Από την οικειότητα, την κρίση και την απώλεια της Αθήνας, η ηρωίδα θα βρεθεί στην Ντίρε Ντάουα με τα κόκκινα λουλούδια, τις ύαινες και το παρελθόν της γιαγιάς της. Στο μέρος όπου η μία κατάφερε να ξεχάσει, η άλλη θα θυμηθεί και θα συνεχίσει. Ένα βιβλίο για ταξίδια χωρίς στόχο και για μυστικά που περνάνε από τη μία γενιά στην άλλη. Μπορεί τελικά μια γάτα να είναι η μετενσάρκωση ενός μπαμπά; Μπορεί το δέρμα μιας γυναίκας να έχει το χρώμα της άμμου; Μπορείς να θυμάσαι με τρυφερότητα χωρίς να πονάς; Μέσα από ερωτικές ιστορίες και ενώ θα ψάχνει τις λίρες της γιαγιάς της, η Τέσση θα βιώσει μεγάλες αλλαγές και μικρές νίκες και θα συναντηθεί με αναπάντεχες μητριαρχίες.
Η Ελίζα Παναγιωτάτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Στη διαδρομή της έχει περάσει από διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο χώρο των επιστημών, του ανθρώπου και της γλώσσας. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε χώρες της Αφρικής.
Μερικές φορές, για να βρεις τον εαυτό σου, πρέπει πρώτα να τον χάσεις, να τον αποπροσανατολίσεις, να νομίζεις ότι θα γίνεις το ένα αλλά να γίνεσαι το άλλο ή όλα μαζί ή τίποτα και φτου απ’ την αρχή.
Και μερικές φορές, για να αποδεχτείς την απώλεια και να αγκαλιάσεις τις αναμνήσεις με τρυφερότητα, πρέπει να πατήσεις μια παύση και να κάνεις ένα ταξίδι χωρίς ιδιαίτερο στόχο.
Η Τέσση δεν περιορίζεται σε κουτάκια, παίζει σε post punk μπάντα, ζει την καύλα της, τρέχει σε πορείες, η Αθήνα είναι μια ανισόπεδη ντίσκο κι εκείνη προσπαθεί να ισορροπήσει μέχρι ένα ξαφνικό γεγονός να τη ρίξει κάτω. Τότε είναι που θα αποφασίσει να ενώσει το παρελθόν με το παρόν, το έχει ανάγκη, ώστε οι χαρούμενες μνήμες να μην την αφήσουν ποτέ, να τις μπλέξει με καινούργιες.
Στο ταξίδι της στην Αιθιοπία, θα πάρει το κλείσιμο που χρειάζεται κάνοντας μια καινούργια αρχή, γνωρίζοντας νέους ανθρώπους, τρώγοντας το καλύτερο πρωινό της ζωής της, αποδοκιμάζοντας την πατριαρχική συνείδηση με άλλες γυναίκες, μαθαίνοντας οικογενειακά μυστικά και ανακαλύπτοντας πως τελικά οι ύαινες είναι πολύ παρεξηγημένα ζώα.
Οι ύαινες είναι όμορφες, έξυπνες, μητριαρχικές, η φωνή τους ηχεί σαν γέλιο, μεγαλώνουν μόνες τους τα μικρά τους, αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του κυνηγιού κι έχουν μια ιδιαίτερη ανατομία που προσπερνάει τα στερεότυπα φύλου. Και λοιπόν;
Ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο για το καλοκαίρι. Ειλικρινές, έξυπνο, στοργικό. Αγάπη λατρεία λατρεία αγάπη.
«τριάντα πέντε χρονών και είμαστε εδώ και κάνουμε πως όλα αυτά δεν μας νοιάζουν καθόλου, ακόμα διαβάζουμε, ακόμα πίνουμε, καπνίζουμε λιγότερο ή καθόλου, γιατί δεν είναι καλό για την υγεία, οδηγούμε λιγότερο γιατί δεν βγαίνει η βενζίνη, ταξιδεύουμε λιγότερο γιατί δεν βγαίνει το νοίκι, επίσης βγαίνουμε λιγότερες φωτογραφίες γιατί δεν γυαλίζουμε πια από μέσα»
Ένα τρυφερό βιβλίο που δεν μπόρεσα να αφήσω από τα χέρια μου μέχρι να το τελειώσω. Ακουμπάει αρκετά διαφορετικά θέματα με φυσικότητα και αυθορμητισμό και στοργή. Εκτίμησα ιδιαίτερα τις αναφορές σε επίκαιρα γεγονότα και τον χειρισμό τους, χωρίς μελοδραματισμούς αλλά με τη σοβαρότητα που τους αξίζει.
Δεν περίμενα πως εντός του Σεπτεμβρίου θα διαβάσω κατά λάθος για τις αφαιρέσεις και τις κοιλάδες του Χαράρ και από τον Ρεμπώ και από την Παναγιωτάτου - αλλά μερικές φορές συμβαίνουν περίεργες και ωραίες συμπτώσεις.
Το ταξίδι με τις Ελληνίδες συγγραφείς με έφερε εδώ (παράλληλα με το άλλο ταξίδι με τις επιστολές) και δεν νιώθω απογοητευμένη, μάλλον είναι από τις καλύτερες επιλογές της κατηγορίας αυτής, από αυτά που βρέθηκαν στα χέρια μου φέτος.
Ενώ η Τέσση στην Κυψέλη, στον Λυκαβηττό, στα Εξάρχεια και στις πορείες με έφερε στο σύνηθες σύγχρονο μωσαϊκό του αθηναϊκού ρεαλισμού, στο οποίο έχω αρχίσει να παθαίνω κάποια ανυπόστατη αλλεργία, υπήρξε η καλοδεχούμενη έκρηξη της αναζήτησης του εξωτικού τόπου (με όλους τους τρόπους που μπορείς να αναζητήσεις το άυλο), με σημείο εκκίνησης δικηγόρους, τραπεζικές θυρίδες, κορωνοϊό, σε τόπους με χρώμα άμμου, tinder και ερωτικές ιστορίες, λίγες λίρες, πολύ μουσική, εξελικτική θεωρία και φυσικά, οικογενειακά μυστικά. Εκτίμησα τις εναλλαγές της αφήγησης, έφεραν την αναγνώστρια σε μια πιο ζωντανή θέση. Περισσότερο απ’ όλα εκτίμησα τις ύαινες και τη φιλοσοφημένη κίνηση των εναλλασσόμενων τοπίων στη γυναικεία ψυχή που ψάχνει ρίζες και δεν έχει ιδέα τι θα κάνει όταν τις βρει. Ίσως τις βράσει και τις πιει.
«Η συνύπαρξη ανθρώπου και ζώου, αυτό ήθελα να σου πω πριν, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα, αν το δούμε φιλοσοφικά, είπε στον Αλέκο που καθόταν στο σαλόνι και την περίμενε. Ο Αλέκος δεν είπε τίποτα Σαν σύστημα με δομικά χαρακτηριστικά, αλλάζεις ένα πράγμα και αλλάζουν οι ισορροπίες. Αυτό εννοώ. Επίσης, αφού θέλουν να τις ταΐσουν, γιατί δεν τους αφήνουν το φαγητό σε μια άκρη να πάνε να το πάρουν όποτε θέλουν; Προφανώς δεν θέλουν απλώς να τις ταΐσουν, θέλουν να τους δώσουν φαγητό στο στόμα. Θέλουν το βλέμμα, θέλουν να δουν στα μάτια της ύαινας πως τους αναγνωρίζει σαν κομμάτι του κόσμου. Νομίζω πως θέλουν να τις εξημερώσουν, που σημαίνει και να τις υποτάξουν. Επίσης οι ύαινες ανήκουν στην οικογένεια των αιλουροειδών και δεν έχουν καμία σχέση με σκύλους. Τέσση, σ' ακούω τις νύχτες που κλαις. Αν θες, όποτε θες, μπορώ να έρθω στο κρεβάτι σου. Ή να έρθεις εσύ στο σαλόνι. Ή να πάμε έξω. Ή τίποτα από όλα αυτά. Ό,τι θες.»
«θα μου φτιάξουν μια οδοντόβουρτσα από ένα ειδικό δέντρο, μετά θα πλύνω μ' αυτήν τα δόντια μου, μετά θα σου χαμογελάσω και δεις. δεν νομίζω. κι αν γίνω κορίτσι;»
«[...] και πήγαμε με άντρες και γυναίκες σκεφτήκαμε για φεμινισμό ταυτότητα φύλου δικαιοσύνη και αγάπη, με τον καιρό οι σκέψεις μας απέκτησαν πρόσωπα και μαζί άλλο πρόσημο πιο τρυφερό πιο ευάλωτο [...]»
💜 κι άλλα τόσα, η απαλή άμμος, η γιαγιά, η σχεδία από τη φωνή της φανής. πολλές καρδούλες για όλα.
[3.5] Δεν ήταν κακό σίγουρα. Κάποια σημεία θα ήθελα να μην είχαν κρατήσει τόσο. Κάποια ίσως λίγο παραπάνω. Κάτι έλλειπε, δεν κατάλαβα τι. Καλό ωστόσο σε κάποια σημεία, πολύ δυνατό σε κάποια κομμάτια. Σίγουρα αξίζει να διαβαστεί!
τέτοια βιβλία χρειάζεται η ελληνική λογοτεχνία, με γραφή αληθινή, τρυφερή, απελευθερωτική, φρέσκια, παρηγορητική, γυναικεία.
"περνάω πάνω από την έρημο είμαι εντελώς ασήμαντη κι αυτό είναι υπέροχο, γιατί νιώθω πόσο ασήμαντη είμαι χωρίς να με πειράζει, νιώθω την ελευθερία που μου δίνει αυτό το συναίσθημα και βουτάω μέσα του σαν να βουτάω στο τοπίο."
ιδανικό καλοκαιρινό ανάγνωσμα, βουτήξτε κι εσείς με τη σειρά σας παρέα με την Τέσση στο τοπίο της επιλογής σας.
Ενδιαφέρον, όμορφο βιβλίο. Η πλοκή σε τράβαγε. Οι απόπειρες της συγγραφέως να πειραματιστεί δεν ήταν πάντα επιτυχημένες. Σίγουρα χρειαζόταν κι άλλη δουλειά ή μάλλον περισσότερη συγγραφική ωριμότητα. Το συστήνω.
Στο πρώτο (περίπου) μισό του βιβλίου, η 35χρονη Τέσση ζει στην "Αθήνα της κρίσης", ώσπου μαθαίνει για τη σχέση των προγώνων της με την Αιθ��οπία. Οπότε, στο δεύτερο μισό κάνει αυτό που λέει ο τίτλος του βιβλίου, ένα ταξίδι αναζήτησης (κυρίως εσωτερικής).
Το δυνατό του σημείο είναι η αφηγηματική φωνή, που πετυχαίνει να είναι ζεστή χωρίς να γίνεται μελό και να αγγίζει την αλήθεια των millennials χωρίς να πέφτει στη συχνή παγίδα της εξάρτησης από πραγματικά γεγονότα.
Πόντος για την αναφορά στο "γυναίκα της άμμου" του Kobo Abe. Δε μου άρεσε το ακροτελευταίο κεφάλαιο, ούτε και το προηογούμενο του, θα μπορούσε να είχε κλείσει χωρίς αυτά.
2.5/5 Νομίζω πως αυτό το βιβλίο απλά δεν το κατανόησα κι έχω την αίσθηση πως αν κάποιος καθόταν να μου εξηγήσει λίγο τους συμβολισμούς του ίσως και να το αγαπούσα. Στην παρούσα φάση, μετά από μια πρώτη ανάγνωση, δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ή ότι μου κράτησε το ενδιαφέρον. Πολλές φορές ένιωσα ότι η συγγραφέας πειραματιζόταν με διαφορετικά στυλ γραφής κι αυτό μου "κλωτσούσε", έχανα το νόημα, είχα απορίες πολλές. Μπορεί να μην ήμουν το κατάλληλο κοινό για ένα τέτοιο ανάγνωσμα, θα φανεί.
Καμία φορά το μόνο που μπορεί να σε καθοδηγήσει όταν είσαι χαμένη είναι το παρελθόν σου. Σταθερό, έχει ήδη γίνει, δεν μπορείς να φοβηθείς την επόμενη μέρα θα χαθείς. Το συγκεκριμένο βιβλίο με έκανε να θέλω να μάθω και εγώ παραπάνω πράγματα για το παρελθόν μου. Με έκανε να πιστέψω πως ένα ταξίδι (νοητικό ή πραγματικό) στην ιστορία μου, θα δώσει λύσεις στο παρόν.
Είχα καιρό να διαβάσω βιβλίο που με έκανε να έρθω κοντά με το χαρακτήρα, να ταυτιστώ εν μέρει. Σε κάποια σημεία ήταν σα να βλέπω ταινία περασμένη από χρωματιστό φιλμ. Πολυ ωραίος τρόπος γραφής
Σύγχρονη γλώσσα, σύγχρονη αφήγηση. Αγάπησα πολύ την Τέσση την ηρωίδα. Η εξαιρετική περιγραφή του τι σημαίνει να είσαι νέος άνθρωπος τη σημερινή εποχή και τι έχεις να αντιμετωπίσεις όπως γίνεται στη σελίδα 21 μίλησε κατευθείαν στην καρδιά μου. Πρώτο βιβλίο της συγκεκριμένης συγγραφέως που διαβάζω και μου έμεινε πολύ καλή εντύπωση.