What do you think?
Rate this book
عاقبت قلمفرسایی
- GenresPlays
105 pages, Paperback
First published January 1, 1975
52 people want to read
About the author
غلامحسین ساعدی
83 books420 followersساعدی در ۱۳ دی ۱۳۱۴ در تبریز متولد شد. دکتر علی اکبر ساعدی جراح برادر دکتر غلامحسین ساعدی نویسنده و شاعر شهیر و برجسته در باره برادرش و مدرسه طالقانی (منصور سابق) تبریز میگوید
«غلامحسین ساعدی پس از پایان تحصیلات ابتدایی در دبستان بدر، کوچه غیاث در خرداد ماه سال ۱۳۲۷ گواهینامه ششم ابتدایی گرفت و در مهرماه همین سال برای ادامه تحصیل وارد دبیرستان منصور شد. دبیرستان منصور در زمینی بنا شده بود که قبلاً قبرستان بود، به هنگامی که منصور استاندار آذربایجان شده بود این دبیرستان سر و سامان گرفت و برای همین نام منصور را روی دبیرستان ما گذاشته بودند، دبیرستان خیلی خوبی بود، معروف بود، اتوریته داشت و خیلی هم از خانه ما دور نبود.»
او کار خود را با روزنامهنگاری آغاز کرد. در نوجوانی به طور همزمان در ۳ روزنامهٔ فریاد، صعود و جوانان آذربایجان مطلب مینوشت. اولین دستگیری و زندان او چند ماه پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اتفاق افتاد. این دستگیریها در زندگی او تا زمانی که در ایران بود، تکرار شد. وی تحصیلات خود را با درجه دکترای پزشکی، گرایش روانپزشکی در تهران به پایان رساند. مطبش در خیایان دلگشا در تهران قرار داشت و او بیشتر اوقات بدون گرفتن حق ویزیت بیماران را معاینه میکرد. ساعدی با چوب بدستهای ورزیل، بهترین بابای دنیا، تک نگاری اهل هوا، پنج نمایشنامه از انقلاب تا مشروطیت، پرورابندان، دیکته و زاویه و آی بی کلاه، آی با کلاه، و چندین نمایشنامه دیگری که نوشت، وارد دنیای تئاتر ایران شد و نمایشنامههای او هنوز هم از بهترین نمایشنامههایی هستند که از لحاظ ساختار و گفتگو به فارسی نوشته شدهاند. او یکی از کسانی بود که به همراه بهرام بیضایی، رحیم خیاوی، بهمن فرسی، عباس جوانمرد، بیژن مفید، آربی اوانسیان، عباس نعلبندیان، اکبر رادی، اسماعیل خلج و... تئاتر ایران را در سالهای ۴۰-۵۰ دگرگون کرد. پس از ۱۳۵۷ و درگیر شدن ساعدی با حکومت در پس از انقلاب، از ایران مهاجرت کرد، وی در غربت به چاپ دوباره "الفبا" را (جهت حفظ فرهنگ) آغاز کرد. وی در روز شنبه ۲ آذر ۱۳۶۴ در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز در کنار صادق هدایت به خاک سپرده شد
Gholām-Hossein Sā'edi was born in Tabriz 5 January 1936. In 1963 he graduated from University of Tabriz in medicine, began his writing career (under the pen name Gowhar-e Morād) with short stories and plays (1966). Sā'edi was a noted writer, editor, and dramatist; an influential figure in popularizing the theater as an art form, as well as a medium of political and social expression in contemporary Iran. Later, after completing the mandatory military service he embarked (1963) on a five-year internship to specialize in psychiatry. He was repeatedly investigated, arrested, and incarcerated by the security police (SAVAK) and subjected to both physical and psychological abuse.
Sa’edi’s plays were at first produced and viewed by small groups of university students as ’theatrical experiments,’ and attracted wide audiences. The dialogues are designed to lend themselves to modification by local accents and dialects, a quality that has made the plays accessible and appealing to audiences of different ethnicity and varying levels of intellectual sophistication. By the end of the 1960s Sa’edi’s standing as a prolific dramatist and fiction writer had been well established in the circle of literary figures.
Based on his travels in 1965 to the villages and tribal areas of the Persian Gulf and in 1968 to Azerbaijan in northern Iran, Sa’edi produced a series of monographs with anthropological underpinnings. The importance of these studies is that in a variety of ways they became useful sources for many of Sa’edi’s later works. In Sa’edi’s monographic sketches and fictional narratives the village and the city are both inhabited by the same anxiety-ridden people, tormented by the same problems.
By the early 1970s, in addition to his short stories, he had published a short novel, Tup (The Cannon, 1970) and completed the manuscripts of Tātār-e Khandān (The Grinning Tartar) while he was in prison for
«غلامحسین ساعدی پس از پایان تحصیلات ابتدایی در دبستان بدر، کوچه غیاث در خرداد ماه سال ۱۳۲۷ گواهینامه ششم ابتدایی گرفت و در مهرماه همین سال برای ادامه تحصیل وارد دبیرستان منصور شد. دبیرستان منصور در زمینی بنا شده بود که قبلاً قبرستان بود، به هنگامی که منصور استاندار آذربایجان شده بود این دبیرستان سر و سامان گرفت و برای همین نام منصور را روی دبیرستان ما گذاشته بودند، دبیرستان خیلی خوبی بود، معروف بود، اتوریته داشت و خیلی هم از خانه ما دور نبود.»
او کار خود را با روزنامهنگاری آغاز کرد. در نوجوانی به طور همزمان در ۳ روزنامهٔ فریاد، صعود و جوانان آذربایجان مطلب مینوشت. اولین دستگیری و زندان او چند ماه پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اتفاق افتاد. این دستگیریها در زندگی او تا زمانی که در ایران بود، تکرار شد. وی تحصیلات خود را با درجه دکترای پزشکی، گرایش روانپزشکی در تهران به پایان رساند. مطبش در خیایان دلگشا در تهران قرار داشت و او بیشتر اوقات بدون گرفتن حق ویزیت بیماران را معاینه میکرد. ساعدی با چوب بدستهای ورزیل، بهترین بابای دنیا، تک نگاری اهل هوا، پنج نمایشنامه از انقلاب تا مشروطیت، پرورابندان، دیکته و زاویه و آی بی کلاه، آی با کلاه، و چندین نمایشنامه دیگری که نوشت، وارد دنیای تئاتر ایران شد و نمایشنامههای او هنوز هم از بهترین نمایشنامههایی هستند که از لحاظ ساختار و گفتگو به فارسی نوشته شدهاند. او یکی از کسانی بود که به همراه بهرام بیضایی، رحیم خیاوی، بهمن فرسی، عباس جوانمرد، بیژن مفید، آربی اوانسیان، عباس نعلبندیان، اکبر رادی، اسماعیل خلج و... تئاتر ایران را در سالهای ۴۰-۵۰ دگرگون کرد. پس از ۱۳۵۷ و درگیر شدن ساعدی با حکومت در پس از انقلاب، از ایران مهاجرت کرد، وی در غربت به چاپ دوباره "الفبا" را (جهت حفظ فرهنگ) آغاز کرد. وی در روز شنبه ۲ آذر ۱۳۶۴ در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز در کنار صادق هدایت به خاک سپرده شد
Gholām-Hossein Sā'edi was born in Tabriz 5 January 1936. In 1963 he graduated from University of Tabriz in medicine, began his writing career (under the pen name Gowhar-e Morād) with short stories and plays (1966). Sā'edi was a noted writer, editor, and dramatist; an influential figure in popularizing the theater as an art form, as well as a medium of political and social expression in contemporary Iran. Later, after completing the mandatory military service he embarked (1963) on a five-year internship to specialize in psychiatry. He was repeatedly investigated, arrested, and incarcerated by the security police (SAVAK) and subjected to both physical and psychological abuse.
Sa’edi’s plays were at first produced and viewed by small groups of university students as ’theatrical experiments,’ and attracted wide audiences. The dialogues are designed to lend themselves to modification by local accents and dialects, a quality that has made the plays accessible and appealing to audiences of different ethnicity and varying levels of intellectual sophistication. By the end of the 1960s Sa’edi’s standing as a prolific dramatist and fiction writer had been well established in the circle of literary figures.
Based on his travels in 1965 to the villages and tribal areas of the Persian Gulf and in 1968 to Azerbaijan in northern Iran, Sa’edi produced a series of monographs with anthropological underpinnings. The importance of these studies is that in a variety of ways they became useful sources for many of Sa’edi’s later works. In Sa’edi’s monographic sketches and fictional narratives the village and the city are both inhabited by the same anxiety-ridden people, tormented by the same problems.
By the early 1970s, in addition to his short stories, he had published a short novel, Tup (The Cannon, 1970) and completed the manuscripts of Tātār-e Khandān (The Grinning Tartar) while he was in prison for
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 19, 2017
عاقبت قلم فرسایی/ گوهرمراد (غلامحسین ساعدی)/ انتشارات نگاه/ 101 صفحه / چاپ اول 1354/ تاریخ اتمام کتاب: شنبه 28 مرداد 1396
کتاب شامل دو نمایشنامه به نام های "عاقبت قلم فرسایی و این به آن در یا ماجرای ناموس پرستان" است. نمایشنامه ی اول درباره ی نویسنده ای است که با خدمتکارش زندگی می کند و برای نشریه ای پروژه گرفته اما چیزی به ذهنش نمی رسد برای نوشتن و یک روز بیشتر مهلت ندارد. دست به دامن گدایی می شود که از کوچه می گذرد و در خانه ی او را می زند و گدا هم کاسب از آب در می آید و او را می چاپد و داستانی تحویل او می دهد. نمایشنامه اول گویا بیشتر هدفش این بود که نشان دهد یک گدا چگونه ماهیت اصلی خود را نشان می دهد زمانی که به او محبتی شود. در کل نمایشنامه اول برایم چیز خاصی نداشت.
نمایشنامه ی دوم بسیار جالب و حاوی نکات خوبی بود. پدری برای گرفتن مچ پسرش که با دختری که از دید او هرزه است، با یکی از دوستانش در محل قرار پسر و دختر مخفی شده اند و قصد پدر این است که دختر را گوشمالی دهد بلکه دست از سر پسرش که گمان می برد دسته ی گل است بردارد. در این بین مکالمات جالبی بین دو مرد شکل می گیرد. از زمان خودشان می گویند و از شیطنت های جوان های کنونی هم می گویند و هر دو که رفتارهای نسل جدید را بد می دانند به طور آشکار حسرت عمیق خود را بیان می کنند چرا زمان آن ها این گونه نبوده و با وجود بالا رفتن سنشان هنوز هم مثل جوانان امروزی لذت نبرده اند و شیطنت نکرده اند... با این حال می خواهند فرزندان خود را از این شیطنت ها منع کنند و صد البته فرزندان خود را قدیس می دانند که شیطان گولشان زده. رفتارهای متناقض نمای این دو پدر در این نمایشنامه بسیار زیاد است و در انتهای نمایشنامه نیز آشنا در آمدنِ دختر که هرزه تصور شده بود، جالب بود.
اما به راستی رفتار کدام نسل بهتر است؟ نسل پدران ما که اکثرشان تا شب زفاف تجربه ای نداشتند یا نسل ما که اکثرمان ...؟ اگر هم قول ندارید که نسل جدید بسیار رفتارهای ارتباطی شان متفاوت است کافی است نگاهی دقیق تر به روابط دهه هشتادی ها بندازید تا متوجه شوید چیزهایی که شما در تمام عمرتان تجربه نکرده اید را آن ها اکنون تجربه کرده اند. بارها و بارها.
قطعا پاسخ های دینی به این سوال برای اکثریت نسل ما کارساز نیست بلکه یک جواب که این قضیه را از لحاظ روانشناسی، جامعه شناسی و اخلاقیات بررسی کند لازم است.
روابط متعدد قبل از ازدواج خوب است یا خیر؟ فرد با نیاز جنسی خود قبل از ازدواج چه کند؟ ازدواجی که در جامعه ی ما سنش بالاتر و بالاتر می رود. با آزادتر شدن روابط آیا بنیان خانواده ها سست تر نمی شود؟ پس چاره چیست؟ گویی یک طرف قضیه در هر صورت ضرر است.
آیا یک الگورتیم کلی برای جامعه قابل تعریف است و باید تعریف کرد؟
پوریا روشنی
کتاب شامل دو نمایشنامه به نام های "عاقبت قلم فرسایی و این به آن در یا ماجرای ناموس پرستان" است. نمایشنامه ی اول درباره ی نویسنده ای است که با خدمتکارش زندگی می کند و برای نشریه ای پروژه گرفته اما چیزی به ذهنش نمی رسد برای نوشتن و یک روز بیشتر مهلت ندارد. دست به دامن گدایی می شود که از کوچه می گذرد و در خانه ی او را می زند و گدا هم کاسب از آب در می آید و او را می چاپد و داستانی تحویل او می دهد. نمایشنامه اول گویا بیشتر هدفش این بود که نشان دهد یک گدا چگونه ماهیت اصلی خود را نشان می دهد زمانی که به او محبتی شود. در کل نمایشنامه اول برایم چیز خاصی نداشت.
نمایشنامه ی دوم بسیار جالب و حاوی نکات خوبی بود. پدری برای گرفتن مچ پسرش که با دختری که از دید او هرزه است، با یکی از دوستانش در محل قرار پسر و دختر مخفی شده اند و قصد پدر این است که دختر را گوشمالی دهد بلکه دست از سر پسرش که گمان می برد دسته ی گل است بردارد. در این بین مکالمات جالبی بین دو مرد شکل می گیرد. از زمان خودشان می گویند و از شیطنت های جوان های کنونی هم می گویند و هر دو که رفتارهای نسل جدید را بد می دانند به طور آشکار حسرت عمیق خود را بیان می کنند چرا زمان آن ها این گونه نبوده و با وجود بالا رفتن سنشان هنوز هم مثل جوانان امروزی لذت نبرده اند و شیطنت نکرده اند... با این حال می خواهند فرزندان خود را از این شیطنت ها منع کنند و صد البته فرزندان خود را قدیس می دانند که شیطان گولشان زده. رفتارهای متناقض نمای این دو پدر در این نمایشنامه بسیار زیاد است و در انتهای نمایشنامه نیز آشنا در آمدنِ دختر که هرزه تصور شده بود، جالب بود.
اما به راستی رفتار کدام نسل بهتر است؟ نسل پدران ما که اکثرشان تا شب زفاف تجربه ای نداشتند یا نسل ما که اکثرمان ...؟ اگر هم قول ندارید که نسل جدید بسیار رفتارهای ارتباطی شان متفاوت است کافی است نگاهی دقیق تر به روابط دهه هشتادی ها بندازید تا متوجه شوید چیزهایی که شما در تمام عمرتان تجربه نکرده اید را آن ها اکنون تجربه کرده اند. بارها و بارها.
قطعا پاسخ های دینی به این سوال برای اکثریت نسل ما کارساز نیست بلکه یک جواب که این قضیه را از لحاظ روانشناسی، جامعه شناسی و اخلاقیات بررسی کند لازم است.
روابط متعدد قبل از ازدواج خوب است یا خیر؟ فرد با نیاز جنسی خود قبل از ازدواج چه کند؟ ازدواجی که در جامعه ی ما سنش بالاتر و بالاتر می رود. با آزادتر شدن روابط آیا بنیان خانواده ها سست تر نمی شود؟ پس چاره چیست؟ گویی یک طرف قضیه در هر صورت ضرر است.
آیا یک الگورتیم کلی برای جامعه قابل تعریف است و باید تعریف کرد؟
پوریا روشنی
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 5, 2020
دو نمایش کوتاهی که توی این کتابن، بسیار زیرکانه، با طنازی و شیطنت نوشته شدهن.
هم «عاقبت قلمفرسایی» و هم «این به آن در / ماجرای ناموسپرستان». و برخلاف کارهای دیگهی ساعدی تعداد کاراکترهاشون کمه.
هم «عاقبت قلمفرسایی» و هم «این به آن در / ماجرای ناموسپرستان». و برخلاف کارهای دیگهی ساعدی تعداد کاراکترهاشون کمه.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 27, 2019
غلام حسین ساعدی روانشناس خوبی بوده
April 9, 2022
امتیازی که میدهم فاصلهایست که اثر از ایدهآلم دارد. خیلی بهتر است نمایشهای ساعدی با مضمون اوضاع سیاسی ایران است.
May 1, 2008
مطلب مشروح در مورد ساعدی و آثارش را اینجا را بخوانید؛
http://www.goodreads.com/author_blog_...
http://www.goodreads.com/author_blog_...
Displaying 1 - 5 of 5 reviews