HEROINE IS FANTASTISCH. ALLEEN JAMMER DAT HET JE LEVEN VERWOEST.Het woord heroïne is afgeleid van het Griekse woord voor held, 'heros'. Tim Van Steendam gaat in dit boek op zoek naar de helden van vandaag. Hij zwierf maandenlang door kraakpanden, straten en pleinen van Gent en volgde de situatie van een gebruiker en een ex-gebruiker op de voet. Tussendoor voerde hij opmerkelijke gesprekken met figuren zoals Davy De Bakker die in een sluikstort woont, Mo die in een wasserette slaapt, Zwijgzame Cowboy voor die aan een overdosis sterft, Chris die een skelet in zijn kraakpand heeft, de onverbeterlijke dief Claudio, of het kindje dat heroïne in haar ondergoed smokkelt…Door het oog van de naald is een tragikomisch verslag van een uitzonderlijke reis door onze eigen samenleving, een plaats waarvan we dachten dat we ze kenden.
Zeer interessante doch zielige leefwereld van dichtbij bekeken. Natuurlijk is het niet mogelijk om dit soort verhalen leuk over te brengen, maar dit was toch echt wel depressief.
Misschien ligt het vooral aan het feit dat het puur realistisch is. Geen happy end voor de meesten, de mindset van geen hulp aanvaarden, drugs verstoppen in de onderbroek van de dochter, mensen overvallen,...
Ik heb tot op een zekere hoogte enkel medelijden voor junks en daklozen. Hier gaat altijd een zeer moeilijke periode aan vooraf, en het kan iedereen overkomen. Ik hoopte dat dit boek daar meer op zou inspelen, achterhalen wat er fout ging, en hoe men er uit zou kunnen geraken.
Maar wanneer men al lachend vertelt over hoe men mensen overvalt, en dus geen enkel idee heeft wat voor trauma's dit kan veroorzaken, is dat medelijden ver te zoeken, en al zeker als er kinderen worden bij betrokken.
Ik zou zeggen dat dit boek een heel groot en duidelijk probleem zichtbaar maakt aan de lezer, maar tegelijkertijd roept dit heel veel frustratie op. De verslaafde wil vaak niet geholpen worden, de drugs kan niet tegenhouden worden,... Wat is dan de oplossing?
Zoals ik al zei, dit boek was te depressief voor mij, ook al was dit te verwachten.
het leest als een trein en het bevat verhalen over mijn stad die ik nooit verwacht had. Plaatsen waar ik passeer, waar ik al eens in het zonnetje op een terras zit, en soms denk ik ook wel iemand te herkennen. Een absolute aanrader voor iedereen die in Gent woont! En ook daarbuiten..