستن کار قشنگیه»... خوب میفهممش. کتاب جذابی بود؛ شروع نشده تموم شد. اول کتاب میگه «جی» الهام گرفته از همون سلینجر معروفه و خب جذابیت داستان رو بیشتر میکنه

[Parastoo]

راوی بارها نشون داد خودش رو ملزم به دیدن فیلم‌ها در سینما تا انتها نمیکرد،
اما زندگی جی رو تا سالها، حتی وقتی از انظار دور بود دنبال کرد و همون طور که دعا کرده بود، سالن سینمای خوبی انتخاب کرده بود.

[Lunacy]

سرنوشت چیزی نیست جز نتیجه انتخاب هامون؛ و برای هر انتخاب و به دست آوردنی،‌ صرف نظر کردن و از دست دادنی وجود داره.

[NILA]

از اونجایی که این مدت ادبیات ایتالیایی میخونم، تقریبا دیگه نمادهای ادبیات ایتالیایی ( خصوصا ادبیات مدرن ) رو میتونم پیدا می‌کنم. این کتاب ، از اونجایی که نویسنده هم دو الگوی مهمش در نویسندگی سیلنجر و فیتزجرالد بودن ، بیشتر از ایتالیایی بودن امریکایی بود؛ با این وجود که من چندان طرفدار گتسبی بزرگ نبودم اما این کتاب رو دوست داشتم. شخصیت جناب مارتینی هم ترکیبی از فیتزجرالد و سلینجر هست که قطعا اگه طرفدار این دو نویسنده هستین این کتاب براتون لذت بخش خواهد بود.

از این به بعد ادبیات ایتالیایی من رو یاد تو میندازه رها ..

[Masoud]

یک‌ساعته خوندمش. داستان جالب و جذابی بود و واقعاً حال و هوای داستان‌های سلینجر و نیویورک و این‌جور چیزها رو داشت. حتماً باید سراغ آثار فیتزجرالد هم برم.

[Negin Esfandiar]

تو آخرین روز سال ۴۰۴ پنجمین کتابی که قراره کنار هم بخونیم رو انتخاب کردیم و در دومین روز عید خوندیمش. منم همینطور. «می‌دونی چرا اینکارا رو می‌کنم؟ چون عاشقم.»

[K]

چندتا (💌)

"چیزهای کوچک‌اند که نشان می‌دهند هر کس چه‌جور آدمی است، مثلا چیزهایی که هر کس توی جیبش دارد."

"ناگهان بار سنگین حس تلخی را بر شانه‌ام احساس کردم که می‌گفت خواهی نخواهی زمان می‌گذرد."

"از همه چیز گذشته، زندگی اتفاق سرگرم‌کننده‌ای است."

"ظرف شستن کار قشنگیه. یه گوشه‌ای دور از قیل‌وقال برای خودت وامیسی، سرت به کار خودته، با آب گرمی که می‌ریزه رو دست‌هات، در ضمن می‌تونی یه گوشه‌ی این دنیا رو تمیز کنی. تازه بابتش بهت پول هم می‌دن."

"می‌دونی من برای چی این کار رو می‌کنم،فرانک؟ چون من عاشقم."

[Mojtaba R]

مطابق با روایت داستان، مدیر مجله از فرانک می خواهد تا با توماس جی مارنتینی، نویسنده مشهور مصاحبه کند. فرانک به دیدن مارتینی می رود. از نظر او مارتینی مردی جوان و جذاب و خوشتیپ است و این دستاوردهای او در حیطه نویسندگی، برازنده اوست. نوع نگاه فرانک به مارتینی، شخصیت‌پردازی آقای نویسنده را در داستان شکل می دهد. فرانک که خود راوی داستان است، در مصاحبه خود سؤالات متفاوت و خاصی می پرسد و همین سؤالات باعث می شود که بین او و مارتینی دوستی خالصانه ای ایجاد شود. او نخست از مارتینی می پرسد که در جیب هایت چه چیزی دارد. مارتینی محتوی جیب هایش را روی میز خالی می کند. او در جیب‌هایش فقط چند سکه و اسکناس دارد، دو کبریت سوخته، هفت دانه برنج و سرباز فلزی کوچکی که رنگش کمی سیاه شده و شروع به توضیح در مورد آن محتویات می کند. مکالمه آنها فقط به این امر محدود می شود. فرانک این مصاحبه را طی مقاله ای در مجله چاپ می کند و مورد استقبال مارتینی واقع می شود. آنها دوباره همدیگر را ملاقات می کنند و در این ملاقات، میریام همسر مارتینی هم که مست کرده، حضور دارد. مارتینی از قلم فرانک تعریف می کند و به او نوید می دهد که نویسنده بزرگی می شود. فرانک در بند این حرف ها نیست و قصد دارد هرچه بیشتر از زندگی مارتینی سر دربیاورد. مارتینی اثر دومش را هم با نام اهرام به چاپ می رساند. فرانک مدتی با مارتینی مکاتبه می کند. مدیر مجله از ضربه ای که مارتینی در یک مجلس می خورد، برایش صحبت می کند که ضربه عشق در نگاه اول است. مارتینی مدت ها قبل، عاشق میریام هنرپیشه هالیوودی شده. بعدها فرانک به صورت اتفاقی به برنامه ای در رادیو گوش می دهد که در مورد مارتینی و میریام است. مهمان برنامه می گوید مارتینی طعمه تبلیغاتی تهیه کننده فیلم باغ ها بود، او باعث آشنایی میریام جذاب با مارتینی شد تا به نوعی سکوی پرتاپ برای او باشند. در عوض، این مارتینی است که شکست می خورد. مشاجرات او با میریام بعد از یک دوره شروع می شود و مارتینی ناپدید می شود. سرآخر در طرح پایان بندی داستان، فرانک او را در یک کافه می بیند و ماجرا را جویا می شود. مارتینی به او می گوید که در این کافه، ظرفشوی شده تا از انظار مردم دور باشد، در آرامش زندگی کند و از همه چیز رها باشد.

[Amirhoseinmaleki]

برای زمان‌هایی که ذهنتان خسته است، حال و حوصله‌ی خواندن یک کتاب طولانی و سنگین را ندارید، «جناب مارتینی» یک پیشنهاد مناسب و به‌اندازه است. از آن کتاب‌های جمع‌وجوری است که می‌شود در یک نشست تمامش کرد.
داستان، روایت نویسنده‌ی موفقی به نام جناب مارتینی است که درست در اوج، زیر میز بازی می‌زند؛ از هیاهوی شهرت، تشویق‌ها و نگاه‌های خیره‌ی آدم‌ها فرار می‌کند تا به کنج تنهایی و گمنامی خودش پناه ببرد. در دنیایی که همه برای «دیده شدن» دست‌وپا می‌زنند، مارتینی انتخاب می‌کند که ناپدید شود.
اما یکی از قشنگ‌ترین و ماندگارترین بخش‌های کتاب برای من، قسمت جیب‌های مارتینی بود. جایی که فرانکِ خبرنگار از او می‌خواهد محتویات جیبش را روی میز خالی کند. مارتینی وسایل ساده اما عجیبی را بیرون می‌ریزد: چند سکه، یک چاقوی کوچک، یک سرباز سربی، یک اسکناس مچاله‌ی کهنه و در نهایت «چند دانه برنج خام»!
وقتی خبرنگار با تعجب می‌پرسد قضیه‌ی این دانه‌های برنج چیست، مارتینی جواب بی‌نظیری می‌دهد. او می‌گوید: چند وقت پیش خانه‌ی دوستی مهمان بوده و دیده که در نمکدانِ سر سفره، چند دانه برنج گذاشته‌اند تا رطوبت نمک را بگیرد. بعد از آن، او هم تصمیم می‌گیرد چند دانه برنج توی جیبش بگذارد.
خبرنگار می‌پرسد: «برای اینکه رطوبت روحت رو بگیری؟»
و جناب مارتینی تایید می‌کند...
همین یک دیالوگ کوتاه، تمامِ بارِ تنهاییِ این آدم و تلاشش برای محافظت از روحِ آسیب‌پذیرش را نشان می‌دهد.

[ftm_khtm]

«جناب مارتینی» از اون کتاب‌هاییه که بیشتر از اتفاقاتش، حال‌وهوای صمیمی و آدم‌هاش توی ذهن می‌مونن. کتاب ادعای بزرگی نداره، اما همون چیزی که می‌خواد باشه رو خوب از آب درمیاره و باعث می‌شه تا آخر همراهش بمونی.

چیزی که دوست داشتم، سادگی روایت و شخصیت‌پردازی کتاب بود. بدون اینکه بخواد شعار بده یا زیادی احساساتی بشه، از دل زندگی روزمره حرف می‌زنه و همین باعث می‌شه راحت باهاش ارتباط بگیری.

شاید ایده‌ی کتاب اون‌قدر تکان‌دهنده یا عمیق نبود که تا مدت‌ها ذهنم رو درگیر خودش نگه داره، اما از اون تجربه‌های دلنشینی بود که از خوندنش واقعاً لذت بردم. یه جاهایی هم ناخودآگاه من رو یاد حال‌وهوای فیلم Blue Moon می‌انداخت؛ همون تنهاییِ آروم و آدم‌هایی که انگار بیشتر از اینکه زندگی کنن، دارن با خاطره‌ها و سکوتشون کنار میان. شاید فقط برداشت شخصی من باشه، ولی این شباهت رو دوست داشتم.

در مجموع، «جناب مارتینی» برام یک کتاب دوست‌داشتنی و خوش‌خوان بود؛ شاید نه ماندگار، اما قطعاً ارزش خوندن داشت.