Nietota. Księga tajemna Tatr

by Tadeusz Miciński

Powieść niezwykła, tajemnicza, pisana oryginalnym językiem, pełna do dziś nieodgadnionych zaszyfrowanych przesłań, zaskakujących zwrotów akcji i wizjonerskich opisów.

Genres: Polish Literature

416 pages, Hardcover

First published January 1, 1910

About the author

Tadeusz Micinski was an influential Polish poet, gnostic and playwright, and was a forerunner of Expressionism and Surrealism. He is one of the writers of the Young Poland period (Neoromanticism movement). His writings are strong influenced by Dark Romanticism and Romantic gothic fiction. He was called by many a wizard poet and a worshipper of mysteries.

Reviews

[iga ᵔᴥᵔ · Rating 5 out of 5]

no cóż niebanalne, twórcze, kompletny kosmos

[Raf · Rating 2 out of 5]

Piękne zdania. Szkoda, że tak marnie się ze sobą łączą.

[zuz · Rating 4 out of 5]

niesamowicie trudna i gleboka ksiazka. znalazlam w niej w zasadzie wiekszosc moich ulubionych motywow: symbolizm, okultyzm, folklor. napisana bardzo patetycznym jezykiem, czyta sie to jak poezje. zeby zrozumiec jak wlasciwie zdania lacza sie ze soba i co z tego wynika, przez wiekszosc czasu trzeba sie maksymalnie mocno skupiac i wczytywac - jest to meczace. na dodatek jest tu od groma nawiazan kulturowych: do literatury, sztuki, historii, ludowosci, okultyzmu. nie jest to twor dla nieambitnych. zarowno z tresci jak i formy moge wysnuc jeden wniosek - wiedza tajemna nie jest dostepna dla mas.

na pewno wroce do tej książki za pare lat, kiedy bede w stanie lepiej ja pojac

[Wojtek Konieczny · Rating 3 out of 5]

(Audiobook), 6/10
Lektor - 5/6

[Kuba Wilk · Rating 4 out of 5]

Szczerze, to było miejscami świetne, a miejscami już nieczytelne, jednak te odwołania do Dziadów, Słowackiego…. I love it! jakbym pewnie zrozumiał i te mniej czytelne odniesienia byłoby 5/5

[Kurtzprzezce · Rating 3 out of 5]

Książka niezwykła - postacie, miejsca, wątki jakie trudno spotkać gdziekolwiek indziej. Te elementy zdecydowanie zapadają w pamięć. Atmosfera oddaje zawartość głowy na wpół szalonego gnostyka jakim był Miciński. Niestety przebrnięcie przez Nietotę to prawdziwa katorga, a po przeczytaniu jej ma się wrażenie, że wie się o niej jeszcze mniej niż przed lekturą. Śmiem przy tym wątpić, że jest to wina autora a nie mojego ograniczonego umysłu.