قصص القصر

by محمود استادمحمد

Unknown Binding

Reviews

[Hasan Abbasi · Rating 4 out of 5]

نمایشی از وضعیت زندانی های زندانهای ایران... فاصله و تضادهایی که در نظام قضایی ایران و زندان وجود داره رو نمایش میده... لحن و کلام کامل خاصه طبقات خلافکار اجتناع هست... حبیب که بزن بهادری با معرفت و حساسه و به دلیل همین خصوصیت سالهاست در زندانه با چالشی جدید روبرو میشه و برای دفاع از یک پسر بچه تا خودکشی پیش میره.

[محمد معتمد · Rating 5 out of 5]

به نظرم باید نمایشنامه‌های استاد محمد، به خصوص آن دسته‌ از نمایش‌نامه‌هایش که به صورت مستقیم در فضای پایین شهر و در بین قشر فرودست جامعه می‌گذرد، را به عنوان نمونه و مثال در برابر آن‌هایی قرار داد که در برج‌های عاجشان و فرسنگ‌ها دورتر از پایین‌شهر نشسته‌اند و درباره زندگی‌ این مردمان اثر تولید می‌کنند. متاسفانه در سال‌های اخیر به خصوص در عرصه سینما، آثاری به وجود آمده‌اند که با جذابیت بخشیدن به فقر و زندگی سیاه، محلی برای عقده‌گشایی بخشی از مخاطبین و سازندگان شده‌اند. کسانی که گمان می‌کنند با دیدن و ساختن این لحظات و تصاویر جعلی، وظیفه اجتماعی خود را ادا کرده‌اند اما در نهایت کاری که می‌کنند،‌ نوعی دلسوزی است و در دلشان خدا را شکر می‌کنند که آن‌ها به چنین سرنوشتی دچار نشده‌اند و علاوه بر آن درنهان وجودشان از جذابیتی که نویسنده و کارگردان از فقر یا اعتیاد ساخته است، لذت می‌برند. اتفاقی که کاملا برعکس آن در آثار اشخاصی چون محمود استادمحمد یا فریدون گله رخ می‌دهد.
آثار استادمحمد، چنان گزنده و بی تعارف زشتی و پلشتی فقر و اعتیاد را روبروی شما قرار می‌دهند که عجیب نیست اگر نتوانید مانند باقی نمایشنامه‌ها آن را در یک نشست بخوانید. این گزندگی و تلخی نه از سر خشونت عریان یا شوکه‌کننده بودن اتفاقات و حوادث نمایشنامه است، بلکه از نوعی بی‌پردگی می‌آید که ناگهان یقه شما را می‌گیرد و به وضوح به شما اعلام حضور می‌کند و احتمالا اگر خالق کمی بی‌تعارف‌تر باشد، نشانتان می‌دهد که هیچ کاری از دستتان بر نمی‌آید.
آثار محمود استادمحمد خواندنی است، چه از نظر داستان‌گویی و شکل ناب دیالوگ‌ها، چه از نظر بعد فرهنگی و جامعه‌شناختی و چه از این نظر که به شما
می‌گوید اولین قدم برای نویسنده‌ای خوب‌شدن این است که طبقه و جایگاه خود در اجتماع را بیش‌تر بشناسید و تا حد ممکن همان دور و بر بمانید!

[Bamdad · Rating 5 out of 5]

تلخ و جگرخراش. داستان قربانی شدن معصومیت است پشت میله‌های زندان قصر، دههٔ شصت. متن بسیار مهم اما قدرنادیده‌ای است در تاریخ تئاتر ایران. از طرفی روایتی به شدت صادقانه، و به شدت آزارنده از فضای زندان‌های آن دهه دارد، و دارای خشونتی است غریب که در کمتر نمایشنامه ایرانی به این شکل‌ وجود داشته(از توضیحات صحنه تجاوز به‌ شخصیت اصلی پیش از اعدام یاد کارهای سارا کین افتادم شخصا)

باید خواند و جدی گرفت.