نَفْسِ کار و نیّتِ مؤلّف (یعنی آقای شجاعی) ارزشمند و ستودنیست؛ بههرحال قدمیست در جهتِ اخلاق. امّا چندچیزش را خیلی نپسندیدم. یکی سطحی و کماستدلال بودنِ نصایح را. دودیگر خودِ ذاتِ «نصیحت» را و درواقع این قالب را. بهنظرم خیلی رو و نمادین است و جواب نمیدهد. سوّم هم اینکه آقای شجاعی یک نگاهِ سنّتیِ زیباشناسانهی تقریباً کمعمقْ به دین و ائمّه و نظیرهم دارد و با یک چنین پیشزمینهای میخواهد با الفاظِ زیبا طرفِ مقابل را دعوت کند به جبههی فکریِ موردِ نظر و مطلوبش. این را هم نمیپسندم.