#วังเดียวดาย (เล่ม 2/3)
เล่มนี้บรรยากาศค่อนข้างอึมครึม มีความหน่วงลึก ๆ อยู่เป็นระยะ ผู้เขียนยังคงเล่าเรื่องแบบไปเรื่อย ๆ จบเรื่องนี้ ไปต่อเรื่องใหม่ เเต่มีความเชื่อมโยงกันเป็นชีวิตขององค์หญิงองค์หนึ่งตั้งแต่เด็กจนโต
อ่านไปเรื่อย ๆ จะพบว่าชีวิตของตัวละครในเรื่องมีความน่าสงสารเกือบทุกตัว บางช่วงตอนถึงกับน้ำตาซึม ยิ่งใช้ขันทีเป็นคนเล่าเรื่อง ก็ยิ่งให้ความรู้สึกถึงความเป็นไปไม่ได้ อารมณ์ตอนอ่านจึงเหมือนถูกบีบรัดด้วยอะไรบางอย่างให้อัดอั้นอยู่ลึก ๆ
อย่างไรก็ตาม เรื่องราวยังคงอ่านสนุก เดาทางไม่ออกว่าเล่มสามจะจบลงอย่างไร ท้ายเล่มสองมีเรื่องให้ลุ้นจนแทบลืมหายใจ ทำให้คาดหวังว่าเล่มจบจะต้องมีอะไรไปแตะถึงพีคแน่นอน
อดใจรอแทบไม่ไหวค่ะ :)