Les Misérables III

by Victor Hugo

"Tant qu'il existera, par le fait des lois et des moeurs, une damnation sociale créant artificiellement, en pleine civilisation, des enfers, et compliquant d'une fatalité humaine la destinée qui est divine ; tant que les trois problèmes du siècle, la dégradation de l'homme par le prolétariat, la déchéance de la femme par la faim, l'atrophie de l'enfant par la nuit, ne seront pas résolus ; tant que, dans certaines régions, l'asphyxie sociale sera possible ; en d'autres termes, et à un point de vue plus étendu encore, tant qu'il y aura sur la terre ignorance et misère, des livres de la nature de celui-ci pourront ne pas être inutiles", Victor Hugo, Hauteville-House, Ier janvier 1862.

Genres: France

597 pages, Paperback

Published April 5, 1973

About the author

After Napoleon III seized power in 1851, French writer Victor Marie Hugo went into exile and in 1870 returned to France; his novels include The Hunchback of Notre Dame (1831) and Les Misérables (1862).

This poet, playwright, novelist, dramatist, essayist, visual artist, statesman, and perhaps the most influential, important exponent of the Romantic movement in France, campaigned for human rights. People in France regard him as one of greatest poets of that country and know him better abroad.

Reviews

[Fatbardha Smona · Rating 5 out of 5]

Nuk është e mundur që ta shtysh popullin papritur e pakujtuar të ecë përpara dhe më shpejt nga ç'do ai. Mjerë ai që orvatet ta shtyjë popullin të veprojë me zor! Një popull nuk e lë veten ta bësh si të duash. Atëherë ai e braktis kryengritjen mu atje ku është dhe e lë vetëm. Kryengritësit shikohen si ata që i ka zënë murtaja. Shtëpia bëhet një shkëmb i prerë thikë, porta të mbyllet përpara sysh, ballina e një shtëpie bëhet një mur. Ky mur shikon e dëgjon, por nuk pranon. Ai mund edhe të çelej dhe të të shpëtonte. Por jo. Ky mur është një gjykatës. Të sheh me sy dhe të dënon. Ç'gjë e zymtë janë këto shtëpi të mbyllura kështu! Ato duken si të vdekura, por ato janë të gjalla. Jeta, e cila qëndron aty si e varur peshë, vazhdon të sajën. Asnjeri nuk ka dalë syresh që prej njëzet e katër orësh, por askush nuk mungon aty. Në brendësinë e atij shkëmbi, njerëzit venë, vijnë, flenë, ngrihen, ata janë aty nëpër familjet; aty hanë dhe pinë; dhe kanë frikë; sa gjë e tmerrshme! Frika e përligj këtë mosmikpritje të frikshme; ajo përzien me të edhe çakërdisjen, e cila është një rrethanë lehtësuese. Madje, disa herë, dhe kjo ka ngjarë, frika bëhet gjakim; trembja mund të shndërrohet në furi, ashtu si maturia në tërbim; se këtejmi ka dalë edhe kjo fjalë kaq kuptimplote: «Të maturit e tërbuar». Ka flakërima të llahtarës prej nga del, si ndonjë tym i kobshëm, tërbimi. «Ç'duan vallë këta njerëz? S'u kënaqën kurrë ndonjëherë. Vijnë e ngatërrojnë edhe njerëzit që shohin punën e tyre. A thua se kemi pak revolucione! Ç'kanë ardhur të bëjnë këtu? Tani le t'i bëjnë derman vetes. Mirë t'u bëhet. Vetë e kanë fajin. Siç e patën kokën, vunë festen. Kjo punë s'na hyn në qese. Ja dhe rrugën tonë të gjorë na e bënë shoshë me plumba. Ata janë një lukuni rrjepacakësh. Sidomos, ruajuni se mos hapni portën». Dhe shtëpia merr pamjen e një varri. Kryengritësi, përpara kësaj porte, heq shpirt; ai sheh tek i vijnë bataret dhe shpatat e zhveshura; në thirrtë ai e di se dikush mban vesh, por askush nuk do t'i vijë për ndihmë; ka aty mure që mund ta mbronin, ka aty njerëz që mund të shpëtonin dhe këto mure kanë veshë prej mishi, por këta njerëz kanë zemër prej guri.

[Clau ☁️]

I... honestly have no words.

After so much time, after so many hours, days, weeks, I finished this masterpiece. And it is, truly, a masterpiece. Even though it was school-required, and even though that made me impossibly frustrated with it at times, it is certainly one of the most amazing, incredible books I've ever read. Victor Hugo is nothing short of a genius.

(I cried towards the end. If you read this, be ready.)