فرهنگ، تئاتر و طاعون

by Antonin Artaud, جلال ستاری (Translator)

تئاتر به زعم آرتو با طاعون قابل قیاس است، معهذا تئاتر برتر از طاعون است زیرا بر خلاف طاعون، آفتابی کردن واقعیت در تئاتر، کاری دائمی و وقفه‌ناپذیر و مستمر است، بدین معنی که تئاتر هیچگاه نزاعی را قاطعانه فیصله نمی‌دهد بلکه گشایشش را همواره به عهده تعوق می‌افکند.
در بیماری‌های مسری، البته مرگ و میر واقعیت دارد، ولی نیروی شر با کشتار پایان می‌گیرد. اما در تئاتر برعکس، این نیرو که به تئاتر یاری می‌رساند پایانی ندارد، زیرا حقیقتا هرگز ته نمی‌کشد بلکه همواره، بالقوه ماندگار است.

Genres: Philosophy

96 pages, Paperback

First published January 1, 2011

About the author

French surrealist poet and playwright Antonin Artaud advocated a deliberately shocking and confrontational style of drama that he called "theater of cruelty."

People better knew Antoine Marie Joseph Artaud, an essayist, actor, and director.

Considered among the most influential figures in the evolution of modern theory, Antonin Artaud associated with artists and experimental groups in Paris during the 1920s.

Political differences then resulted in him breaking and founding the theatre Alfred Jarry with Roger Vitrac and Robert Aron. Together, they expected to create a forum for works to change radically. Artaud especially expressed disdain for west of the day, panned the ordered plot and scripted language that his contemporaries typically employed to convey ideas, and recorded his ideas in such works as Le Theatre de la cruaute and The Theatre and Its Double .

Artaud thought to represent reality and to affect the much possible audience and therefore used a mixture of strange and disturbing forms of lighting, sound, and other performance elements.

Artaud wanted that the "spectacle" that "engulfed and physically affected" this audience, put in the middle. He referred to this layout like a "vortex," a "trapped and powerless" constantly shifting shape.

Reviews

[Elinaz Ys · Rating 5 out of 5]

قياس تئاتر و طاعون و چند مقاله برگرفته ازش
و خلاصه و اشاره اى به زندگى آرتو
برام قياسش و البته سرگذشت و تفكر خودش خيلى جالب بود و خصوصا مرگش

[Talie · Rating 4 out of 5]

آرتو در " تئاتر و فرهنگ" به دنبال فرهنگی ( و هنری) است که جدا از زندگی  نیست بلکه در زندگی تنیده شده و تنها برای مشاهده نیست. آرتو فرهنگ اصیل را جادویی و خودباور می داند.
ایده‌ی فرهنگ اصیل آرتو به کاربرد هنر در نظر نقاشی مانند تاپیس نزدیک است.
" حس می‌کنم اگر شما یک روز ناراحتی یا سردرد داشته باشید، می‌توانید تابلویی را بردارید، آن را روی سرتان بگذارید و این کار درمانتان می‌کند."
نقاشی برای مشاهده و لذت زیبایی‌شناسی و جدا از زندگی نیست. بلکه قدرت جادویی درمان را دارد.
آرتو چسبیدن به شکل‌ها و صورت‌ها را در هنر نفرین زمانه می‌داند " به جای آن‌که همانند محکومین به مرگی باشیم که زنده سوز می‌شوند و بر فراز هیمه‌ی آدم‌سوزی، با ایما و اشاره آنچه را که در دل دارند می‌گویند."

[Mehran · Rating 3 out of 5]

اولین کتاب تو حوزه تئاتر بود که خوندم
کتاب شامل دو مقاله از آنتونن آرتو هست
تئاتر و فرهنگ-تئاتر و طاعون
و بقیه نقدهایی که دیگران در رابطه با این دو مقاله نوشتن
از ایده مقایسه تئاتر و‌ طاعون خیلی خوشم اومد
اما ترجمه خیلی سنگین نوشته شده
و گاهی از دست ندادن پیوستگی معنای جمله‌ها واقعا سخت می‌شد