เล่มนี้เป็นเล่มสุดท้ายในชุดตำหนักรักนิรันดร์ค่ะ
เราไม่ได้อ่านเล่มก่อนหน้า แต่หยิบเล่มนี้มาอ่านเลยก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ อ่านเดี่ยวๆ ได้สบายมาก
และพอได้อ่านก็ชอบมาก เรื่องนี้โทนเรื่องคือรักโรแมนติก น่ารัก พระเอกนางเอกเป็นคู่กัด สามารถปะทะคารมกันได้อย่างสนุกสนาน มีอุปสรรคในความรัก ที่เกิดจากตำแหน่งและหน้าที่ของทั้งคู่
แต่ก็หาทางออกได้ในที่สุด
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกว่าน่ารัก พระเอกจะเป็นพวกเก๊กขรึม ปากร้าย ขี้แกล้งเฉพาะกับนางเอก แต่ก็ยังมีแอบหวาน แอบตามส่อง ตามง้อ หาของที่ถูกใจให้ แบบว่าค่อยเป็นค่อยไป อ่านแล้วรู้สึกหวานละมุนในใจ
นางเอกน่ารัก สดใส ฉลาด และกล้าคิดกล้าทำ ชอบนางเอกแบบนี้ค่ะ แล้วก็สงสารนางมากยิ่งตอนหลังๆ ที่เล่าเรื่องครอบครัวนางตอนเด็กๆ ทำให้เรามองเห็นความดี ความกตัญญู และความเสียสละของนางมากยิ่งขึ้น เรียกว่ารัก เสี่ยวโต้วจื่อ เต็มๆ เลยค่ะ
ก็เน้นเรื่องของสองพระนางเยอะหน่อย สมเป็นนิยายรักนะคะ พวกเรื่องกิจการบ้านเมืองหรือว่าเรื่องปัญหาในวังพระสนมทั้งหลายนั่นมีเพียงเล็กน้อย เน้นที่ความรักของพระเอกนางเอกจริงๆ
แอบขำชื่อนางเอกเหมือนกัน โต้วโต้วแปลว่าถั่ว พอรู้ที่มาของชื่อก็อดอมยิ้มไม่ได้ค่ะ นึกถึงถั่วเม็ดน้อยกลิ้งไปกลิ้งมา
สรุปว่าชอบมากค่ะ