Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του φιλολόγου και καθηγητή Παναγή Λορεντζάτου. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασχολήθηκε με την κριτική μελέτη, τη μετάφραση και την ποίηση.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1936 με τη μελέτη Έντγακρ Πόε: Οι εξαιρέσεις - Η φιλοσοφία της συνθέσεως - Η ποιητική αρχή και καθιερώθηκε με το βιβλίο του Δοκίμιο Ι, για το ποιητικό έργο του Διονυσίου Σολωμού. Δημοσίευσε επίσης μελέτες για το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Γιώργου Σεφέρη, του Κ.Π. Καβάφη, του Άγγελου Σικελιανού, του Δημήτρη Χατζή και άλλων.
Στο χώρο της μετάφρασης ασχολήθηκε με συγγραφείς όπως οι Έζρα Πάουντ, Αντρέ Ζιντ και Ουίλλιαμ Μπλαίηκ.
Η πρώτη συλλογή, που αποτελεί και το μισό του βιβλίου, στην ουσία αποτελείται από κείμενα και όχι ποιήματα στα οποία ο ποιητής ισχυρίζεται πως είναι λάθος που έχουμε αποκόψει τα πράγματα από τη θρησκευτική τους ουσία, την οποία θεωρεί ως την πιο σημαντική. Δημιουργείται ένας προβληματισμός και μια σκέψη, αλλά μέχρι εκεί. Η δεύτερη συλλογή αποτελείται από 24 χαϊκού που δε λένε και τίποτα. Η τρίτη και τελευταία, πάλι, μέτρια. Περισσότερο μοιάζει να έχει καταθέσει απλώς τις απόψεις του ο δημιουργός.