مثل همیشه، خانم کلارا پسرک پنج سالهاش را برای گردش به پارک عمومی کنار رودخانه برد. ساعت حدود سه بعدازظهر بود، هوا نه قشنگ بود و نه زشت، آفتاب قایمباشک بازی میکرد و گهگاه هم بادی از طرف رودخانه میوزید. نمیشد گفت که پسرک زیباست، به عکس، قیافهٔ قابل ترحم و لاغر و رنجکشیدهای داشت، رنگش پریده بود و به سبزی میزد. به همین دلیل پسرهای همسنش او را به بازی نمیگرفتند و «کاهو» صدایش میزدند…
Dino Buzzati Traverso (1906 – 1972) è stato uno scrittore, giornalista, pittore, drammaturgo, librettista, scenografo, costumista e poeta italiano.
Dino Buzzati Traverso was an Italian novelist, short story writer, painter and poet, as well as a journalist for Corriere della Sera. His worldwide fame is mostly due to his novel Il deserto dei Tartari, translated into English as The Tartar Steppe.
داستانی کوتاه از بوتزاتی که در عین ساده بودن مفاهیم و نمادهای عمیقی درونش نهفته بود.
🍀 داستان دربارهٔ پسربچهای است که در نگاه دیگران «بیچاره» به نظر میرسد؛ کسی که ظاهراً مورد ترحم است. اما هرچه پیش میرویم، درمییابیم رنج اصلی نه از فقر یا ضعف بیرونی، بلکه از نگاه جامعه، قضاوت دیگران و ناتوانی در گریز از سرنوشتی تحمیلی است. شاید در این داستان کوتاه بتوان: کودک را نماد بیدفاع بودن در برابر جامعه صفت بیچاره را هویتی تحمیلی از بیرون به فرد که خودش در آن نقشی ندارد و نگاه دیگران را نماد قدرت اجتماعی دانست.
من فکر میکنم در داستان، آنچه پسرک «هست» مهم نیست، بلکه آنچه دیگران فکر میکنند هست سرنوشت او را میسازد.
اما مهمتر از همه شوک پایانی است که بر داستان وارد میشود. بوتزاتی میگه: شرورها هم روزی کودک بودهاند فاجعهها از دلِ «بیچارگیهای کوچک و نادیدهگرفتهشده» زاده میشوند. هیولاها ناگهان ظاهر نمیشوند؛ آنها کودکانِ دیدهنشدهاند.
لحن کتاب صمیمی و گیراست، این کتاب بسیار روان و خوشخوان بود، خواندن این کتاب تجربهای دلنشین بود، پرداخت موضوعات کتاب هوشمندانه انجام شده، این اثر ارزش چند بار خواندن را دارد.
در کتاب پسرک بیچاره فضاسازی دلنشین و متعادلی دیده میشود. پیشروی متن متعادل است و خواندن آن خستهکننده نمیشود. خواندن این اثر تجربهای دلنشین و رضایتبخش است.
¡Pobre niño! Fue mi primer acercamiento a la prosa de Dino Buzzati y la verdad, fue una muy grata sorpresa.
La prosa es ágil en todo momento, el hilo conductor es claro y, aunque el narrador va dejando ciertas pistas, a menos de que el lector sea un experto en la autobiografía de…., la revelación final dejará al lector con la boca abierta y le hará apreciar el poder de la literatura para darle una vuelta de tuerca de tuerca a los prejuicios humanos.
Sólo me queda decir que tratare de seguir leyendo más material de Buzzati y espero que tú, lector, también te animes.