This textbook series is ambitious in scope. It provides concise and lucid introductions to major works of world literature from classical antiquity to the twentieth century. It is not confined to any single literary tradition or genre, and will cumulatively form a substantial library of textbooks on some of the most important and widely read literary masterpieces. Each book is devoted to a single work and provides a close reading of that text, as well as a full account of its historical, cultural, and intellectual background, a discussion of its influence, and a guide to further reading. The contributors to the series, are given complete freedom in the choice of their critical method. Where the text is written in a language other than English, full account is taken of readers studying the text in English translation. While critical jargon is avoided, important technical terminology is fully explained, and thus this series will be genuinely accessible to students at all levels and to general readers. Journey to the End of the Night is a novel of savage, exultant misanthropy, full of cynical humour and of the blackest pessimism in respect of humanity. Its millions of readers across the world have admired it uneasily, dismayed by Celine's morbidity, yet fascinated by his virtuosity as a writer. In this detailed study, John Sturrock shows why that admiration is absolutely in order, and why this extraordinary work should be acknowledged as one of the chief literary landmarks of the twentieth century.
John Anning Leng Sturrock was an English writer, editor, reviewer and translator who was closely associated with the Times Literary Supplement and later the London Review of Books.
کتابی دربارهی یکی از محبوبترین کتابهام😍 خیلی کتاب مفیدیه و بنظرم میتونه یکی از مکمل های کتاب اصلی باشه. برای کسانی که عادت دارن برای درک بهتر یک کتاب، مقاله هایی در موردش بخونن، بنظرم کتاب خوبیه. هرچند ترجمه میتونست بهتر باشه ولی اذیت نکرد. مرسی از دوست خوبم که با هدیه دادنش بهم، نشون داد چقدر خوب منو میشناسه. از این دوستان بیش باد 😄😄
کتاب پیش رو رساله ای مفصل در باب تحلیل و تاویل اتفاقات رمان سفربه انتهای شب است. رمان مرموزی که دکتر لویی فردینان دتوش آن را در ۳۸ سالگی و با نام مستعار سلین منتشر کرد. وقتی با چنین اثر عجیبی طرف هستیم خواندن مقالاتی از این دست میتواند برای فهم بهتر و رمزگشایی مقصود نویسنده بسیار مفید واقع شود.
سلین کیست سوای آنچه از تعریفات معمول میتوان در مورد لویی فردینان دتوش دریافت کرد، به عقیده نویسنده کتاب پیش رو، سلین احتمالا نویسنده ای آکنده از ریا بوده است. در آن زمان وقتی سلین را از دریافت جایزه گنکور به خاطر نگارش کتاب سفربه انتهای شب محرور کردند، بسیار عصبانی و سرخورده شد در حالی که جایزه گنکور از آن دست نهادهای ریاکاری بود که به اتکای گفته های رمانش باید از آنها متنفر می بود. اما از نگرفتن جایزه به شدت عصبانی بود. او نویسنده ی حسب حال نویسی بوده است که از نادرست نمایی وقایع واقعی و شخصیتها، علی الخصوص شخصیت خودش لذت می برد. بسیاری به اشتباه ماجراهای سفر به انتهای شب را حسب حال شخصی خود فردینان سلین می دانند در حالی که به هیچ وجه چنین نیست. سفرهای داستان، سفرهای سلین را در پس زمینه دارد. به صورتی که دکتر سلین واقعی نیز به آمریکا سفر کرده بود و از کارخانه های فورد هم دیدن کرده بود اما نه در قالب یک کارگر فراری کشتی تجاری بلکه در قالب یک هیئت ناظر از سازمان بهداشت. این تضاد در روایت تجربیات شخصی، بی نهایت کنایه آمیز و بازیگوشانه است. با اینکه جزئیات سفر باردامو (شخصیت اصلی و فرومایه ی سفر به انتهای شب) کمابیش بر اساس تجربه های واقعی سلین از سفر کاری به کامرون است اما احساسی که باردامو به آفریقا دارد کاملا با احساس سلین متفاوت است. این را از مکاتبات سلین با دوست دخترش متوجه می شویم. تفاوت بارداموی داخل رمان با دکتر سلین جهان بیرون اینجا عمیق تر نمایان می شود که وقتی از باردامو سوال پرسیده می شود که چرا حرفه ی پزشکی را انتخاب کرد، جوابی زشت داد: « بالاتر از همه به خاطر ترس از آدم های دیگر. ترجیح می دادم با آدم های مریض سروکار داشته باشم. کسانی که تندرست هستند خیلی شریر و احمق اند ...» در حالی که به شهادت اطرافیان و دوستان سلین، او از بیماری و عدم سلامتی محیط اطراف خود عصبانی و اندوهگین بود. اما لااقل جبهه گیری های سیاسی سلین بی پرده و صادقانه بود. تنفر شدیدش از شوروی و رژیم حاکم آن را در هیچ یک از مقالات خود پنهان نمیکرد و به صورت افراطی مشغول ناسزاگویی به جناح چپ بود. به گونه ای که بعدها در مطبوعات به عنوان چهره ای نژادپرست شناخته می شد. گویا این شدت بیزاری از شرق باعث تمایل او به سمت جنبش نازی های به قدرت رسیده در آلمان شد. درنهایت سلین کلیه ی این مضامین وقیحانه را در سفر به انتهای شب میگنجاند و به چنان سطحی از اعتبار می رسد که میتوانست حکومت ها را از خود شاکی کند. در نهایت هم به زندان افتاد و بعدها هم در تبعید و تنهایی از دنیا رفت.
زبان سلین زبان سلین از جنس زبان مودبانه و فرهیخته ای نبود که خوانندگان جدی ادبیات در فرانسه به آن عادت داشتند. درست همانگونه که فرانسه ی باردامو قرار بود دوز و دغل اخلاقیات معیار را افشا کند، سیاق فرانسه ای که مطلب به آن بیان می شد قرار بود محدوده های پذیرفته ی زبان ادبی را پشت سر بگذارد. این رمان آنقدر کاربردهای زبان عامیانه و اصطلاحات کوچه در خود داردکه برای خوانندگان خارجی بهت آور و اسرارآمیز است و مترجمان پیوسته در بازآفرینی آن در زبان خودشان با بزرگترین دشواری ها دست و پنجه نرم می کنند. این درست جایی است که ضعف ترجمه ی خوب مرحوم غبرایی مشخص می شود. با اینکه ترجمه ی ایشان بسیار روان و در اکثر اوقات دقیق است اما از لحاظ تماتیک به هیچ وجه قادر به انتقال زبان فردینان سلین فرانسوی نیست. با وجود اینکه باردامو در سفر به انتهای شب مشغول روایت دنیایی تاریک و رفتارهایی وقیحانه است اما روایت آن به حدی هنرمندانه است که در کنار دیالوگهای وحشتناک بارداموی فرومایه، چنان زخم زبان ها و کنایه های جان داری نهفته است که فضایی سرزنده و صمیمی خلق شده است. اگر سلین در سفربه انتهای شب منحصرا مشغول اشاعه ی فلسفه ی غم و ماتم می بود، آنگاه این کتاب این قدر سرزنده و با نشاط از آب در نمی آمد. انرژی و طنز و مهارت زبانی نوشتار در تضاد با بیمارگونگی مضامین آن قرار دارد. از طرفی انتشار کتابی که به نحوی تحریک کننده ی بدبینانه باشد، واقعه ای محسوب می شد که از یک طرف آدم هایی را که طرفدار عقاید و اخلاقیات مرسوم بودند خشمگین و کسانی را در نقطه ی مقابل خوشحال می کرد. سلین هیچگاه سودای رئالیست بودن در سر نداشت. شیوه ها و مقاصد سلین را در نویسندگی زمانی به اشتباه رئالیستی می دانستند در حالی که شواهد به عکس نشان می دهند که سلین مقاصد دیگری داشته است. باردامو شخصیتی است که طراحی شده تا دروغ را به خدمت حقیقت درآورد یا تخیل را در زندگی سبعانه اعمال کند تا به صورت موقت هم که شده از دهشت آن رهایی پیدا کند.
جنگ سلین
«جنگ همان صلح است که بسیار بی پرده تر با ابزارهای کشنده اجرا می شود.»
سلین در سفر به انتهای شب از چهار تجربه ی باردامو پرده برمیدارد که جنگ از بهترین آنهاست.(جنگ – آفریقای مستعمراتی – آمریکای صنعتی – حاشیه های فقیر نشین پاریس) در اواخر دهه ۱۹۲۰ در فرانسه این حرف بر سر زبان ها بود که جنگ اروپایی دیگری برای حل و فصل مسائل ناتمام جنگ اول، اجتناب ناپذیر است. سلین به این عقیده رسیده بود که صلح را باید به هر بهایی که شده حفظ کرد و هیچ هدف، سیاست یا آرمانی ارزش آن را ندارد که برایش بجنگی و طبیعتا برایش بمیری. زنده ماندن خودش بالاترین آرمان است که به طور طبیعی ویرانگر همه ی ایدوئولوژی هاست. اعتراض به جنگ اساسی است: جنگ آدم ها را می کشد و بالاتر از هر چیز آدم هایی را که سزاوار مردن نیستن. یعنی جوان ها، آنهایی که هنوز سالها زندگی پیش رو دارند. به علاوه جنگ این آدم ها را بیهوده می کشد و تنها در پیشگاه پرستش پرچم!
«چرا به من تیراندازی میکنند؟ من که به آنها هیچ بدی نکردم!»
به همین خاطر باردامو معتقد است که عاقلانه ترین کار، ترسو بودن است چرا که ترسوها ممکن است زنده بمانند در حالی که آدم های شجاع کشته می شوند. این کنایه ی چندش آور دقیقا همان وقاحتی است که سلین در جنگ و اربابان آن می بیند. کنایه ی دیگر جایی ست که سلین وطن پرستی جاهلانه ی غیرنظامی ها را که یا در پشت جبهه مشغول عیش و نوشند یا مشغول سوء استفاده از بی نظمی های دوران جنگ، مورد شماطتت قرار می دهد. از آنجا که جنگ سلین تنها برای ذات جنگ بودنش و نه به خاطر بهره برداری های سیاسی، نحس قلمداد می شود، پس می شود آن را عاری از هرگونه ریا و دوپهلویی دانست. تنها از این جهت می شود به باردامو اعتماد کرد.
در مقدمه مفصل این کتاب کوچک ولی پر محتوی، "سفر به انتهای شب" به عنوان یکی از آثار برجسته ی ادبی مدرن، اثر انسان ستیزانه ی پرشور و گزنده و بلیغی معرفی شده که نظیری در ادبیات فرانسه یا هیچ ادبیات دیگر ندارد.در این مقدمه چهار موقعیت اصلی که بستر روایت رمان به حساب می آیند بررسی و زمینه تاریخی مختصری برای آنها در رویدادهای زندگی سلین و روزگار او ارایه شده است. در بخش "مضامین " به عنوان یکی از بهترین و پرمغزترین بخشرهای این کتاب،نویسنده "سفر"، "روبنسون"،"صدا"، "جسم"،"تخیل" و "همدردی" را به عنوان مضامین اصلی رمان مورد واکاوی و تفسیر قرار داده و بینش ها و تحلیل های خواندنی و قابل تاملی از این مضامین در بستر رمان شرح داده است. سبک خاص و غیرقابل تقلید سلین یکی از مشخصات اصلی و بی همتای آثار این نویسنده ی تکرارنشدنی به ویژه در "سفر به انتهای شب" و "مرگ قسطی" است.این "سبک" خاص به عنوان بخش جدایی ناپذیر از حمله رمان نویس به ارزش ها،اعم از اخلاقی و زبانی(که او آنها را کاذب می داند)، به طور مفصل در فصلی جداگانه در این کتاب مورد بررسی قرار گرفته است. در وصف اهمیت و سترگ بودن کار سلین همین بس که طبق محاسبات، او در کل آثارش بالغ بر هزار فعل،دو هزار صفت و به همین تعداد اسم ساخته که در هیچ فرهنگ لغت فرانسه ای پیدا نمی شوند. در آخرین بخش کتاب با عنوان "آیندگان " به حواشی انتشار این رمان و تاثیر پذیرندگان از آن که در بین آنها اسامی بزرگی چون سیمون دوبووار،سارتر و هنری میلر به چشم می خورد،پرداخته شده،هر چند اشاره شده که سلین نویسنده ای قوی تر و شاخص تر از آن است که کسی را مجذوب دنباله روی نزدیک از خود کند.
این کتاب در درک بهتر و عمیق تر دنیای سلین و شاهکار جاودانه اش به ویژه برای سلین بازان، کمک فکری موثر و راهگشایی محسوب می گردد.
خوندن این کتاب از خود رمان برام بیشتر زمان بر بود. کتاب زبان اصلی رو برمیدارن ، کپی پیست میکنن تو گوگل ترنسلیت یا ترجمان، یه نسخه رو تحویل ناشر میدن، ناشر خیلی سریع تایید میده، کتاب چاپ میشه، ما ام از همه جا بی خبر پول میدیم و میخریم کتاب رو ، و ترجمه ی مرگ آور و احمقانه و چندش آور این دوستان ، مغز و روحمون رو اذیت میکنه.
این کتاب نقد و بررسی سفر به انتهای شب از لویی فردینان سلین هستش و به نظرم مکمل بسیار خوبیه برای کتاب و خوندنش بعد از رمان اصلی از چند جهت ضروریه. یکی اینکه سلین در سرتاسر رمان از کلمات و تعبیرهای خاصی استفاده کرده که جز در زبان اصلی(فرانسه) خودشون رو نشون نمیدن. مثلا رمان به زبان محاوره ای که در گفتار فرانسه اومده، نوشته شده و از این نظر جزو اولین آثار ادبی فرانسه بوده. و یا اسامی شخصیت ها مکان ها بهصورت خیالی و با ترکیب چند کلمه دیگر در فرانسوی ساخته شده اند که این کتاب اون موارد رو هم روشن میکنه. دوم اینکه با کنار هم گذاشتن دنیای واقعی و دنیایی که سلین ساخته، به ما نشون میده که رمان سلین با وجود اینکه به موارد کاملا واقعی اشاره میکنه، در اصل رمانی زاده تخیل نویسنده است. سوم مقایسه باردامو(شخصیت اصلی داستان) و زندگی سلین در واقعیت چیزیه که میتونه خیلی مهم باشه چرا که باردامو هم مثل سلین پزشکه و به جنگ رفته و ... اما تفاوت هایی هم دارن. قسمت بررسی مضامین کتاب بخشی بود که مربوط به برداشت شخصی میشه و شاید چیز زیادی نداشته باشه برای مخاطب و از خود کتاب اصلی میشد اونها رو درک کرد.
سلین در این کتاب با زبانی صریح و گاه زننده، ولی بسیار تأثیرگذار به روایت داستان میپردازد؛ نثر او چیزی بین گفتوگو و شعر است، جوری که گویی خواننده مستقیماً با افکار و احساساتش درگیر میشود؛ از نظر تکنیکی این کتاب به دلیل کاربرد نوآورانه زبان و استفاده از جریان سیال ذهن یک شاهکار محسوب میشود، سلین عمداً دستور زبان کلاسیک را نادیده میگیرد و از ساختار جملههای نامتعارف برای انتقال حالت ذهنی آشفته شخصیت اصلی استفاده میکند. سفر به انتهای شب کتابی نیست که با خواندنش به آرامش برسید؛ بلکه کتابی است که شما را به چالش میکشد، دنیای شما را لرزانده و شما را وادار میکند به زوایایی از زندگی فکر کنید که شاید پیشتر نادیدهشان میگرفتید.
I read this during my angsty teen years. So punk! Upon a more *ah-hem* mature reading it still holds up. Not for everyone. Really! You're grandma probably won't like it and extended family members won't know what you're talking about when you bring it up at dinner. A black-hole of black humor and distorted reality, that is both hilarious and bizarre. What more could you ask for?
This hilarious black-humor journey to the void -- and being pushed into it -- kept me sane in my 20's, 30's and 40's, when I seemed to be alone in this three-stooges play called American life.