Το νησί με τα ζωντανά απολιθώματα

by Ανδρέας Κέδρος, Ζωρζ Σαρή (Translator)

Δυο νεαροί, ύστερα από ένα αεροπορικό δυστύχημα, βρίσκουν καταφύγιο σ’ ένα νησάκι του Ειρηνικού. Μα εκεί τους περιμένουν πολλές περιπέτειες, γιατί το νησί κατοικείται από ζωντανά απολιθώματα: στρατιώτες που ζούνε απομονωμένοι εκεί 20 χρόνια ύστερα από το Β’ παγκόσμιο πόλεμο και ζώα που επιζούνε από την προϊστορική εποχή.

193 pages, Paperback

First published January 1, 1989

Reviews

[Argiris Fakkas · Rating 4 out of 5]

Ένα πολύ καλό παιδικό βιβλίο και όχι μόνο. Η ιστορία των δύο νεαρών αδερφών που ναυαγούν σε ένα νησί και διαπιστώνουν ότι εκεί υπάρχουν Αμερικανοί στρατιώτες ξεχασμένοι από τον Β’ Παγκόσμιο που πιστεύουν ότι ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει, καταφέρνει να συναρπάσει τουλάχιστον σε ορισμένα σημεία. Ένα από αυτά είναι σίγουρα η ανακάλυψη της σπηλιάς με τα προϊστορικά τέρατα που με κάποιο τρόπο κατάφεραν να επιζήσουν εκεί.

Κυρίαρχες μορφές στο μυθιστόρημα, εκτός από τα δύο παιδιά, είναι ο ταγματάρχης Τζένκινς που αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει το νησί και κάνει ό,τι μπορεί να τους εμποδίσει, σαμποτάροντας τον ασύρματο και αλλάζοντας τη χρονολογία στην οποία νομίζουν ότι βρίσκονται, ο φυσιοδίφης Φράνκι που ξεναγεί τα παιδιά στη σπηλιά, ο φιλόξενος και καλοκάγαθος ιθαγενής μπάρμπα-Τόο, ο αντίπαλος και δεύτερος του Τζένκινς, Φρέντι και τέλος, ο πλησιόσαυρος, ο οποίος κατοικεί στη σπηλιά και που και που βγαίνει έξω από το νερό στην υπόγεια παραλία.



1 (Μέσα στις φλόγες και τα κύματα): Δύο νεαρά αδέρφια ο Ζερόμ και ο Ζιλ μάχονται με τα κύματα του Ειρηνικού μετά από το πέσιμο του αεροπλάνου τους. Ο Ζερόμ αναρωτιέται αν ο αδερφός του έχει κουράγιο. Τελικά αποδεικνύεται ότι έχει αφού τον βοηθά όταν ο μεγαλύτερος αδερφός του καταπίνει νερό. Ένας γλάρος του συντροφεύει όταν φτάνουν στην ακροθαλασσιά. Ο Ζερόμ περνάει μέσα από τα βράχια της ακτής και προσγειώνεται σε μια αμμώδη παραλία. Διακρίνει μια μορφή και σκέφτεται αν είναι ο Ζιλ, αν είναι ζωντανός, όταν λιποθυμάει από την κούραση…

2 (Ένα χαμένο νησί): Ο Ζερόμ ξυπνά και πηγαίνει να δει τον Ζιλ. Έχει μια πληγή στο πόδι του αλλά τα βλέφαρά του τρεμοπαίζουν και συνέρχεται. Ο Ζερόμ του πλένει την πληγή με θαλασσινό νερό. Ο Ζιλ αναρωτιέται για τους συνεπιβάτες και ο Ζερόμ θυμάται την προηγούμενη νύχτα, όταν ακολουθούσαν τη βάρκα κολυμπώντας μέχρι που την έχασαν. Περιφέρονται στην παραλία για να βρουν επιζώντες. Πρέπει να ‘ναι κάπου στον Ειρηνικό. Η προοπτική να είναι μόνο εκεί τους τρομάζει, δεν έχουν ούτε μαχαίρι. Ανεβαίνουν σ’ ένα ύψωμα και έκπληκτοί διαπιστώνουν ότι κάτω υπάρχουν σκουριασμένα άρματα μάχης από τον Β’ Παγκόσμιο. Ένας ατημέλητος άντρας τους λέει ψηλά τα χέρια και τους διατάζει να τον ακολουθήσουν, στα αγγλικά. Πηγαίνουν στο στρατόπεδο.

3 (Οι ξεχασμένοι στρατιώτες): Ο στρατιώτης τους οδηγεί ανάμεσα από ορυζώνες και χωριά ιθαγενών. Φτάνουν και ένας άλλος άντρας τον ρωτάει αν είναι ο Ουίλι κι ότι ο ταγματάρχης πρέπει να δει τους αιχμαλώτους αμέσως. Μπαίνουν στην καλύβα του, ο ταγματάρχης είναι ένας άντρας γκριζομάλλης με γένια. Τον λένε Τζένκινς. Τους λέει ότι θα πρέπει να ‘ναι καλοί κολυμβητές, οι συνταξιδιώτες τους είναι νεκροί. Του λένε ότι είναι Γάλλοι κι αυτός τους ρωτά από την ελεύθερη ή κατεχόμενη Γαλλία. Με τα πολλά τα δύο παιδιά καταλαβαίνουν ότι ο ταγματάρχης θεωρεί πως ο Β’ Παγκόσμιος δεν έχει τελειώσει. Αυτός τους θεωρεί κατάσκοπους, μέχρι να του αποδείξουν πως ο πόλεμος τελείωσε. Θα περιποιηθούν παρόλα αυτά την πληγή του Ζιλ.

4 (Ο ασύρματος είναι χαλασμένος): Κοιμούνται βαθιά λόγω κούρασης. Τους φαίνεται απίθανο πως δεν πέρασε κανένα καράβι από εκεί, πως δεν επικοινώνησαν με τον υπόλοιπο κόσμο για να μάθουν το τέλος του πολέμου. Ο μπάρμπα Τόο, ένας δίμετρος ιθαγενής μπαίνει στην καλύβα τους και βάζει αλοιφή στο πόδι του Ζιλ. Τους λέει ότι όλοι είναι κακοί μαζί του, εκτός από τον Φράνκι και τον Φρέντι, που δεν χτυπούν τους Τζιν-Τζιν. Ο Τζόνι, ο άντρας με το κολτ, τον βρίζει που μιλάει στους αιχμαλώτους και τους οδηγεί στον Τζένκινς. Αυτός τους λέει ότι όλοι οι ασύρματοι καταστράφηκαν εκτός από έναν. Ο Ζερόμ προσφέρεται να τον φτιάξει, ο ταγματάρχης δεν έχει αντίρρηση, αρκεί να μην το μάθει κανείς. Τους δίνει κουπόνια για φαγητό, θα πρέπει να μάθουν στη χρήση όπλων και τους πληροφορεί ότι το νησί λέγεται Πουί Νο. Η χρονολογία στο χαρτί του γράφει 1962 ενώ είναι 1966!

5 (Ένα παράξενο ημερολόγιο): Τα δυο αδέρφια τρώνε ρύζι, ενώ άλλοι επτά στρατιώτες είναι καθισμένοι μαζί τους. Ο Τζένκινς υποφέρει από κρίση ελονοσίας. Η συζήτηση ξεκινά. Παρεμβαίνει και ο παπαγάλος του Φράνκι που χαρακτηρίζει τον Μπούντι, που έχει μονίμως επιπεφυκίτιδα, παλιάνθρωπο. Ο Φρέντι, ο ξυρισμένος λοχαγός δείχνει ενδιαφέρον για το γεγονός ότι είναι από τη Γαλλία. Ο Φράνκι δείχνει ενδιαφέρον γον Ζιλ που θα εγγραφεί στη Σχολή Θετικών Επιστημών. Οι υπόλοιποι τον κοροϊδεύουν ότι δεν τους έδειξε καμιά ανακάλυψή του. Αυτός θέλει να ξαναπάνε κάπου, εκτός στρατοπέδου. Μαθαίνουν ότι όλοι είναι από τη Νέα Ζηλανδία. Ο Φρέντι αναπολεί μια μπανιέρα, ο Ντικ ο μονοχέρης θέλει να φύγει από το νησί, όπως κι ο Μάικ, ο σημαδεμένος που δίνει διορία τρία χρόνια, του λείπει το ουίσκι. Θεωρούν ότι βρίσκονται στο νησί 17 χρόνια, σαν να είναι όντως στο 1962 και κατατάχτηκαν το 1945.

6 (Μπάρμπα-Τόο): Στην άσκηση συναγερμού οι αποστεωμένοι στρατιώτες καμώνονται πως θα αντιδρούσαν σε μια πιθανή έφοδο των γιαπωνέζων. Κοιτάζουν και ζηλεύουν τους εύρωστους Γάλλους. Θυμούνται προηγούμενα περιστατικά του πολέμου, πως πολεμούσαν άρρωστοι, πως μερικοί σύντροφοί τους θυσιάστηκαν για να ζήσουν αυτοί. Αρχίζουν να τραγουδούν. Στον γυρισμό ο Ζιλ πλησιάζει τον Φράνκι και του λέει ότι θέλουν να του μιλήσουν. Όταν φτάνουν στη σκηνή τους ο μπάρμπα Τόο τους φέρνει φαγητό, βατραχόσουπα. Την τρώνε και ο Τόο τους λέει ότι οι ιθαγενείς είναι από άλλο νησί κι ότι ο Τζένκινς κρύβεται με το σώμα του όποτε γίνεται απόβαση. Μετά που φεύγει έρχεται ο Φράνκι και τους λέει για τους γίγαντες, ότι ήταν πραγματική φυλή που κατοικούσε παλιότερα τη Γη. Τα δυο αδέρφια του δείχνουν το σημείωμα και του λένε ότι η χρονολογία είναι λάθος, είναι 1966 όχι 1962. Στην αρχή ο Φράνκι δυσπιστεί, μετά όμως φαίνεται να πείθεται. Τους λέει να μην πουν σε κανέναν γι’ αυτήν την κουβέντα τους και φεύγει σαν τρελός.

7 (Ο γρίφος): Τα δυο αγόρια δεν κοιμούνται τη νύχτα που βρέχει καταρρακτωδώς, τους επισκέπτονται σκορπιοί. Μόνο τη αυγή τους παίρνει ο ύπνος, αλλά τους ξυπνά ο Τζένκινς λίγο αργότερα. Τους λέει ότι οι σκορπιοί που σκότωσαν είναι θανατηφόροι. Τους πηγαίνει σε μια παράγκα που χρησιμεύει σαν εργαστήρι. Στο δρόμο ένα δέντρο, φαγωμένο από τερμίτες, πέφτει και σώζονται χάρη στην επέμβαση του ταγματάρχη. Τους πηγαίνει στην καλύβα και φεύγει. Τα αδέρφια Νόττον και ιδιαίτερα ο Ζερόμ προσπαθούν να επιδιορθώσουν τον ασύρματο. Είναι όμως σαμποταρισμένος, μια πλάκα χώθηκε μέσα στο μηχάνημα και το βραχυκύκλωσε. Ενώ σκέφτονται ότι δεν θα που τίποτα γι’ αυτό στον ταγματάρχη ακούν θόρυβο. Είναι ο Φράνκι που καταλαβαίνει ότι προσπαθούν να διορθώσουν τον ασύρματο. Τους λέει, αν τα καταφέρουν, να μην τίποτα γι’ αυτό στον Τζένκινς. Ο ταγματάρχης του είπε ότι δεν βρέθηκε κανένα χαρτί στους πνιγμένους. Πιστεύει τα αδέρφια αλλά δεν μπορούνε να το αποδείξουνε στους άλλους. Ο Ζιλ του ζητά να τους εξηγήσει τα παράξενα του νησιού κι αυτός τους λέει την ιστορία τους. Είχανε πολεμήσει στην Ελλάδα όταν εισέβαλλαν οι Γερμανοί, στις Θερμοπύλες και μετά πήγανε στην Κρήτη. Μετά πήγανε στο Γκουανταλκανάλ. Έκαναν εφόδους σε πολλά νησιά του αρχιπελάγους, ένα από αυτά ήταν και το ξεχασμένο αυτό νησί. Η απόβαση κατέληξε σε σφαγή, αλλά η μονάδα τους κρύφτηκε και οργάνωσε ανταρτοπόλεμο. Τελικά απώθησαν τους Γιαπωνέζους, αλλά απέμειναν μια χούφτα άντρες, άρρωστοι από τις κακουχίες της ζούγκλας. Οι Αμερικάνοι έστειλαν βομβαρδιστικά στο νησί που τα ισοπέδωσαν σχεδόν όλα. Μια ντουζίνα άντρες απέμειναν. Όταν ήρθαν να ψάξουν για επιζώντες αυτοί κρύφτηκαν και το έκαναν ξανά και ξανά, αφού θα θεωρούνταν λιποτάκτες. Μόνο όταν περνούσαν είκοσι χρόνια, με την παραγραφή, θα μπορούσαν να επιστρέψουν. Ο Τζένκινς δεν θέλει να επιστρέψει πίσω, γι’ αυτό άλλαξε τις χρονολογίες. Δεν θα αφήσει κανέναν να φύγει. Ο Φράνκι πρέπει να φύγει, όμως θέλει να τους ενημερώσει για τις ανακαλύψεις του, αν του τύχει κάτι. Θα πάνε κάποια στιγμή και στη σπηλιά των ζωντανών απολιθωμάτων.

8 (Ένας προδότης βρίσκεται ανάμεσά μας!): Τα αδέρφια καμώνονται πως προσπαθούν να επισκευάσουν τον ασύρματο. Ένα βράδυ βλέπουν τον μπάρμπα-Τόο ντυμένο ίσαμε το λαιμό. Τη νύχτα θα έρθουν πολλά κουνούπια τους λέει. Κλείνουν όπως μπορούν τα ανοίγματα στη σκηνή τους και περιμένουν με αγωνία. Πράγματι ένας σμήνος κουνουπιών, διψασμένων για αίμα, πετάει σε όλο το νησί. Τα αδέρφια μένουν ξάγρυπνα, με φουσκωμένα πρόσωπα. Αποφασίζουν ότι πρέπει να φύγουν από εκεί, ο Ζιλ λέει ότι μόνος τρόπος είναι η πιρόγα του ιθαγενή. Ο μπάρμπα Τόο του φέρνει αλοιφή το πρωί για τα τσιμπήματα. Τον ρωτάνε για την πιρόγα και ενθουσιάζεται που θέλουν να έρθουν μαζί του. Συμφωνούν εκείνο το βράδυ να δουν την πιρόγα του όμως τα σχέδιά τους ματαιώνονται. Στο δείπνο ο Τζένκινς πιέζει με φωνές τον Φράνκι να τους πει γιατί ρωτάει για τα χαρτιά των πνιγμένων και λέει στους αδερφούς Νόττον ότι πρέπει να κόψουν τα πάρε-δώσε με τον ιθαγενή. Ο Φράνκι είναι σε δύσκολη θέση και ο Ζιλ, γεμάτος οργή, αποκαλύπτει ότι ξέρουνε ότι είναι λιποτάκτες και τους λέει ότι πέρασαν πάνω από 20 χρόνια. Ο Τζένκινς λέει ότι πρέπει να δικάσουν και να τιμωρήσουν τον Φράνκι με θάνατο. Ο Φρέντι του εναντιώνεται όμως κάνει πίσω όταν μαθαίνει ότι ανέθεσε στα δύο αδέρφια να φτιάξουν τον ασύρματο. Ο Φράνκι πρέπει να τιμωρηθεί με μικρή ποινή αν αποδειχτεί ότι τα αγόρια έχουν δίκιο για τη χρονολογία. Παρόλα αυτά αν σε 10 μέρες δεν φτιαχτεί ο ασύρματος, ο Φράνκι θα τιμωρηθεί με θάνατο.

9 (Συνάντηση με την προϊστορία): Τα αδέρφια Νόττον ακολουθούν τον Φράνκι στο μονοπάτι, ο οποίος φαίνεται απαθής γι’ αυτό που τον περιμένει. Ο Ζιλ ρωτάει ποιος είναι ο Χάρυ. Ο Φράνκι εξηγεί ότι ήταν ένας σύντροφός τους που ήθελε απεγνωσμένα να επιστρέψει πίσω και άναβε φωτιές για να τους βρουν τα πλοία. Ο Τζένκινς τον εξόρισε και βρήκε τον θάνατο από τσίμπημα σκορπιού. Η ίδια μοίρα περιμένει τον Φράνκι. Τους λέει ότι στη σπηλιά υπάρχουν σαυροειδή, όχι δεινόσαυροι, αλλά ένα υδρόβιο ζώο της δευτερογενούς εποχής. Εντοπίζει μια κόμπρα μέσα σε μια συστάδα και τη σκοτώνει. Υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις όπως το τέρας του Λόχνες. Οι σύντροφοι του δεν πείστηκαν γιατί τη μέρα που τους πήγε το σαυροειδές δεν εμφανίστηκε και οι γηγενείς φοβούνται το ζώο. Μπαίνουν μέσα στη σπηλιά που έχει λιγοστό φως. Περπατάνε αρκετή ώρα, περνάνε το ποτάμι που εκεί είναι υπόγειο και ο Φράνκι βγάζει από ένα μεταλλικό κιβώτιο δάδες. Με το που την ανάβουν βλέπουν φτερωτά ζώα, που ο Ζιλ τις περνά για νυχτερίδες, είναι όμως απόγονοι των πτεροσαύρων. Έπειτα θα πρέπει να κατέβουν στην υπόγεια λίμνη, που χάρη στο ζεστό νερό της, απόρροια της ηφαιστειογενής προέλευσης παρουσιάζει τις συνθήκες προϊστορικών θαλασσών. Ο Φράνκι δένει γερά το σκοινί σε ένα πάσσαλο και κατεβαίνει και τον μιμούνται οι Νόττον. Φτάνουνε σε μια παραλία, η λίμνη είναι σκοτεινή και αχνίζει σαν καζάνι μάγισσας. Πηγαίνουν σε μια πλατφόρμα πάνω από τη λίμνη και σε λίγο μικρά κύματα αναταράσσουν την επιφάνεια της λίμνης. Το υδρόβιο ζώο εμφανίζεται και έχει μήκος 10 μέτρα. Μοιάζει με δράκο παραμυθιού. Είναι απόγονος των πλησιόσαυρων. Δεν είναι ο μοναδικός μέσα στη σπηλιά. Φαίνεται να τον έχουν ερεθίσει με το φως οπότε φεύγει. Αναρριχώνται παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής. Ο Ζιλ αισθάνεται ένοχος για τη μοίρα του Φράνκι και εκνευρίζεται με τον Ζερόμ που ξύνει έναν βράχο ενώ κάνουν διάλειμμα. Λέει στον Φράνκι ότι πρέπει να δραπετεύσουν με την πιρόγα του μπάρμπα Τόο, ο Φράνκι όμως τους λέει ότι το ξέρουν όλοι το μυστικό σχέδιο του ιθαγενή και θα τους πυροβολήσουν. Αισθάνεται παρόλα αυτά χαρούμενος αφού τα αδέρφια θα ανακοινώσουν τις ανακαλύψεις του. Ενώ βγαίνουν από το σπήλαιο ο Ζερόμ πληροφορεί τον Ζιλ ότι έκανε μια ανακάλυψη.

10 (Ο θειούχος μόλυβδος): Ο Ζιλ παρακολουθεί τον αδερφό του να εργάζεται πάνω στον ασύρματο. Θυμάται τον πατέρα τους, που μετά τη μητέρα τους θα θεωρούσε ότι έχασε κι αυτούς. Αλλά δεν θα το παραδεχόταν ποτέ, ίσως τους έψαχνε κιόλας. Ο Ζερόμ του είχε δείξει πρωτύτερα κάποια κρύσταλλα που ήταν φυσικός θειούχος μόλυβδος ή αλλιώς γαληνίτης. Ο Ζιλ θυμήθηκε ότι αυτό το κρύσταλλο μπορούσε να κάνει τον ασύρματο να δουλέψει! Η αυθόρμητη χαρά είχε αντικατασταθεί από αγωνία πλέον. Ακούγεται η φωνή του παπαγάλου, «προσοχή στον παλιάνθρωπο!». Είναι ο Τζένκινς που κυνηγάει το πουλί. Ψάχνει τον Φράνκι γιατί ξέρει ότι πηγαίνει τους εφήβους στην σπηλιά. Τους τιμωρεί με το να μην φάνε το βράδυ, το μοναδικό γεύμα τους δηλαδή. Ο Τζένκινς παρατηρεί με γέλια ότι η δουλειά τους στον ασύρματο δεν προχωρεί. Ο Ζερόμ του λέει ότι ξέρουν ότι αυτός σαμπόταρε τον ασύρματο. Αυτός αιφνιδιάζεται αλλά εφησυχάζει τελικά αφού δεν μπορούν να το αποδείξουν. Ο Ζιλ του επισημαίνει ότι υπάρχει παραγραφή για τη λιποταξία τους, αυτός όμως δεν θέλει να ατιμασθεί. Ούτε η μάνα του να μάθει τη λιποταξία του. Ο Ζερόμ τον εκλιπαρεί να πάρει πίσω την ποινή για τον αδερφό του κι αυτός το κάνει στη μνήμη της μητέρας του.

11 (Το τελευταίο πείραμα): Την επομένη ο καιρός είναι καλός, μπορούν να κάνουν το πείραμά τους. Έρχεται και ο κατηφής Φράνκι και μεταφέρουν την κεραία, τον ασύρματο και τα ακουστικά. Ο Ζερόμ ψάχνει για σταθμούς, αγγίζοντας τον κρύσταλλο σε όλα τα σημεία του. Αρχικά το μόνο που ακούνε είναι παράσιτα. Ο Ζιλ απελπίζεται, οι ενοχές τον πνίγουν αφού θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο γι’ αυτό που έπαθε ο Φράνκι. Ξάφνου όμως Φράνκι και Ζερόμ τινάχτηκαν ακούγοντας τα σήματα μορς ενός πλοίου. Επιμένουν στην αναζήτηση και λίγο αργότερα πιάνουν έναν σταθμό, ο εκφωνητής του οποίου όμως μιλάει σε μια ινδονησιακή γλώσσα. Απογοητεύονται προσώρας, αργότερα όμως ακούγεται μια φωνή στα αγγλικά να αναγγέλλει τον καιρό για την αυριανή ημέρα, 4 Σεπτεμβρίου 1966.

12 (Κανείς δε θα φύγει από αυτό το νησί!) : Μια καταιγίδα ετοιμάζεται να ξεσπάσει. Η προθεσμία για τον Φράνκι έληγε. Μάικ και Τζόνι λογομαχούν, με τον Μάικ να ρίχνει σπόντες για μη σωστό μέτρημα των ημερών. Ο Τζένκινς παρεμβαίνει. Λέει πως την αυγή η ψήφος του θα μετρήσει για δύο. Ο Φράνκι διαμαρτύρεται. Ο ταγματάρχης λέει ότι ξέρει ότι θα ψηφίσει υπέρ του Φράνκι. Η ομάδα χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα με βρισιές να ανταλλάσσονται. Ο Τζένκινς επισημαίνει την ανικανότητα των δύο ξένων να φτιάξουν τον ασύρματο και ο Ζερόμ ανακοινώνει ότι ο ταγματάρχης σαμποτάρισε το μηχάνημα. Δεν μπορεί να το αποδείξει μπορεί όμως να αποδείξει ότι είναι στο 1966. Πράγματι τους οδηγεί στην καλύβα εργαστήρι. Ο Τζένκινς λέει ότι κερδίσανε, όμως και πάλι κανείς δεν θα φύγει από το νησί όσο αυτός είναι ζωντανός. Ο Φρέντι διαμαρτύρεται και λέει ότι οι γιοι του θα είναι μεγάλοι πια και θα τον περιμένουν. Δεν νοιάζεται για την ατίμωση. Δύο ομάδες σχηματίζονται, όμως ο Τζένκινς διατάζει τον Τζόνι με προτεταμένο όπλο να τους οδηγήσει όλους στο χωριό. Ένας κεραυνός πέφτει.

13 (Η αποτυχημένη απόδραση): Οι δύο ομάδες ζούνε χωριστά. Ο Φρέντι σχεδιάζει απόδραση με την πιρόγα του μπάρμπα Τόο, ο οποίος τους πληροφορεί ότι ο Μπιλ ο μάγειρας κοιμάται στην σκοπιά του. Τη νύχτα της απόδρασης επιβιβάζονται στην πιρόγα και πλέουν ανάμεσα σε κροκόδειλους, ενώ χιλιάδες βάτραχοι κοάζουν. Ένα αλτ ακούγεται. Το ρολόι του Ζερόμ πήγαινε πίσω, ήταν ο Τζόνι σκοπός. Τους ρίχνει με όλμο, τραυματίζοντας τον Φράνκι, που όμως δεν τον αφήνουν. Σύρουν την πιρόγα πίσω από μια ιτιά και κρύβονται ανάμεσα σε δέντρα. Ο Τζένκινς ξενικά με το κανό του, η παλίρροια όμως είναι ισχυρή. Ο Φρέντι αποφασίζει να μπουν στη σπηλιά.

14 (Ο Τζένκινς χάνει το παιχνίδι): Ο Ζιλ συνειδητοποιεί τη ματαιότητα του εγχειρήματός τους να καταφύγουν στο σπήλαιο: θα εγκλωβιζόντουσαν εκεί μέσα. Δένουν το σκοινί στον πάσσαλο και κατεβαίνουν κάτω στην παραλία. Ο μπάρμπα-Τόο μεταφέρει στην πλάτη του τον τραυματία Φράνκι. Κρύβονται πίσω από έναν βράχο, ενώ ακούγονται πυροβολισμοί. Ο Ζερόμ σκαρφαλώνει τον βράχο για να πάρει το σχοινί από τον πάσσαλο και τα καταφέρνει. Στο χείλος του γκρεμού φαίνεται η αντίπαλη ομάδα. Λένε του Τζένκινς ότι έψαξαν παντού. Αυτός καταλαβαίνοντας ότι είναι κάτω αρχίζει να κατεβαίνει. Είναι άρρωστος όμως και λίγο πριν φτάσει κάτω γκρεμίζεται από ύψος 10 μέτρων. Έχοντας σπάσει το πόδι του, λέει στους άνδρες του να φτιάξουν σκοινί. Τότε βγαίνει από το νερό ο πλησιόσαυρος. Ο ταγματάρχης φοβούμενος του ρίχνει σφαίρες. Ο θόρυβος ερεθίζει το τέρας που χτυπάει με την ουρά του τον τραυματία. Οι άντρες του Τζένκινς εξαφανίζονται και η ομάδα τους παίρνει το πυροβόλο του ταγματάρχη. Σκαρφαλώνουν με τους τραυματίες και βγαίνουν έξω από την σπηλιά, την ώρα που ακούγεται δυνατή έκρηξη από μέσα. Ο Τζένκινς τους λέει ότι ανάψανε εκρηκτικά για να τους συντρίψουν μέσα. Οι Τζιν-Τζιν πανηγυρίζουν, οι άντρες του ταγματάρχη είναι άφαντοι.

Επίλογος: Οι Τζιν-Τζιν πανηγυρίζουν για τον νέο ταγματάρχη, τον Φρέντι. Ο Τόο θα μείνει στην ιστορία τους ως ήρωας. Οι τραυματίες περιθάλπονται αλλά μόνο ο Φράνκι καλυτερεύει. Ο Τζένκινς υποκύπτει στα τραύματά του. Αποφασίζουν να ανάψουν φωτιές για να τραβήξουν την προσοχή και να φυλάνε σκοπιές. Λένε στον Φράνκι για την κατολίσθηση στην καλύβα, νέα που τον θλίβουν. Μετά από ένα μήνα, ενώ όλοι είχαν αρχίσει να απογοητεύονται, ο Ζιλ διαπιστώνει μια κινητή κουκίδα στη θάλασσα. Βάζει κι άλλα ξύλα για να δυναμώσει τη φλόγα και τελικά το πλοίο προσεγγίζει το νησί, κάτω από τις επευφημίες τους. Μεταφέρονται στο Μιντγουαίη, όπου ο πατέρας των αγοριών ταξιδεύει και ξαναβρίσκει τους γιους του. Αργότερα ο Φράνκι τους γράφει ότι κανείς δεν τους επέκρινε, οι άνθρωποι ξεχνούν και ότι οι συνάδελφοί του δεν πολυπίστεψαν την ιστορία του, η οποία θα παραμένει ένας θρύλος.

[Alexander Theofanidis · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο για παιδιά και προεφήβους (όπως και η συνέχειά του)

Δύο αδέλφια, ο Ζερόμ κι ο Ζιλ, επιζώντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος στον Ειρηνικό, ξεβράζονται σε ένα άγνωστο νησί. Εκεί, τους περιμένει μια σειρά από εκπλήξεις, σε μια καλοδωσμένη περιπέτεια, που συνδυάζει τον στερνό απόηχο του Β'ΠΠ με την παλαιοντολογία και την ανθρωπολογία (μην ξεχνάτε τον Μπάρμπα Τοο). Σχεδόν 40 χρόνια μετά την πρώτη ανάγνωση, η ιστορία παραμένει ζωντανή στο μυαλό μου (γιατί ο Ντάγκλας Μακ Άρθουρ έχει τόσο πεισματώσει) κι ας μην ξετρέλανε την κόρη μου (ίσως επειδή ο Ντάγκλας Μακ Άρθουρ είχε τόσο πεισματώσει).

Τα δύο αδέλφια, 20 χρόνια μετά τη λήξη του Β'ΠΠ, καταφέρνουν μετά τη συντριβή του αεροσκάφους τους να βρεθούν σε ένα νησί στο πουθενά, όπου σώζονται από ένα περίεργο άγημα στρατιωτών. Σύντομα συνειδητοποιούν ότι οι στρατιώτες αυτοί των συμμάχων (Νεοζηλανδοί), θεωρούν ότι ο πόλεμος δεν έχει ακόμα τελειώσει και δεν έχουν καμία επαφή με τον έξω κόσμο (οι ασύρματοί τους είναι χαλασμένοι), ενώ είναι σίγουροι ότι έχει περάσει λιγότερος πραγματικός χρόνος απ' ό,τι λέει το ημερολόγιο του Ζερόμ και του Ζιλ. Το νησί επίσης φιλοξενεί μια φυλή ιθαγενών (που πλην του μπαρμπα Τοο ελάχιστα συμβάλλουν στην πλοκή) και σύμφωνα με τους στρατιώτες ονομάζεται Πουί Νο, αλλά αυτό δε σημαίνει και πολλά για τα δύο αδέλφια.

Η ιεραρχία διατηρείται, ο ταγματάρχης Τζένκινς είναι απόλυτος άρχοντας του νησιού, αλλά υπάρχει και μια ομάδα που διαφωνεί με τις μεθόδους του και θέλει να έρθει σε επαφή με τον έξω κόσμο και να επιστρέψει σπίτι. Το τι τους κρατάει εκεί, παραμένει ακόμη μυστήριο για τα δύο παιδιά, αλλά όχι για πολύ.

Ανάμεσα στους στρατιώτες θα γνωρίσουν τον καλό λοχαγό Φρέντι (δεύτερος στην ιεραρχία) και τον Φράνκι έναν καλοκάγαθο φυσιοδίφη που ισχυρίζεται ότι έχει ανακαλύψει ένα εκπληκτικό μυστικό στο νησί και τους προσκαλεί να το γνωρίσουν και αυτοί, καθώς οι συνάδελφοί του δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η πλοκή είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, οι χαρακτήρες ολοζώντανοι και απόλυτα πιστευτοί και η δράση σαγηνευτική. Σιγά σιγά τα μυστικά του νησιού και των ντυμένων στο χακί κατοίκων του αποκαλύπτονται, οι σαμποταρισμένοι (και όχι χαλασμένοι) ασύρματοι διορθώνονται χάρη στο γαληνήτη που ανακαλύπτει ο Ζερόμ στη σπηλιά του Φράνκι με τα μοναδικά ευρήματα, η τρέχουσα ημερομηνία αποκαθίσταται και η αυλαία είναι έτοιμη να πέσει. Όμως δε συμφωνούν όλοι με την αποχώρηση από το νησί...

Η αλήθεια είναι ότι έξω από το παλαιοντολογικό στοιχείο (που όμως μαγεύει τον αναγνώστη), η υπόλοιπη ιστορία δεν γίνεται τόσο δύσκολα "πιστευτή". Ας μην ξεχνάμε τον Hiroo Onoda, που σε αντίθεση με κάθε άλλο Ιάπωνα, συνέχισε να πολεμάει κρυμμένος στις Φιλιπίνες και σκοτώνοντας κόσμο 29 χρόνια μετά την παράδοση της Ιαπωνίας...

[DiTh · Rating 3 out of 5]

Καλό ήταν,αλλά βαρετό σε πολλά κεφάλαια.

[Αγγελικός Δράκος · Rating 4 out of 5]

Οι σπηλιές έκρυβαν πάντα τα μεγάλα μυστήρια για την ανθρωπότητα! Αυτό το μικρό βιβλίο με ταξίδεψε σε χώρες μακρινές. Σε λίγες σελίδες καταφέρνει να δείξει πόσο ο εγωισμός, οι ενοχές και οι φόβοι μετατρέπουν τον άνθρωπο σε τέρας.