مصاحبه هایی درباره حسین سرشار خواننده اپرا. خوب برای علاقه مندان تاریخ اپرای مرحوم ایران..چهارستاره برای مردی که به گفته آشنایان ، عاشق حرفه اش بود وازاصول آن کوتاه نیامد وبافراموشی رفت.
حسین سرشار همان مرد موفرفری فیلم «اجارهنشینها» و «ای ایران» است که صدا و رفتارهای خاصی داشت. مردی که دربارۀ او میگفتند قبل از انقلاب آواز میخوانده. این کتاب مصاحبه با افرادی است که کموبیش با او آشنا بودند و در واقع پیدا کردن ردپای مردی است که قبل از انقلاب از اولینهای اپرا بوده. مردی که بعد از انقلاب به دلیل سانسور و عقاید اشتباه از علاقهاش یعنی اپرا دور میماند. حسین سرشار زندگی عجیبی داشته و وقتی مصاحبهها را میخوانیم با حسین سرشار واقعی بیشتر آشنا میشویم. آدمی که عشقش اپرا بوده و آواز بخشی از زندگی هر روزش بوده. تنها او نیست و افراد دیگری هم هستند که حتی به خوششانسی سرشار نبودند تا به واسطۀ فیلم تصویری از آنها باشد. زنانی که به خاطر انقلاب ممنوعالصدا شدند و شاید چند تصویر گنگ از آنها مانده باشد. اپرا و هنرهای موسیقیایی دیگری که بعد از انقلاب نابود شدند. و این بسیار تلخ است. اما مصاحبهها ویژگی دیگری هم دارد. در لابهلای مصاحبهها میشود شکل و شمایلی از نوع برخوردها در هنر را هم پیدا کرد. آدمهایی که همدیگر را به زیر میکشند یا به خاطر تفاوت آدمی، او را مسخره میکنند. هنری که به ظاهر بسیار شیک و روشنفکرانه است اما عقاید کوتهبینانه باعث میشود آدمی مثل سرشار را مسخره کنند یا او را جدی نگیرند. خواندن کتاب برای من خواندن بخشی از تاریخ بود که به چشم خودم ندیدم و دانستن این نکته که چرا به اینجا رسیدیم.