یک اثر دوزیست که بین مهمل و طنز مانده است. متن پر از تقلا است؛ تو گویی به زور میخواهد طنز باشد؛ از همان عنوان اثر اولین نشانۀ تقلای یادشده را میتوان دید. به نظرم، بهتر بود در عنوان واژۀ طنز را نمیگذاشتند چرا که مشک آن است که خود ببوید! اما معلوم است که عوامل نشر هم نگران بودهاند مبادا مخاطب نفهمد این اثر طنز است! من متوجه طنزبودگیاش میشوم؛ یک جور نقیضهٔ رمان عامه پسند است اما از این نقیضه خوشم نیامد. برای من، این کتاب بیشتر از طنز بودن شکل مکتوبی از فیلمهای مهمل سیما بود و بسیار ناراحتم که وقت و سرمایهام را صرفش کردم.