In de gouden buik van Boeddha

by Ramsey Nasr

Ramsey Nasr trok voor het tv-programma Wildcard naar Myanmar, het vroegere Birma. Samen met een spoedarts, een chirurg en elf studenten geneeskunde kwam hij terecht in een land waar schijn bedriegt. Het was bij hoge uitzondering dat een westerse cameraploeg in de dictatoriale staat mocht filmen. Doel was medische hulp te bieden aan de Birmese bevolking. Ze bezochten gebieden waar westerlingen nooit komen en waar het ontbreekt aan de meest elementaire faciliteiten. Nasr werd geconfronteerd met de gevolgen van de cycloon Nargis, de resultaten van vijftig jaar verwaarlozing en ook met zijn eigen geweten. Het dagboek dat hij bijhield is een bewogen verslag van een reis vol verschrikkingen en schoonheid.

First published January 1, 2010

About the author

Ramsey Nasr is an actor, poet/writer and director. In 1995 he made a great impression with the monologue De doorspeler, written and performed by himself, with which he graduated from the Studio Herman Teirlinck in Antwerp. This monologue earned him the Philip Morris Scholarship Award. In 2000 he made his debut as a poet with the collection 27 poems & Geen lied, which was nominated for both the C. Buddingh’ prize and the H.C. Pernath Prize. During the 2001 Boekenweek, he made his debut as a prose writer with the novella Kapitein Zeiksnor & De Twee Culturen. He also received the Mary Dresselhuys Prize and the Taalunie Toneelschrijfprijs for his second monologue Geen lied and was nominated for the Louis d'Or, the most important theater prize in the Netherlands. He gave the Vincent van Gogh lecture 2000, entitled The Myth and Orpheus: from shaman to scientist.

Reviews

[Nikki · Rating 2 out of 5]

Een vergelijking met 'Homo Safaricus" is onvermijdelijk en ik moet eerlijk zeggen dat ik dit boek een stuk minder vond. Het was vooral de toon die mij tegenstak, het was heel pessimistisch en bij momenten zelfs nukkig. Dat maakt het heel onaangenaam om te lezen, Nasr had echt niets positiefs te zeggen. Dat ligt natuurlijk aan het feit dat de situatie in Birma allesbehalve rooskleurig is, maar desondanks denk ik toch dat het niet nodig was om zó doom and gloom te zijn. Langs de andere kant was het wel heel interessant om te lezen hoe het leven in Birma eruit ziet, omdat daar zo goed als geen informatie over doorsijpelt naar het westen.