شب یلدا داستانی نوشته احمدرضا احمدی برای نوجوانان است. محمدعلی بنیاسدی کتاب را تصویرگری کرده و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آن را منتشر کرده است.
درباره کتاب شب یلدا داستان شب یلدا درباره نوجوانی است که در بلندترین شب سال، به خواب میرود و در خواب دنیاهای متفاوتی را تجربه میکند. او در خواب نام ندارد و هرکدام از افراد خانواده او را به نامی صدا میرزنند که پسر برای مدتی با آن نام زندگی میکند و تجربههای متفاوتی با هر نام دارد.
خواندن کتاب شب یلدا را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم نوجوانان ۱۲ تا ۱۵ سال علاقهمند به ادبیات داستانی از خواندن این داستان شاعرانه لذت خواهندبرد.
احمدرضا احمدی در ساعت ۱۲ ظهر روز دوشنبه ۳۰ اردیبشهت ماه ۱۳۱۹ در کرمان متولد شد. پدر وی کارمند وزارت دارایی بود و ۵ فرزند داشت که احمدرضا کوچکترین آنها بود. جد پدری وی ثقةالاسلام کرمانی، و جد مادریاش آقا شیخ محمود کرمانی است. سال اول دبستان را در مدرسه کاویانی کرمان گذراند و در سال ۱۳۲۶ با خانواده به تهران کوچ کرد. در دبستان ادب و صفوی تهران دوران ابتدایی را به پایان برد و دورهٔ دبیرستان را در دارالفنون تهران به پایان رساند. در سال ۱۳۴۵ دورهٔ خدمت سربازی را به عنوان سپاهی دانش در روستای ماهونک کرمان آموزگاری کرد.
«در بلندترین شب سال در خواب مادرم را دیدم که زیر نور ماه نشسته بود و به چند ستارهی پرنور نگاه میکرد. آهسته گفتم، مادر! مادر! من هیچ اسمی ندارم.»
برای من یادآورِ این شعرِ محمد مختاری بود.
«دستی به نیمه تن خود میکشم چشمهایم را میمالم اندامم را به دشواری به یاد میآورم خنجی درون حنجرهام لرزشی خفیف به لبهایم میدهد: _نامم چه بود؟ اینجا کجاست؟»
به نظرم میتونه در ردهی کتاب کودک و نوجوان قرار «نگیره». یعنی شاید بشه با الگوبرداری از تصاویر و اقتباس از داستان، یه فیلم ژانر وحشت خوب از توش درآورد.
یک داستان لطیف و خیالانگیز از پسری که در شب یلدا خواب عجیبی میبیند؛ خوابی که پسرک در آن نام ندارد و هر کس او را به یک نام میخواند و به این ترتیب دنیاهای متفاوتی را تجربه میکند. اما او نام خود را میخواهد و نهایتاً با شنیدن نام خود از خواب بلندترین شب سال بیدار میشود. --- + از این داستان میشه اینطور برداشت کرد که مخلوقات خدا در این دنیا، از انسان گرفته تا گیاهان و حیوانات و...، هر کدام جایگاه و نقش منحصر به فردی در این عالم هستی دارند. ++ این داستان برای گروه سنی "د" یعنی دوره اول متوسطه نوشته شده ولی میشه برای بچههای دبستانی هم این داستان رو بشکلی ساده بازگو کرد. خصوصاً در شب یلدا :)
خوب داشت پیش میرفت ولی بی معنی تمام شد. خب تلاشی کرد نتیجه چه بود. چالشی داشت بعد از حل چالش چی شد؟ چرا ما ادبیات کودکمونم همه چی یا زیادی بچهگانه است یا دبگه مثل ابن خیلی انتزاعی شده. یا مثلا فقط شعر و احساسات قشنگه ...این شروع میتونست یه دستاورد روانشناسی یا خیلی چیزای خوب از در بیاد.