W opinii Jacka Staszewskiego, wybitnego znawcy epoki saskiej, uroczystosci weselne Fryderyka Augusta Wettyna i Marii Józefy Habsburg, które odbyly sie w Dreznie w 1719 r., byly ostatnim tak wielkim widowiskiem w barokowej Europie. Twórca koncepcji tych wydarzen byl sam elektor saski i król polski August II Sas, w którego fascynacjach wladza oraz rozrywka zajmowaly poczesne miejsce. W 1719 r. wladca panowal i bawil sie, a oprócz tego prezentowal saskim i polskim poddanym oraz calej Europie swe aspiracje, bogactwo kraju, a takze wlasna wyobraznie polityczna i artystyczna, która musiala na wspólczesnych sprawiac wrazenie niczym nieograniczonej. W niniejszej edycji zródlowej zaprezentowano dwie relacje z uroczystosci weselnych z 1719 r., które byly przeznaczone dla polskich poddanych Augusta II i które przypominaly o licznym udziale Polaków w drezdenskim fescie. Relacje te sa równiez bezcennym zródlem informacji o tym, jak mieszkancy Rzeczypospolitej postrzegali splendor towarzyszacy mariazowi, do jakiego stopnia byli urzeczeni bogactwem rozrywek nawiazujacych do slynnych saskich karnawalów i wreszcie, czy misterna konstrukcja wesela byla w stanie zrodzic w nich poczucie wiekszego niz dotychczas przywiazania do saskiej dynastii Wettynów.