Να είχεν ο έρωτας σαΐτες!: Επτά αγαπητικά διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

by Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Κώστας Ακρίβος (Επιμέλεια), Δημήτρης Μοράρος (Εικονογράφηση)

Στα επτά διηγήματα που διαλέχτηκαν για να αρμολογήσουν αυτόν εδώ τον παπαδιαμαντικό τόμο η αναγνωστική ματιά θα συναντήσει προξενιές, αρραβωνιάσματα και γάμους, θα δει να εξυφαίνονται
ειδύλλια φανερά μα, το συνηθέστερο, χοχλάζοντα κάτω απ' την πούλβερη της ντροπής και της κοινωνικής κατακραυγής. Βλέμματα που λοξοδρομούν προς άγραν του κάλλους του ποθητού προσώπου. Εραστές και αγαπημένους να κυκλοφορούν από σελίδα σε σελίδα άλλοτε ασθμαίνοντες και άλλοτε, ξανά: το πιο συχνό, σιωπώντας και κρύβοντας μες στον κόρφο τους την ερωτική λαχτάρα. Άνηβους και ενήλικες, λεία του ερωτικού πάθους και φαρμακωμένους από την άκανθα της πικρής αγάπης.

(απόσπασμα από το σημείωμα του Κώστα Ακρίβου)

227 pages, Paperback

Published October 1, 2010

About the author

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (English: Alexandros Papadiamantis) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες, συγγραφέας διηγημάτων και μυθιστορημάτων που έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική λογοτεχνία. Γεννήθηκε στη Σκιάθο και καταγόταν από ιερατική οικογένεια, γεγονός που επηρέασε βαθιά τόσο την προσωπικότητά του όσο και το συγγραφικό του έργο, καθώς η θρησκευτική παιδεία και η στενή σύνδεση με την τοπική παράδοση διαπνέουν τα περισσότερα κείμενά του. Από νεαρή ηλικία έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και τη γλώσσα, ενώ η εκπαίδευσή του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών προσέφερε στη γραφή του θεολογικές και φιλοσοφικές βάσεις που διαφαίνονται σε πολλά από τα έργα του, ιδιαίτερα στην εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής και των ηθικών διλημμάτων των χαρακτήρων του. Παρά τη φιλοδοξία του να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία, η ζωή του χαρακτηρίστηκε από φτώχεια και μοναξιά, με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες, γεγονός που τον κράτησε απομονωμένο από την αθηναϊκή κοινωνική και πολιτιστική ζωή, ενώ ταυτόχρονα τον βοήθησε να παρατηρεί με λεπτομέρεια και στοχασμό τη ζωή του τόπου του και τις κοινωνικές ανισότητες. Η πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία έγινε το 1879 με το διήγημα "Η Χειρονομία", και από τότε συνεργάστηκε με πολλά έντυπα, δημοσιεύοντας πλήθος διηγημάτων, άρθρων και κριτικών κειμένων. Η γραφή του Παπαδιαμάντη ξεχωρίζει για τη χρήση του δημοτικού λόγου σε συνδυασμό με καθαρεύουσα, δημιουργώντας έναν ιδιότυπο λογοτεχνικό ύφος που αποτυπώνει με ζωντάνια και λυρικότητα τις εικόνες της ελληνικής επαρχίας, των παραδόσεων, των ανθρώπων και της φύσης. Στο σύνολο του έργου του, η θρησκευτικότητα και ο ηθικός προβληματισμός συνυφαίνονται με κοινωνική κριτική και παρατήρηση της καθημερινότητας, δίνοντας βάθος στους χαρακτήρες του και δημιουργώντας έναν κόσμο γεμάτο ψυχική ένταση και ατμόσφαιρα. Το πιο γνωστό μυθιστόρημά του, "Η Φόνισσα", θεωρείται κορυφαίο δείγμα της ελληνικής λογοτεχνίας, καθώς μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που καταφεύγει στη φρίκη και την κοινωνική απομόνωση, ο Παπαδιαμάντης εξερευνά θέματα όπως η αδικία, η καταπίεση των γυναικών και η κοινωνική ανισότητα. Άλλα έργα του, όπως το "Γυφτοπούλα", "Αι Αδελφαί", "Η Κυρία Δήμα", "Ο Χριστός" και δεκάδες ακόμη διηγήματα, παρουσιάζουν ποικιλία θεμάτων, από την καθημερινή ζωή των Σκιαθιτών και των κατοίκων των νησιών, μέχρι την εξερεύνηση ψυχολογικών και ηθικών ζητημάτων, αποδεικνύοντας την ευρύτητα της σκέψης και της παρατήρησης του συγγραφέα. Παρά την αναγνώριση που απέκτησε μετά τον θάνατό του, κατά τη διάρκεια της ζωής του παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό απομονωμένος και δεν απολάμβανε οικονομικής άνεσης. Η αφοσίωση του στην τέχνη της γραφής ήταν τέτοια που αφιέρωσε όλη του τη ζωή σε αυτή, αποτυπώνοντας την ψυχή και τα ήθη της ελληνικής κοινωνίας του 19ου αιώνα με μοναδική λεπτομέρεια. Ο Παπαδιαμάντης πέθανε το 1911, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη λογοτεχνική κληρονομιά που συνεχίζει να μελετάται και να αγαπιέται σε όλο τον ελληνόφωνο κόσμο, ενώ η επιρροή του παραμένει ορατή σε γενιές συγγραφέων και αναγνωστών που αναζητούν την αυθεντική εικόνα της ελληνικής ζωής και κουλτούρας μέσα από τη λογοτεχνία. Οι αναλυτές του έργου του επισημαίνουν την ικανότητά του να συνδυάζει την ακριβή περιγραφή της φύσης, την παρατήρηση της καθημερινότητας και την εξερεύνηση ηθικών ζητημάτων, δημιουργώντας ένα σύμπαν που παραμένει ζωντανό και διαχρονικό, με επίκεντρο την ανθρώπινη ψυχή και την ελληνική παράδοση, ενώ ταυτόχρονα η προσωπική του βιογραφία και οι περιορισμοί της ζωής του προσδίδουν στην αφήγηση μια βαθιά αίσθηση αυθεντικότητας και αφοσίωσης στην τέχνη.

Reviews

[Konstantina]

Όπως διαβάζω στο σημείωμα του επιμελητή Κώστα Ακρίβου, ο Παπαδιαμάντης κατηγορήθηκε ως ανέραστος, αντιερωτικός και με διάφορους άλλους χαρακτηρισμούς λόγω της μοναχικής ζωής του. Όποιος διαβάσει, βέβαια, το έργο του "Οι Έμποροι των Εθνών", καθώς και διάφορα διηγήματά του, όπως αυτά της συγκεκριμένης συλλογής, θα μειδιάσει. Τι σημασία έχουν τελικά οι γνώμες των άλλων, όταν έχεις μπροστά σου τόσο γλαφυρές ιστορίες; Ο έρωτας σε διάφορες μορφές, με χιούμορ, αγωνία, πάθος, βόλεμα και...

"Ύπαγε, ανίατε. Ο πόνος θα είναι η ζωή σου..."
Εξύπνησα. Εσηκώθην και έφυγα. Ησθανόμην αγρίαν χαράν, διότι η Αγία δεν είχεν εισακούσει την δέησιν μου."

1. Λόγια αρχής, λόγια αγάπης (σημείωμα επιμελητή)
2. Ο έρωτας στα χιόνια
3. Η Νοσταλγός
4. Όνειρο στο κύμα
5. Θέρος-έρος
6. Η Φαρμακολύτρια
7. Η Βλαχοπούλα
8. Έρως-ήρως

[Anastasia Kay · Rating 4 out of 5]

Ο αγαπημένος Παπαδιαμάντης...