Żegnajcie, mężczyźni

by Antonio Gómez Rufo

Juan jest mężem Claudii, ale kocha Laurę, wszyscy troje o tym wiedzą. Nie wiedzą natomiast, co każde z nich gotowe jest uczynić, by nic nie było tak jak dawniej. Mężczyzna, trzy kobiety oraz trzy rodzaje miłości: miłość jako pożądanie, posiadanie i ucieczka przed samotnością. Powieść Żegnajcie, mężczyżni opisuje rozterki mężczyzny, który - w przeciwieństwie do znakomitej większości kobiet - nie potrafi uzewnętrznić swych uczuć i myśli. Jest to opowieść o czterech osobach, zagubionych w labiryncie miłości obowiązującej we współczesnym społeczeństwie, które nad samotność przedkładają życie w nieudanym związku. Gómez Rufo z maestrią odkrywa przed czytelnikiem najgłębsze zakamarki ludzkiej duszy i ukazuje jej piękno. Piękno, które nie zawsze potrafimy dostrzec.

Antonio Gómez Rufo (ur.1954 w Madrycie), absolwent prawa, jest autorem powieści, esejów, opowiadań i biografii. Do jego najbardziej znanych powieści należą: Żegnajcie, mężczyżni, El secreto del rey cautivo (nagroda Premio Fernando Lara za rok 2005), Los mares del miedo, El alma de los peces, Balada triste en Madrid, La leyenda del falso traidor, Las lágrimas de Henan. Jego utwory zostały przetłumaczone na wiele języków, między innymi na niemiecki, holenderski, francuski, portugalski, rosyjski, grecki i bułgarski. Regularnie współpracuje z prasą i telewizją oraz z czasopismami literackimi.

238 pages, Paperback

First published November 1, 2004

Reviews

[Carolyn · Rating 3 out of 5]

Historia sama w sobie nie jest zła, można ją streścić w kilku zdaniach, ale rozciąga się ona na 236 stron, bo autor nie zna umiaru w kwiecistych metaforach (młodość porównana jest do pościeli suszącej się na wzgórzu, wydanej na pastwę wiatru i połyskującej w słońcu). Na początku musiałam robić przerwy co 2 akapity, żeby się zaśmiać, ale potem stało się to irytujące.

[That show will never end · Rating 1 out of 5]

Ale bullshit nie wytrzymam. Okropna książka absolutnie paskudna. Ilość porównań młodych kobiet do dzieci, sytuacji gdzie bohater mówił, że czuje się jakby był ojcem swojej kochanki, ciągłe powtarzanie że ona jest jak dziecko było poprostu ochydne. Siedzę tak i mocno zastanawiam się jaki był cel w pisaniu tej powieści? Nie mogę go znaleźć. Bo tak jest to ewidentnie jakiś fetysz autora, jak dla mnie zero szoku jakby to było solidnie autobiograficzne, chociaż na jego miejscu też bym się nie przyznawała. Przedstawia nam historię mężczyzny i jego kochanki (co ma stópki jak dziecko xkurwad), z którą ucieka przed swoją przejmującą samotnością. Typ ma okropny lęk przed samotnością i separacją i tak jest to faktycznie ogromny problem wielu mężczyzn będących ofiarami patriarchatu, ale jak wybitnie niekonsekwentnie jest to opisane, jak do niczego nie prowadzi, jak poprzetykane jest złotymi myślami wyjętymi w kibla na dworcu centralnym… autor sam sobie strzela w kolano, nawet nie strzela to infantylizacja. On tą książka robi rekonstrukcję katastrofy smoleńskiej, a jego resztki godności to brzoza. Ale dobra kobiety. Ah te wstrętne babska bo to o nich jest ta książka. Laura (jak dziecko xdd), ona jest naiwna, nie nosi makijażu, jest superseksowna (jak dziecko xdddd) i przede wszystkim MILCZY. Oj tak moi drodzy, jak uwieść prawdziwego skomplikowanego faceta? Zamknąć mordę drogie panie. Dajcie mu mieć swoje chwile jakże głębokiego milczenia. W kontraście do niej stoi Claudia, żona. Paskudna niewdzięczna baba. Dlaczego Claudia jest taka okropna zapytacie? A no sfinansowała swojemu mężowi życie, willę, firmę (ale jest okropna bo nie chciała mu dać jeszcze hajsu na jego, jakże głęboki film który chciał nakręcić), chciała być przez męża kochana htfu, bezczelna. Chciała z mężem rozmawiać, dotrzeć, jakkolwiek się komunikować bo przypominam że facet ma kurwa 42 lata… dla kontekstu Laura ma 20 (ofc), a Claudia 32 (no to już faktycznie stara picza trzeba wymienić). Dodatkowo Claudia chciała mieć dziecko, jedno poroniła, drugie urodziło się martwe. Pomyślisz sobie o jeju jaka tragedia, biedna kobieta. Nie dla Juana, ten ma tak wyjebane, jest taki biedny i zamyślony że jest jej w stanie rzucić “zrobimy następne” i tym zamknąć jej mordę xdddd. I grande finalie Claudia robi sobie operację plastyczne aby wyglądać jak Laura, tak to psychotyczne, ale w takich momentach przypomina mi się pov Claudii, które być może jest podobne do Kobiety zawiedzionej i mnie krew zalewa. Juan jest takim bohaterem że dać mu w pysk i wsadzić do pierdla to za mało. Ilość opisów bystrych jak woda w sedesie całkowicie odstręcza od jakiejkolwiek myśli przewodniej. Aaaa spierdalaj Rufo nigdy już nie chce widzieć twojego nazwiska.

[kinga · Rating 3 out of 5]

3,5
ciekawa historia i bohaterowie, a tak w ogóle to tą książkę można przeczytać już za sam język i niesamowite metafory i porównania

[kamila g · Rating 3 out of 5]

honestly fuck juan

[Yemapel Maya · Rating 5 out of 5]

He disfrutado muchísimo este libro. Desde la forma de narrar del autor hasta la historia en sí, que te mantiene pegado al libro. Si bien es verdad que algunas cosas se adivinan con antelación, esto no resta interés. Recomendadísima lectura

[Ilya Petrov · Rating 4 out of 5]

Se hace pesado, sobretodo al principio, pero después consigue enganchar maravillosamente describiendo paisajes, momentos y sentimientos con todo lujo de detalles.