What do you think?
Rate this book
Μια νύχτα με την κόκκινη
Μια ιστορία δρόμου. Μια γυναίκα, χωρίζοντας απ' τον μεγάλο έρωτά της, παίρνει τους δρόμους. Ο πόνος τη σπρώχνει να κάνει ένα μακρύ ταξίδι. Αφήνει πίσω της την Πάτρα, τους φίλους, τα μπαρ, τον εαυτό της. Από την Πάτρα με ωτο-στοπ στην Ήπειρο. Χειμώνα, σ' έρημους δρόμους, με οδηγούς άγνωστους άντρες. Από τα Γιάννενα θα βρεθεί σ ένα νησί, στην Πάτμο. Κι από την Πάτμο, στην κορυφή της αγωνίας της, θα υποχρεωθεί να περάσει πολλά για να ξανακερδίσει την ανεξαρτησία του κορμιού της. Θα κινδυνέψει να χάσει και την ψυχή της, αλλά θα την ξαναβρεί στο σχήμα ενός παιδιού που κοιμάται. Τότε μέσα στην απόρριψη, τον φόβο και τη σιωπή, ανακαλύπτει τη φύση και το μεγαλείο του έρωτα και του εαυτού της.
Οι αισθήσεις και τα αισθήματά της οξύνονται σ' απρόσμενο βαθμό κι ο ίδιος της ο πόνος γίνεται ο δρόμος μιας πρωτόγνωρης αυτογνωσίας. Επειδή ο έρωτας, για εκείνους που τον αντέχουν και τον τολμούν, παραμένει η σπουδαιότερη αφορμή για να εξερευνήσουμε τις πιο απρόσιτες, τις θεϊκές εκτάσεις της ύπαρξής μας.
Οι αισθήσεις και τα αισθήματά της οξύνονται σ' απρόσμενο βαθμό κι ο ίδιος της ο πόνος γίνεται ο δρόμος μιας πρωτόγνωρης αυτογνωσίας. Επειδή ο έρωτας, για εκείνους που τον αντέχουν και τον τολμούν, παραμένει η σπουδαιότερη αφορμή για να εξερευνήσουμε τις πιο απρόσιτες, τις θεϊκές εκτάσεις της ύπαρξής μας.
139 pages, Paperback
First published January 1, 1995
1 person is currently reading
26 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
December 18, 2021
"Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.
Mη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος
Που δεν έχει τί να περιμένει
Και όμως περιμένει.
Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζεί.
Αβάσταχτο είναι… Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ’ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο."
Η προσμονή !…
Πόσο υπέροχα ταιριάζουν οι στίχοι αυτοί με τη νουβέλα « μια νύχτα με την κόκκινη».
Μια νύχτα που μάτωσαν όλες οι πληγές, όσες μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη οντότητα.
Όσες μπορεί να γιατρέψει ο χρόνος που σε μαθαίνει απλώς να ζεις με τον πόνο όχι να τον ξεπερνάς.
Η νύχτα της κόκκινης ήταν μια σκοτεινή στιγμή χωρισμού και βασανιστικών μαρτύριων για όσους είναι λιγότεροι θαραλλέοι, λιγότερο δυνατοί,
λιγότερο σκληροί ώστε να αντέξουν τις παρενέργειες του παθιασμένου έρωτα στην απόλυτη κορύφωση του και στην προαναγγελθείσα αποδόμηση του.
Κάπου εκεί κομματιάζεσαι, πεθαίνεις ζώντας το απόλυτο κακό, το κενό της ψυχής, την αβυσσαλέα τρύπα στα σωθικά που συνοδεύουν τους σωματικούς πόνους με την ψυχική λιτανεία επίκλησης για ένα τέλος.
Τέλος της σχέσης. Τέλος της ύπαρξης. Τέλος της ζωής. Τέλος των ανώριμων ονείρων για παντοτινά μαζί, για παντοτινά αντίο, για παντοτινά πουθενά, για αναπάντητα ερωτήματα, για αδιαφορία και για αντοχή στην πιο σκληρή φάση της ερωτικής έκφανσης μέσω ανείπωτων αρνήσεων και καταφανέστατων περιφρονητικών βλεμμάτων.
Μια νέα γυναίκα αισθάνεται το χαμό της, τη λύπη που ηλεκτρίζει το δέρμα της συνεχώς και τρέμει απο παγωμένα φορτία μοναξιάς, την αβάσταχτη αναμονή για αυτόν που δεν θα φανεί, που δεν θα έρθει, που δεν θα στοιχειώσει ποτέ πια το κορμί της με το δικό του, κατάδικό του άγγιγμα.
Η ιστορία της κεντρικής ηρωίδας δίνει πολλές αφορμές ώστε να ζήσουμε παρέα με την ίδια, ακούγοντας την εξομολόγηση της, την επιδείνωση του αρρωστημένου εαυτού της μέσα απο την απόρριψη και την απώλεια. Μια σφοδρή αιμορραγική, προσωπική,ερωτική παραβολή συναισθηματικών προσκρούσεων πάνω σε παιδικά κατάλοιπα, ασταμάτητες μετακινήσεις, καταχρήσεις, ψυχιατρικές διαγνώσεις, ανισορροπίες εσωτερικής διαβάθμισης αναφορικά με την αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
Εφόδια που λείπουν απο όσους δεν φροντίζουν την κραυγή της αυτογνωσίας που ουρλιάζει ανελλιπώς παρέα με την εμπειρία, την εξέλιξη και την ηλικιακή μονάδα βάρους.
Παράγοντες που σε οδηγούν στην ενδόμυχη αναζήτηση για εσωτερικές ανανεώσεις ψυχής, πνεύματος, μυαλού και αισθήσεων.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
Mη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος
Που δεν έχει τί να περιμένει
Και όμως περιμένει.
Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζεί.
Αβάσταχτο είναι… Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ’ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο."
Η προσμονή !…
Πόσο υπέροχα ταιριάζουν οι στίχοι αυτοί με τη νουβέλα « μια νύχτα με την κόκκινη».
Μια νύχτα που μάτωσαν όλες οι πληγές, όσες μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη οντότητα.
Όσες μπορεί να γιατρέψει ο χρόνος που σε μαθαίνει απλώς να ζεις με τον πόνο όχι να τον ξεπερνάς.
Η νύχτα της κόκκινης ήταν μια σκοτεινή στιγμή χωρισμού και βασανιστικών μαρτύριων για όσους είναι λιγότεροι θαραλλέοι, λιγότερο δυνατοί,
λιγότερο σκληροί ώστε να αντέξουν τις παρενέργειες του παθιασμένου έρωτα στην απόλυτη κορύφωση του και στην προαναγγελθείσα αποδόμηση του.
Κάπου εκεί κομματιάζεσαι, πεθαίνεις ζώντας το απόλυτο κακό, το κενό της ψυχής, την αβυσσαλέα τρύπα στα σωθικά που συνοδεύουν τους σωματικούς πόνους με την ψυχική λιτανεία επίκλησης για ένα τέλος.
Τέλος της σχέσης. Τέλος της ύπαρξης. Τέλος της ζωής. Τέλος των ανώριμων ονείρων για παντοτινά μαζί, για παντοτινά αντίο, για παντοτινά πουθενά, για αναπάντητα ερωτήματα, για αδιαφορία και για αντοχή στην πιο σκληρή φάση της ερωτικής έκφανσης μέσω ανείπωτων αρνήσεων και καταφανέστατων περιφρονητικών βλεμμάτων.
Μια νέα γυναίκα αισθάνεται το χαμό της, τη λύπη που ηλεκτρίζει το δέρμα της συνεχώς και τρέμει απο παγωμένα φορτία μοναξιάς, την αβάσταχτη αναμονή για αυτόν που δεν θα φανεί, που δεν θα έρθει, που δεν θα στοιχειώσει ποτέ πια το κορμί της με το δικό του, κατάδικό του άγγιγμα.
Η ιστορία της κεντρικής ηρωίδας δίνει πολλές αφορμές ώστε να ζήσουμε παρέα με την ίδια, ακούγοντας την εξομολόγηση της, την επιδείνωση του αρρωστημένου εαυτού της μέσα απο την απόρριψη και την απώλεια. Μια σφοδρή αιμορραγική, προσωπική,ερωτική παραβολή συναισθηματικών προσκρούσεων πάνω σε παιδικά κατάλοιπα, ασταμάτητες μετακινήσεις, καταχρήσεις, ψυχιατρικές διαγνώσεις, ανισορροπίες εσωτερικής διαβάθμισης αναφορικά με την αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
Εφόδια που λείπουν απο όσους δεν φροντίζουν την κραυγή της αυτογνωσίας που ουρλιάζει ανελλιπώς παρέα με την εμπειρία, την εξέλιξη και την ηλικιακή μονάδα βάρους.
Παράγοντες που σε οδηγούν στην ενδόμυχη αναζήτηση για εσωτερικές ανανεώσεις ψυχής, πνεύματος, μυαλού και αισθήσεων.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
July 22, 2023
Διάβασα πρώτη φορά αυτό το βιβλίο αρκετά χρόνια πριν. Μάλιστα είχα σημειώσει κάποιες φράσεις που τότε με είχαν αγγίξει. Σήμερα το ξεκινησα και σε 2 ώρες το τελείωσα αφού βοήθησε πολύ η μικρή του έκταση. Βρήκα τον εαυτό μου ξανά στα σημειωμένα αποσπάσματα αλλά σε κάποια άλλα βρήκα τον παλιό μου εαυτό. Το βιβλίο μου άρεσε τότε μου αρέσει και τώρα. Αγγίζει κάποιες σκέψεις που κάποιοι άνθρωποι έχουμε κάνει. Είτε είναι χωρισμός από εραστή είτε από φίλο είτε από οικογένεια. Είναι η βαθιά κατάδυση στον Άδη προτού έρθει πάλι η αναζητηση του αναγεννημένου εαυτού.
Ερχόμενη στο χωριό εκανα επιδρομή στα βιβλία μου που φυλάνε οι δικοί μου εδω. Μέσα στα πολλά που βρήκα και ήδη έχω πακετάρει, βρήκα και το Μια Νύχτα με την Κόκκινη.
Ένα γράμμα. Σε έναν πρωην εραστή. Μια νύχτα. Μια αναδρομή από την στιγμή του χωρισμού μέχρι την στιγμή της λήθης. Ένα γράμμα απο μια ψυχη που ξεγυμνωνεται. Μια αναδρομή που φτάνει ακόμη και στην παιδική ηλικία. Μια διαδρομή δυσκολη, ανηφορική. Μια διαδρομή που στο τέλος ο αναγνώστης συμπονεί την ηρωιδα. Την ηρωιδα που συγχώρεσε και αναγεννήθηκε.
Ερχόμενη στο χωριό εκανα επιδρομή στα βιβλία μου που φυλάνε οι δικοί μου εδω. Μέσα στα πολλά που βρήκα και ήδη έχω πακετάρει, βρήκα και το Μια Νύχτα με την Κόκκινη.
Ένα γράμμα. Σε έναν πρωην εραστή. Μια νύχτα. Μια αναδρομή από την στιγμή του χωρισμού μέχρι την στιγμή της λήθης. Ένα γράμμα απο μια ψυχη που ξεγυμνωνεται. Μια αναδρομή που φτάνει ακόμη και στην παιδική ηλικία. Μια διαδρομή δυσκολη, ανηφορική. Μια διαδρομή που στο τέλος ο αναγνώστης συμπονεί την ηρωιδα. Την ηρωιδα που συγχώρεσε και αναγεννήθηκε.
January 23, 2020
Ένας τρελός, που προσπαθεί με επιχειρήματα να πείσει ότι είναι λογικός.
Ένας δεύτερος τρελός που προσπαθεί με επιχειρήματα να πείσει ότι είναι όντως τρελός.
Ο δεύτερος δεν μοιάζει και τόσο αληθοφανής, έτσι δεν είναι?
2 αστέρια για τον ωραίο τίτλο και για το ότι με έκανε να θέλω να δω που το πήγαινε. Μόνο 2 γιατί τελικά δεν το πήγε πουθενα.
Ένας δεύτερος τρελός που προσπαθεί με επιχειρήματα να πείσει ότι είναι όντως τρελός.
Ο δεύτερος δεν μοιάζει και τόσο αληθοφανής, έτσι δεν είναι?
2 αστέρια για τον ωραίο τίτλο και για το ότι με έκανε να θέλω να δω που το πήγαινε. Μόνο 2 γιατί τελικά δεν το πήγε πουθενα.
August 11, 2023
Διάβασα πρώτη φορά την Κόκκινη το 1996. Και εκείνη την πρώτη φορά, μίλησε στα πάντα μου. Ήταν λες και κάποιος είχε κρυφοκοιτάξει μέσα στην σκοτεινιά της ψυχής μου. Και το αγάπησα πολύ τότε το βιβλίο αυτό.
Από τότε μέχρι σήμερα, το έχω διαβάσει σίγουρα άλλες 5 φορές στο ενδιάμεσο. Κάθε φορά με άλλη ματιά, αλλά πάντα με μια μοναδική οικειότητα - όπως όταν συναντάς μετά από χρόνια έναν καλό φίλο και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Με αφορμή το φευγιό του συγγραφέα αποφάσισα να το ξαναδιαβάσω in memoriam. Αν το διάβαζα σήμερα πρώτη φορά, θα του έβαζα ίσως τρία αστεράκια.
Αλλά επειδή τότε αυτό το βιβλίο είδε μέσα στην ψυχή μου και με έκανε να νιώσω λιγότερο μόνη, πέντε αστεράκια.
Καλό ταξίδι Κωστή...
Από τότε μέχρι σήμερα, το έχω διαβάσει σίγουρα άλλες 5 φορές στο ενδιάμεσο. Κάθε φορά με άλλη ματιά, αλλά πάντα με μια μοναδική οικειότητα - όπως όταν συναντάς μετά από χρόνια έναν καλό φίλο και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Με αφορμή το φευγιό του συγγραφέα αποφάσισα να το ξαναδιαβάσω in memoriam. Αν το διάβαζα σήμερα πρώτη φορά, θα του έβαζα ίσως τρία αστεράκια.
Αλλά επειδή τότε αυτό το βιβλίο είδε μέσα στην ψυχή μου και με έκανε να νιώσω λιγότερο μόνη, πέντε αστεράκια.
Καλό ταξίδι Κωστή...
October 29, 2012
Μετά από τον χωρισμό της από τον έρωτα της ζωής της, η ηρωίδα μπαρκάρει σ' ένα οδυνηρό και μακρύ ταξίδι εσωτερικής περιπλάνησης και αυτογνωσίας, μέσα από το οποίο θα ανακαλύψει τις κοιμισμένες ψυχικές της δυνάμεις, θα μάθει ξανά να αγαπά και εν τέλει θα συγχωρέσει τον πρώην εραστή της, και κυρίως τον εαυτό της.
January 5, 2026
Η νουβέλα "Μια νύχτα με την Κόκκινη" είναι μια εξομολόγηση μίας γυναίκας που έχει βιώσει σφοδρό έρωτα συνοδευόμενο από μία ισοπεδωτική ερωτική απογοήτευση που την κάνει να χάσει τελείως τον εαυτό της! Μία γυναίκα που περνάει από διάφορα στάδια και μέσα από μία επίπονη διαδικασία προσπαθεί να φτάσει στην συναισθηματική ωρίμανση και την αυτογνωσία. Προσπαθεί να αγαπήσει τον εαυτό της, να τον γνωρίσει ουσιαστικά, να τον αγκαλιάσει... Να βρει τον τρόπο να κερδίσει την αγάπη που δεν πονά και της αξίζει, βρίσκοντας το θάρρος και σταματώντας να αναζητά την αγάπη "τυφλά" και σε όλα τα "λάθος μέρη". Πρώτο βιβλίο που διαβάζω του Κωστή Γκιμοσούλη και το βρήκα σαρωτικό και με απίστευτα ιδιαίτερη έκφραση όσων θέλει να περάσει στον αναγνώστη. Αδικείται που δεν είναι περισσότερο γνωστός στο ευρύ κοινό. Είναι από τις περιπτώσεις βιβλίων που αγόρασα ενστικτωδώς και με εξέπληξε θετικά!
Read
September 23, 2025Είχα διαβάσει τον άγγελο της μηχανής και πίστευα ότι ο γκιμοσουλης μιλάει στη ψυχή μου. παιδάκι ήμουν βέβαια, πίστευα τα πάντα (κι ακόμα τα πιστεύω) καλοκαίρι του 97 νομίζω αγόρασα αυτό και διαβάζοντας το,δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα και πολλά. τώρα που το διάβασα ξανά όμως βρήκα κάτι σημειώσεις από τότε συμμαθήτριες που μάλλον τους το είχα δανείσει και μίλαγαν για αθεράπευτους έρωτες και απώλεια γυναικείας ταυτότητας. ήμασταν βαρειά 16 ετών τότε.
τώρα που είμαι 45,καταλαβαίνω καλύτερα.
ωστόσο τώρα που το σκέφτομαι, είναι κάπως αστεία η διαδρομή της ψυχοθεραπείας και της εσωτερικής ανακατάταξης της ηρωίδας, σαν να έχει κατέβει στον Άδη και να αναδύθηκε ξανά στη ζωή με αφορμή ένα χωρισμό, παλεύοντας με δαίμονες από παιδική ηλικία και έπειτα. λες και δεν τα περνάμε όλοι καθημερινά.
τώρα που είμαι 45,καταλαβαίνω καλύτερα.
ωστόσο τώρα που το σκέφτομαι, είναι κάπως αστεία η διαδρομή της ψυχοθεραπείας και της εσωτερικής ανακατάταξης της ηρωίδας, σαν να έχει κατέβει στον Άδη και να αναδύθηκε ξανά στη ζωή με αφορμή ένα χωρισμό, παλεύοντας με δαίμονες από παιδική ηλικία και έπειτα. λες και δεν τα περνάμε όλοι καθημερινά.
January 23, 2024
Βαθμολογία: 7/10
Έχει μια ιδιαίτερη φήμη το μικρό αυτό μυθιστόρημα (ή μεγάλη νουβέλα), χάρη και στον τίτλο, που ομολογουμένως είναι πολύ καλός. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ακριβώς του γούστου μου τέτοιου είδους βιβλία, από την άλλη το συγκεκριμένο μου φάνηκε γενικά αρκετά καλογραμμένο, πολύ μελαγχολικό και ίσως λιγάκι καταθλιπτικό, με περίεργη ατμόσφαιρα. Κα�� σίγουρα κάποια σημεία του, κάποιες προτάσεις του μου άρεσαν πολύ. Αλλά γενικά δεν ξετρελάθηκα, ούτε με άγγιξε, ούτε νομίζω ότι θα το θυμάμαι και τόσο μετά από λίγο καιρό. Πάντως, άξιζε που το διάβασα.
Έχει μια ιδιαίτερη φήμη το μικρό αυτό μυθιστόρημα (ή μεγάλη νουβέλα), χάρη και στον τίτλο, που ομολογουμένως είναι πολύ καλός. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ακριβώς του γούστου μου τέτοιου είδους βιβλία, από την άλλη το συγκεκριμένο μου φάνηκε γενικά αρκετά καλογραμμένο, πολύ μελαγχολικό και ίσως λιγάκι καταθλιπτικό, με περίεργη ατμόσφαιρα. Κα�� σίγουρα κάποια σημεία του, κάποιες προτάσεις του μου άρεσαν πολύ. Αλλά γενικά δεν ξετρελάθηκα, ούτε με άγγιξε, ούτε νομίζω ότι θα το θυμάμαι και τόσο μετά από λίγο καιρό. Πάντως, άξιζε που το διάβασα.
September 10, 2022
3 και κάτι
Το κεντρικό θέμα θεωρώ ότι είναι η κατάθλιψη την οποία περιγράφει πολύ καλά. Το μήκος του βιβλίου είναι καλό, αν ήταν πιο εκτενές θα ήταν αφόρητο. Μου άφησε μια περίεργη αίσθηση στο τέλος.
Το κεντρικό θέμα θεωρώ ότι είναι η κατάθλιψη την οποία περιγράφει πολύ καλά. Το μήκος του βιβλίου είναι καλό, αν ήταν πιο εκτενές θα ήταν αφόρητο. Μου άφησε μια περίεργη αίσθηση στο τέλος.
August 7, 2020
Πριν παραθέσω μερικά αποσπάσματα από μια παρουσίαση του βιβλίου που είχα κάνει παλιότερα εδώ
https://www.kefalonitikanea.gr/2017/0...
θέλω να πω ότι καμιά φορά με τα βιβλία μού συμβαίνει να τα αγαπώ ή να τα κατατάσσω ανάλογα με την περίοδο που τα διάβασα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι αυτή η νουβέλα του Γκιμοσούλη. Τη διάβασα σε πολύ νεαρότερη ηλικία από σήμερα, με άλλες συνθήκες στη ζωή μου και διαφορετικά - ίσως - αναγνωστικά γούστα. Την αγάπησα τότε αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μου έλεγε το ίδιο πολλά πράγματα σήμερα. Παρ' όλα αυτά, κρατώ αυτό το βιβλίο στην καρδιά μου γιατί κάποτε με συγκίνησε και με γοήτευσε :)
[...]
Αν και στο συνοδευτικό σημείωμα του εκδότη το βιβλίο χαρακτηρίζεται ως «ιστορία δρόμου», και παρά το γεγονός ότι η κεντρική ηρωίδα φαίνεται να μετακινείται συνεχώς στον χώρο (Πάτρα, Ήπειρος, Πάτμος, πατρικό χωριό και μετά ξανά Πάτρα), δεν θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη νουβέλα έχει τη γοητεία των ιστοριών του on the road. Οι αλλεπάλληλες μετακινήσεις της, τυχαίες ή προσχεδιασμένες από την ίδια, δεν λειτουργούν παρά ως αφορμή για να παρακολουθήσουμε την εξομολόγησή της γύρω από την προσωπική της ιστορία. Αφορμή είναι μία σφοδρή ερωτική απογοήτευση.
Απεγνωσμένη και τρελαμένη στην αρχή από την τόσο απόλυτη ερωτική απόρριψη, ανόρεχτη και αδιάφορη στη συνέχεια, η ηρωίδα θα καταδυθεί εκούσια ή ακούσια σε όλα τα στάδια της γνωριμίας με τον εαυτό της και τις συνθήκες της σε μια προσπάθεια να μεταμορφώσει την πικρή εμπειρία του χωρισμού σε μάθημα αυτογνωσίας. Με εργαλείο τις συνεδρίες με ψυχολόγους αλλά με ουσιαστικό έναυσμα τη ζωή που συνεχίζει να κυλά και να μεγαλουργεί δίπλα της αβίαστα, η ηρωίδα θα καταφέρει να αντιμετωπίσει τη ζωή της σε χρόνο παρόντα: συγχωρώντας τους γονείς για τα λάθη τους, αναγνωρίζοντας τις πληγές και τα μπαλώματα που την έκαναν υποχείριο αδιέξοδων ερωτικών σχέσεων, βλέποντας τον γυμνό εαυτό της στον καθρέφτη και αγαπώντας τον, ίσως για πρώτη φορά, η γυναίκα που αφηγείται την ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο, βρίσκει το θάρρος και από «μαύρη» μετατρέπεται σε «κόκκινη». Το ίδιο διψασμένη για αγάπη όσο και στην αρχή, ανακαλύπτει όχι μόνο πώς να την διεκδικεί και να την κερδίζει στο τέλος αυτού του προσωπικού ταξιδιού.
[...]
Η «Νύχτα με την Κόκκινη» είναι η ιστορία μιας γυναίκας η οποία έσπευσε να γνωρίσει τον άλλο πριν γνωρίσει τον εαυτό της. Έσπευσε να τον αγαπήσει, να του τα δώσει όλα και να συντριβεί μετά την αναχώρησή του. Ευτυχώς ο Κωστής Γκιμοσούλης μας πείθει, μέσα από την ιστορία της «Κόκκινης» ότι υπάρχει επιστροφή και ότι αυτή είναι η πάντα επίπονη διαδικασία της συναισθηματικής ενηλικίωσης. Αυτή που έρχεται για άλλους νωρίς και για άλλους αργά, πάντως έρχεται σίγουρα όταν πάψουμε να αναζητούμε την αγάπη τυφλά, πάντα σε λάθος μέρη.
---
https://www.kefalonitikanea.gr/2017/0...
θέλω να πω ότι καμιά φορά με τα βιβλία μού συμβαίνει να τα αγαπώ ή να τα κατατάσσω ανάλογα με την περίοδο που τα διάβασα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι αυτή η νουβέλα του Γκιμοσούλη. Τη διάβασα σε πολύ νεαρότερη ηλικία από σήμερα, με άλλες συνθήκες στη ζωή μου και διαφορετικά - ίσως - αναγνωστικά γούστα. Την αγάπησα τότε αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μου έλεγε το ίδιο πολλά πράγματα σήμερα. Παρ' όλα αυτά, κρατώ αυτό το βιβλίο στην καρδιά μου γιατί κάποτε με συγκίνησε και με γοήτευσε :)
[...]
Αν και στο συνοδευτικό σημείωμα του εκδότη το βιβλίο χαρακτηρίζεται ως «ιστορία δρόμου», και παρά το γεγονός ότι η κεντρική ηρωίδα φαίνεται να μετακινείται συνεχώς στον χώρο (Πάτρα, Ήπειρος, Πάτμος, πατρικό χωριό και μετά ξανά Πάτρα), δεν θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη νουβέλα έχει τη γοητεία των ιστοριών του on the road. Οι αλλεπάλληλες μετακινήσεις της, τυχαίες ή προσχεδιασμένες από την ίδια, δεν λειτουργούν παρά ως αφορμή για να παρακολουθήσουμε την εξομολόγησή της γύρω από την προσωπική της ιστορία. Αφορμή είναι μία σφοδρή ερωτική απογοήτευση.
Απεγνωσμένη και τρελαμένη στην αρχή από την τόσο απόλυτη ερωτική απόρριψη, ανόρεχτη και αδιάφορη στη συνέχεια, η ηρωίδα θα καταδυθεί εκούσια ή ακούσια σε όλα τα στάδια της γνωριμίας με τον εαυτό της και τις συνθήκες της σε μια προσπάθεια να μεταμορφώσει την πικρή εμπειρία του χωρισμού σε μάθημα αυτογνωσίας. Με εργαλείο τις συνεδρίες με ψυχολόγους αλλά με ουσιαστικό έναυσμα τη ζωή που συνεχίζει να κυλά και να μεγαλουργεί δίπλα της αβίαστα, η ηρωίδα θα καταφέρει να αντιμετωπίσει τη ζωή της σε χρόνο παρόντα: συγχωρώντας τους γονείς για τα λάθη τους, αναγνωρίζοντας τις πληγές και τα μπαλώματα που την έκαναν υποχείριο αδιέξοδων ερωτικών σχέσεων, βλέποντας τον γυμνό εαυτό της στον καθρέφτη και αγαπώντας τον, ίσως για πρώτη φορά, η γυναίκα που αφηγείται την ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο, βρίσκει το θάρρος και από «μαύρη» μετατρέπεται σε «κόκκινη». Το ίδιο διψασμένη για αγάπη όσο και στην αρχή, ανακαλύπτει όχι μόνο πώς να την διεκδικεί και να την κερδίζει στο τέλος αυτού του προσωπικού ταξιδιού.
[...]
Η «Νύχτα με την Κόκκινη» είναι η ιστορία μιας γυναίκας η οποία έσπευσε να γνωρίσει τον άλλο πριν γνωρίσει τον εαυτό της. Έσπευσε να τον αγαπήσει, να του τα δώσει όλα και να συντριβεί μετά την αναχώρησή του. Ευτυχώς ο Κωστής Γκιμοσούλης μας πείθει, μέσα από την ιστορία της «Κόκκινης» ότι υπάρχει επιστροφή και ότι αυτή είναι η πάντα επίπονη διαδικασία της συναισθηματικής ενηλικίωσης. Αυτή που έρχεται για άλλους νωρίς και για άλλους αργά, πάντως έρχεται σίγουρα όταν πάψουμε να αναζητούμε την αγάπη τυφλά, πάντα σε λάθος μέρη.
---
July 1, 2015
Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το βιβλίο. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Κάθε φορά που θα το διαβάσω θα με αγγίξει και με έναν διαφορετικό τρόπο και θα μου βγάλει διάφορα συναισθήματα. Επίσης λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας χειρίζεται την γλώσσα. Με κάνει να συμπάσχω στο μέγιστο με την ηρωίδα. Αγαπώ το βιβλίο και όλο το δράμα που το περιβάλει.
"Δεν αφήνονται όλοι να αγαπήσουν έτσι. Ο έρωτας ταιριάζει στους γενναίους.
"Δεν αφήνονται όλοι να αγαπήσουν έτσι. Ο έρωτας ταιριάζει στους γενναίους.
January 13, 2020
Μια κατάδυση στον εαυτό μετά από το "πένθος" ενός χωρισμού. Καλογραμμένο αλλά κινείται στη σφαίρα της λογοτεχνικής μετριότητας.
"Καθώς μετρούσε ο χρόνος του αποχωρισμού επάνω μου, από παντού έπαιρνα λύπη"
"Καθώς μετρούσε ο χρόνος του αποχωρισμού επάνω μου, από παντού έπαιρνα λύπη"
Displaying 1 - 12 of 12 reviews