Londen, 7 juli 2005. Om 9 uur sÕochtends worden drie metrostellen en een dubbeldekker door bommen getroffen. De ambitieuze Vlaamse journalist Max Gosset ligt te slapen in zijn Londense hotelbed. Het had het artikel van zijn leven kunnen zijn. Een dag eerder liep hij in Brussel zijn oude geliefde Eva tegen het ook zij was op weg naar de Britse hoofdstad. In de zeven jaar stilte tussen haar vertrek en hun ontmoeting is zij een succesvolle zangeres geworden. Dwalend door de metropool slaan bij Max de twijfels toe over zijn werk en vriendin. Zijn hele leven lijkt op losse schroeven te staan. Totdat hij een unieke kans ziet om zich te revancheren, zowel bij Eva als bij zijn hoofdredacteur.In een directe, kernachtige stijl neemt Blondeau ons mee op zijn hallucinerende tocht door Londen. Hij laat zien hoe diep de angst is doorgedrongen in onze maatschappij en in ons hart. Donderhart is een lofzang op de liefde en een pleidooi voor menselijkheid tegen alle waanbeelden in.
Aan het einde van een tijdperk zijn het niet altijd de helden die opstaan en het stof van hun kleren kloppen.
Toen ik aan dit boek begon was ik meteen fan van de vlotte en soms humoristische schrijfstijl van Blondeau. Ik nam me direct voor om vaker dit soort - meer literaire - boeken te lezen. Al heb ik achteraf gezien wel wat spijt van dat voornemen. Met name omdat ik vooral een plot miste.
Het hoofdpersonage Max is niet meteen het meest sympathieke personage, maar dat was wellicht ook niet de bedoeling van de auteur. Eigenlijk wist geen enkel personage in dit boek mijn onverdeelde sympathie op te wekken.
Geen enkele door godsdienst of ideologie afgedwongen toekomstdroom kon de strijd winnen van wat een paar geniaal gerangschikte noten met een mens konden doen.
Het verhaal kabbelt rustig voort, de aanslagen lijken een kanttekening in het grote "drama" dat Max' leven is. Een drama waarmee ik, zoals gezegd, maar matig kon meeleven.
Ik betwijfel dus of ik meteen werk ga maken van mijn voornemen. Op dit moment heb ik vooral nood aan een goede brok fantasy met innemende (goede of slechte) karakters.
Vroeger was het niet beter, het was hoogstens... rustiger. Mensen konden rustiger slapen.
Om de een of andere reden kon ik mijn gedachten hier niet goed bij houden. Ik had misschien zelf wel wat teveel aan mijn hoofd. Ik hield wel van de romantische ziel van het hoofdpersonage, die al die jaren blijft verlangen naar zijn ex. Maar zijn journalistieke ambities kon ik maar matig appreciëren.
Zeer vlot leesbaar. Verhaal vond ik maar matig. Over een journalist die toevallig in Londen is op het moment van de aanslagen in de metro, maar die te laat is als verslaggever omdat hij zich overslapen heeft. Is een beetje een loser, maar je leeft wel met hem mee.
Het verhaal heeft z'n hoogtes en z'n laagtes en wordt door het -te- open einde niet afgerond. Ook het taalgebruik wisselt af tussen mooi en soms te hoogdravend. Toch vond ik het de moeite om te lezen. Mijn interesse in ander werk van Blondeau is zeker gewekt :).