مقدمه ی زیبا عرشی خواننده را متوجه این مطلب می کند که ابیانه محل زنده ماندن آیین های کهن است؛ به او می فهماند که باید بخواند و بپرسد که در این منطقه چه ها می گذرد؛ اما، و صد افسوس بابت این اما، که خود چیز قابلی در دست خواننده نمی گذارد. صرفا اشاراتی پراکنده به حضور آیین های باستانی در این منطقه. متن هم بیشتر ادبی است تا علمی و اطلاع دهنده. کاش متنی بود منظم و آگاهی بخش
* قضاوت من
دو ستاره ای که به این کتاب دادم هم به خاطر مقدمه است که مرا متوجه حضور چنین سابقه ی فرهنگی ای در ابیانه کرد و هم به خاطر عکس ها. البته نه مقدمه و نه کلیت عکس ها چندان دلچسب نیست که بتوان بیشتر از دوستاره به آنها داد. نکته ی مثبت دیگر کتاب توضیحات بسیار مختصری است که در پایان کتاب در مورد عکس ها آمده - این توضیحات عناصر فرهنگی عکس ها را که بیننده ی ناآگاه متوجهشان نمی شود برجسته می کنند
عکس هایی که بیشتر پسندیدم: عکس های صفحات 18-19، 25، 36، 49، 52 و 53