Kleur van geluk

by Thomas Verbogt

Wat dóé je met de gelukkige momenten in je leven? Kleur van geluk is een filmisch geschreven roman over liefde, vriendschap en afscheid nemen, met de melancholieke én lichte toon die zo typerend is voor het literaire werk van Thomas Verbogt. 'Een ongebruikelijke, maar zuivere liefdesgeschiedenis in eenvoudige, luchtige woorden verteld.' NRC Handelsblad 'Een prachtig dwalen door aanvankelijk niet direct met elkaar in verband te brengen zaken.' Het Parool 'Het is prettig om Verbogt te lezen; met iedere roman haalt hij je dichter naar zich toe.' De Volkskrant Thomas Verbogt (1952) schrijft romans, verhalen en toneelstukken, is columnist van De Gelderlander en vaak te horen bij de VPRO-radio. Zijn roman Verdwenen tijd (2009) werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs, zijn roman Perfecte stilte (2011) voor de Gouden Boekenuil.

142 pages, Kindle Edition

First published March 1, 2013

About the author

Thomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond.
Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad.
Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.

Reviews

[Dolf Patijn]

Ik ben een groot liefhebber van het proza van Verbogt. Hij schrijft zo mooi beeldend. Het enige "probleem" is dat het bij mij gedachtenstromen op gang brengt en ik soms na een hoofdstuk een tijdje moet stoppen met lezen om mijn hoofd weer rustig te krijgen. Heerlijk. Veel van wat hij schrijft is zo goed indenkbaar/invoelbaar. Ik ga veel meer van deze man lezen. Kleur van geluk vind ik een aanrader.

[Christine Bonheure]

Dit boek is na ‘Perfecte stilte’ en ‘Als de winter voorbij is’ het derde van Verbogt dat ik heb gelezen. En alweer heb ik ervan genoten, zij het iets minder dan van de andere twee. Het verrassingseffect van die heel eenvoudige taal, woorden en korte zinnen was immers weg. Verbogt spreekt via flashbacks over gebeurtenissen tussen zijn 18de en 21ste en komt tot de constatatie dat die er voor hem echt toe deden, veel meer dan de gebeurtenissen in zijn latere leven. De zin “Niets van het allerhoogste belang komt ooit terug zoals het er de allereerste keer was”, heb ik onderstreept, want zo waar. De hoofdpersoon kijkt vanuit volwassenheid terug naar zijn jeugd en beseft ten volle dat hij belangrijke dingen heeft laten liggen, of soms slecht heeft gereageerd. De vraag “Wat als ik toen anders had gedaan” blijft doorheen het boek zinderen, tot op het einde. Heel melancholisch verwoord.

[Hedwig]

Een weemoedig verhaal over een schrijver van 60 jaar oud die terugkomt in de stad van zijn jeugd. Terugkijkend in zijn herinneringen ziet hij hoe bepalend zijn verhouding als 17-jarige met een vrouw die ruim een kwart eeuw ouder was, voor de rest van zijn leven is geweest. Dromerig en poëtisch wordt met eenvoudige zinnen veel gezegd. Het deed me ergens ook aan het proza van Julian Barnes denkend. Mooi. Ik denk dat ik nog wel meer van deze schrijver wil lezen.

[Rita]

2013. Read for leeskring 2019

It seems like if you can write like this and get it published, it doesn't seem fair. Seems like such a lazy way of writing.
The publisher had to use a very large font and many blank pages to beef it up to 200; apparently that's a marketing target.
If I hadn't been reading it for the book club, I would not have gone past the first few pages.

First-person narrator is in his 60s and flashing back to his teenage years and sometimes to his forties. The book skips all around, but it doesn't really matter because there's not much of a story here.

Every once in a while a passage seems mildly thought provoking. He describes teenage years somewhat convincingly, for this boy who doesn't fit in and is very self=conscious about that.

If you're curious about the title, page 103:
"Ik roep iets op, beelden die ik de kleur van geluk geef. We zijn hier bij elkaar, even. Meer niet...."

I have no desire to look at anything else he has written.

[Hannah Van Rhoon]

Ik vond dit echt een waanzinnig boek. Hij neemt je mee in een melancholische wervelwind waarin de gedachtestroom van het hoofdpersonage meer op de voorgrond staat dan het verhaal zelf. Dat is iets waar je van moet houden. Maar als je kan genieten van de schoonheid van taal en het inleven in de beelden van iemands geest op basis van geschreven tekst dan is dit boek een absolute aanrader.

[Cor]

De boeken van Verbogt lezen als een trein. Ook deze weer. Aangename verpozing.

[Julia]

The book has a few nice stories, but often i was asking myself what the book was about. About lonelyness? It was not a boring book, i liked the short stories, but i was missing the red line.

[Iris Boter]

Vorige boeken van Thomas Verbogt vond ik bijzonder fraai. Dit boek voor mezelf gekocht voor in de vakantie, maar wat een tegenvaller. Een hoop geneuzel en gezeur en een minieme verhaallijn, een constructie die waarschijnlijk literair moet zijn. Dan gebeurt er weer twee zinnen iets, en vervalt de schrijver weer drie, vier pagina's in beschouwend gebabbel over wat een afwezige dromerige jongen hij toch was en ander gemijmer. Bij een scène waarin hij een oude schoolgenoot tegenkomt wordt meer aandacht besteedt aan de straatmuzikant (die er verder niet toe doet) met het flauwe grapje dat ze hopelijk voor geld ophoudt met spelen, dan aan de scène die er echt toe doet. Dat irriteert, het voelt een beetje als de aardige buurman die maar niet ophoudt met praten terwijl je maar 1 antwoord op je vraag wilt.

Wel mooi taalgebruik, maar na de zoveelste 'namiddag in zonlicht' of 'namiddag in de herfst' weet ik het wel met die namiddagen. Slap plot, raar navelstaarderig verhaal.

[Corinne Haha]

Prachtig boek, zeg. Ik kende wel de naam van Verbogt, niet zijn boeken. Heb deze onlangs gekocht uit de ramsj, bij onze onvolprezen boekhandel Wijs. Geweldig proza, vol van filosofische oneliners, wenkbrauw-optrekkende grotere en kleinere gebeurtenissen en melancholie. In bijna één adem uitgelezen.

[Tibbe]

Mooi stijlvol geschreven verhaal met zinnen die regelmatig tot herlezen dwingen. Het verhaal is minder prominent dan de verwoording van gedachten; dat maakt het een boek voor liefhebbers van deze stijl die geduld en rust kunnen vinden om in concentratie te kunnen lezen.

[Janneke Maat]

Een tegenvaller, het eerste boek dat ik van deze schrijver las, wellicht niet mijn stijl! Het verhaal was niet interessant, de gedachten en melancholische inslag en uitkijkend naar weer een mooie volzin maakte dat ik het boek wilde uitlezen.

[Agnes]

Lovely read. Plot unimportant. Language and thoughts inspiring.

[Manon]

Wat kan Verbogt toch prachtig schrijven! Heerlijke dromerige taal vol overpeinzingen en waarheden. De verhaallijn viel me in dit boek helaas een beetje tegen, vandaar maar drie sterren.

[Elisa Goudriaan]

Wat schrijft Verbogt toch mooi. Altijd een feest van uitkristalliserende herkenbare gedachten.

[Henk]

Het boek van Thomas Verbogt, de kleur van geluk, was weer een goede keuze. Het raakt op een manier die ik niet zo goed kan duiden. De anderen kunnen dat beter. Maar het doet wat, het beschrijft de werkelijkheid van kleine gebeurtenissen die betekenis hebben voor de rest van je leven en nog veel meer.
We spaken bij Buurten op de Bugm. Reigerstraat.
En we hebben een nieuwe thema. BBH op locatie. Een jaar lang boeken op steeds verschillende plaatsen . BBH - de Oerol versie. Volgende keer bij Marieke in de badkamer op 25 augustus. Maar dan met "een klein leven" van Hanya Yanagihara. 750 blzn. Fijne zomer iedereen.