สะพานแสงคำ

ตระกูลศุษิระ #4

by ปิยะพร ศักดิ์เกษม

จำปียืนต้นออกดอกพราว เคียงคู่กับโมกที่ทิ้งใบดอกลงเกลื่อนกล่นตรงกลางระหว่างจำปีกับนมแมว เป็นสะพานโค้งข้ามคูน้ำที่อุดมไปด้วยบัวหลากสี ตัวสะพานอยู่ในมุมซึ่งใกล้ตาคนมอง ราวสะพานมีลวดลายเป็นเถาไม้เลื้อยเกี่ยวพัน...ลวดลายนั้นดูสดใสอร่ามเรืองด้วยสีเหลืองจัดราวทองคำนพคุณ... แสงคำจัดจ้านจนข่มภาพแนวไม้อีกฝั่งให้มัวมน แนวไม้ร่มครึ้มซับซ้อนกลายเป็นเพียงภาพเงาเลือนราง...น่าจะมีพุ่มช้องนาง เถาการเวก บางช่วงก็เป็นใบใหญ่เขียวเข้มเป็นมันของกล้วยหลากชนิด... สะพานนั้นเคลื่อนเข้าใกล้...มันหมุนตัวเพื่อให้ปลายด้านหนึ่งเทียบที่แทบเท้า...พื้นห้องมันปลาบเป็นเงาวับกำลังจะหายไปกลายเป็นพื้นดินอุ่นๆชุ่มน้ำค้าง ความอยากรู้จนยากระงับเกิดขึ้น...อีกฟากหนึ่งของสะพานแสงคำ...ด้านหลังต้นไม้หลากพันธุ์รกทึบนั้นมีอะไรซุกซ่อนอยู่?

First published January 1, 2007

About the author

ปิยะพร ศักดิ์เกษม เป็นนามปากกาของ นันทพร ศานติเกษม
เป็นธิดาของ นายชวน สุนทรส และ นางช้อย (บุปผเวส) สุนทรส
คู่สมรสคือ นายปิยะศักดิ์ ศานติเกษม

ปิยะพร ศักดิ์เกษม เริ่มสนใจงานเขียนมาตั้งแต่วัยเด็ก โดยมีพื้นฐานจากการรักการอ่าน ได้รับการส่งเสริมจากบิดามารดา สนใจและรักหนังสือทุกประเภทโดยเฉพาะนวนิยายและวรรณคดี เมื่อเรียนจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2521 ได้ทดลองเขียนเรื่องสั้นส่งไปลงตามนิตยสารต่างๆ เช่น สกุลไทย ขวัญเรือน ดิฉัน...และได้รับการคัดเลือกให้ลงพิมพ์เรื่อยมา จนกระทั่งคุณสุภัทร สวัสดิรักษ์บรรณาธิการนิตยสารสกุลไทย เปิดรับนวนิยายของนักเขียนหน้าใหม่จึงได้ทดลองเขียนนวนิยายซึ่งเป็นงานที่ถนัดและสนใจมากที่สุดส่งไปทางไปรษณีย์ เมื่อนวนิยายเรื่องแรกคือเรื่อง "ตะวันทอแสง"ได้ลงพิมพ์ในปี พ.ศ. 2533 ก็ได้เขียนนวนิยายลงพิมพ์นิตยสารสกุลไทยและอื่นๆ มาตลอด

ปิยะพร ศักด์เกษม มีหลักในการทำงานเขียนนวนิยายว่า ต้องให้คุณธรรมความรู้ และให้แง่คิดกับชีวิต สอดแทรกอยู่ในความบันเทิงด้วย

Reviews

[Tharachaya · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องต่อจาก "รากนครา" ที่สนุกกว่า ได้อารมณ์อยากรู้เรื่องมากกว่า อ่านแล้ววางลง แต่อารมณ์จะค้างเติ่งแทน...
ตัวละครไม่ซับซ้อนมาก แต่ถ้าใครไม่ได้อ่านรากนครามาก่อน อ่านเรื่องนี้จบอาจจะอยากอ่านเล่มนั้นด้วย...ส่วนตัวชอบพระ-นาง เล่มนี้มากกว่า อาจจะเพราะนิสัยและความคิดตัวละครด้วยที่เหมือนคนสมัยปัจจุบัน ถูกจริตกว่าคนยุค 2426-2454

ปล.เรื่องนี้มีบทบามของ พิมลพัทธ์ กับ อริณ จากเรือนศิรามาค่อนข้างมาก...อ่านจนจะวนอยู่ในตระกูลนี้เลยเชียว ^^

[Rada Chalapipat · Rating 5 out of 5]

ภาคต่อของรากนคราและเรือนศิรา เป็นเรื่องราวข้ามกาลเวลาเพื่อำปค้นพบตัวตนและเหตุการณ์ในอดีตสมัยตั้งแต่ร.5เสด็จประพาสยุโรปครั้งแรกจนสิ้นรัชกาลของพระองค์ เป็นยุคการเปลี่ยนแปลงการเมืองการปกครองที่สำคัญของล้านนาทั้งเชียงใหม่และเชียงพระคำ ภาพสะพานแสงคำโดยศิลปินลูกครึ่งอังกฤษฝรั่งเศสในคุ้มจักรคำเป็นตัวกลางในการเชื่อมกาลเวลาให้เมษารินได้ล่วงรู้อดีตความเป็นมาของความขัดแย้งระหว่างสายสกุลจาก 2ธิดาของเจ้าจักรคำผู้ครองนครเชียงพระคำคนสุดท้ายที่คนโต คือ เจ้าสร้อยจันทร์มีแม่เป็นคนเชียงคำ แต่คำประพาฬมีแม่เป็นคนสยาม สลับฉากกับความคิดต่างในเบื้องต้นในการปรับปรุงคุ้มจักรคำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ระหว่าง เจ้าจันทร์แจ่มฟ้าหลานยายของเจ้าสร้อยจันทร์และพิมลพัทธ์เชื้อสายของเจ้าคำประพาฬและเจ้าภูแก้ว

ความวุ่นวายที่เชียงพระคำกลายเป็นเรื่องความหึงสาพยาบาทตามมาด้วยการฉกชิงผลประโยชน์แล้วก็เกือบจะกลายเป็นการพยายามเรียกร้องอำนาจการปกครองให้คนพื้นเมือง.....

ในเมื่อต่างคนต่างแสวงหาผลประโยชน์จึงไม่มีใครถูกไม่มีใครผิด มีแต่ผู้ชนะกับผู้แพ้เท่านั้น....

[aylaluna · Rating 4 out of 5]

'สะพาน...ไม่เพียงใช้ข้ามผ่านจากฝั่งหนึ่งไปสู่ฝั่งหนึ่งเท่านั้น แต่มันจะเป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างความรักกับความชัง ความจริงกับความลวง อดีตกับปัจจุบัน...'

ภาคต่อของรากนครา ถ้าใครยังจำ ‘เจ้าไศลรัตน์’ หรือ ‘เจ้าภูแก้ว’ ลูกชายคนเดียวของเจ้าศุขวงศ์กับเจ้าแม้นเมืองได้ สะพานแสงคำคือเรื่องราวของเจ้าภูแก้วกับเจ้าคำประพาฬ (เจ้าเอื้อย) ธิดาเจ้าหลวงจักรคำแห่งเชียงพระคำ (ไม่ถือว่าสปอยนะคะ เพราะเฉลยพระเอกตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว5555) โดยมีภาพสะพานแสงคำเป็นตัวเชื่อมระหว่าง 2 เวลาคืออดีตกับปัจจุบัน ที่เหลือ...อ่านต่อได้ในเล่มค่ะ กลัวหลุดสปอย

ยังไม่ได้อ่านรากนคราแบบนิยาย แต่คิดว่าพาร์ทการเมือง รากนคราน่าจะเข้มข้นกว่า(เยอะ) สะพานแสงคำดูเน้นไปที่การพยายามรักษาสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ ไม่ว่าจะเป็นอำนาจการปกครองหลังจากต้องขึ้นตรงกับสยาม หรือรากของวัฒนธรรม/ความรุ่งเรืองในอดีตที่เหลือเพียงร่องรอยความทรงจำให้คนรุ่นหลัง ซึ่ง 2 เวลาก็มีสิ่งที่ต้องยอมรับต่างบริบทกัน ส่วนตัวเราชอบข้อคิดตรงนี้

สะพานแสงคำยังคงคอนเซปต์ดราม่า สู้ชีวิตทั้งคนอ่าน ทั้งเจ้าเอื้อย ‘เจ้าคำประพาฬ’ ธิดาเจ้าหลวง เกิดมาสูงศักดิ์ แต่ชีวิตหาคนไว้ใจได้ยาก แล้วยังต้องเผชิญกับการสูญเสียคนที่รักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งที่ไม่ชอบคือเจ้าเอื้อยอ่อนต่อโลกเกินไป ไร้เดียงสาจนเหมือนวิ่งอยู่กลางทุ่งลาเวนเดอร์ตลอดเวลา ทั้งที่ปูเรื่องมาว่าเจ้าเอื้อยเป็นเด็กฉลาดแท้ ๆ แต่ตามใครไม่ทันเลย ถ้าไม่มีพี่เมเจ้าเอื้อยจะเอาตัวรอดมั้ย

ส่วนเจ้าภูแก้วนี่เกือบให้คะแนนเต็ม10 ชอบที่ยกให้เจ้าเอื้อยเป็น priority แรกเสมอ แต่ดันได้ทิฐิจากพ่อแม่มาเต็มที่ เป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาอยู่ดี ๆ เกิดทิฐิปุ๊บพี่ก็ทิ้งม้าเลยเนาะ อยากจะกรี๊ด จุดนี้ขอหักคะแนนเจ้าภูแก้วนะคะ แล้วเลยมาหักคะแนนหนังสือด้วยเพราะขัดใจที่ตอนสุดท้ายไม่ได้เห็นซีนปรับความเข้าใจระหว่างเจ้าภูแก้วกับเจ้าเอื้อย ฝ่ายพ่อพลาดมาแล้ว อยากเห็นฝ่ายลูกง้อหญิงบ้างไรบ้าง แม้สุดท้ายจะสมหวังกันก็เถอะ

ค่อนข้างคาดหวังกับพาร์ทเจ้าเอื้อยกับเจ้าภูแก้ว อยากเห็นความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ พัฒนาจากญาติสนิทมาเป็นคนรักมากกว่านี้ แอบรวบรัดไปหน่อย กลายเป็นชอบพาร์ทเวลาเมษารินอยู่กับภาสุมากกว่า มันน่ารักกุ๊กกิ๊กกุ๊กใจมาก

รวม ๆ ก็ยังถือเป็นอีกเรื่องที่ชอบ ถ้าอ่านรากนคราจบคิดว่าคงวนกลับมาอ่านซ้ำ และคงไปตามเก็บสายศุษิระเรื่องอื่น ๆ อีกแน่นอน

[P. N. · Rating 5 out of 5]

ในบรรดานิยายของปิยะพรทั้งหมด เล่มนี้คือเรื่องแรกที่ได้อ่าน(เมื่อตอนอายุ15) และหลังจากอ่านจบ ก็ชอบมาก จนต้องไปไล่หาเรื่องเก่าๆมาอ่านจนเกือบครบทุกเรื่องเลย และเรื่องที่ออกหลังจากนั้นก็ตามมาตลอด
สะพานแสงคำเป็นเรื่องที่เราชอบมาก มากกกกกกกก
ชอบธีมของเรื่อง ชอบนิสัยตัวละคร ทั้งนางเอก พระเอก คุณภาก็อุ่นละมุน คุณเมก็เย็นได้ใจ ชอบบบบบ
ชอบบรรยากาศครั้งแรกที่พระนางเจอกัน ชอบบรรยากาศทุกครั้งที่พระนางอยู่ด้วยกัน มันอุ่นๆ ละมุนๆ ยังไงไม่รู้ คิดแล้วเขิน
ชอบการตัดสินใจของตัวละครทุกตัวในตอนจบ มันดีไปหมดเลย
เป็นเรื่องที่หยิบมาอ่านซ้ำได้ตลอด อ่านจนเยินไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่ซื้อใหม่ เพราะชอบฉบับที่ตีพิมพ์กับพิมพ์คำมากที่สุด ปกสวย ขนาดพอดีมือ ฉบับพิมพ์ใหม่มันล้นมือ 5555555