Toevluchtsoord

Begijnhof van Lier #1

by Lydia Verbeeck

Einde zestiende eeuw. Het begijnhof van Lier. Catharina, een knappe jonge weduwe, woont nog maar net in haar begijnenwoning wanneer ze ’s nachts een akelige ontdekking doet. Over de rand van de waterput, vlak bij haar woning, hangt het lijk van een vermoorde man. ’s Nachts is het begijnhof verboden terrein voor mannen. De vondst baart dus opzien, maar het wordt helemaal vreemd wanneer het slachtoffer een kanunnik van de Sint-Gummaruskerk blijkt te zijn. Tot overmaat van ramp is de man zo naakt als een pasgeboren baby. De grootmeesteres van het begijnhof vreest dat dit schandaal niet alleen de goede naam van het begijnhof zal aantasten, maar zelfs het voortbestaan ervan in het gedrang zal brengen. Ze wil het toevluchtsoord, dat het begijnhof voor vele vrouwen is, niet in gevaar brengen en lost daarom het probleem op een nogal ongewone en drastische manier op. Al spoedig blijkt echter dat niets opgelost is. Allerlei vragen dringen zich op. Heeft de knappe Catharina iets te maken met de dood van de kanunnik? In ieder geval was hij duidelijk in haar geïnteresseerd. De week voor zijn dood stelde hij vragen over haar. Is Catharina wel wie ze beweert te zijn en in welke mate is het begijnhof voor haar een toevluchtsoord? Steeds duidelijker wordt het dat Catharina een geheim met zich meedraagt, dat leidt tot nog meer dood en geweld en dat zijn vertakkingen heeft tot in Breda.

336 pages, Paperback

First published April 1, 2007

About the author

Lydia Verbeeck is een Vlaamse schrijfster.

Lydia Verbeeck (°1948, Kontich) studeerde aan de lagere normaalschool in Berchem en tot 1990 gaf les in een school in Kontich. Om haar lessen geschiedenis wat aangenamer te maken, schreef ze verhalen. In de reeks historische verhalen van De Sikkel werden enkele verhalen van haar uitgegeven. Haar eerste jeugboek was Zeg maar Mattias. Het werd bekroond met de debuutprijs van de stad Knokke-Heist voor het beste jeugdboek 1986.

Nadat ze gestopt was als onderwijzeres ging ze aan de slag als scenariste voor televisie en toneel. Toevluchtsoord is een combinatie van de twee favoriete genres van Verbeeck, namelijk de thriller en de historische roman. Lydia Verbeeck is stadsgids in Lier en het verhaal speelt zich dan ook af op en rond het begijnhof van Lier.

Lydia Verbeeck in de Nederlandstalige Wikipedia

Lydia Verbeeck in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren


Lydia Verbeeck is a Flemish writer.

Reviews

[Loesje · Rating 1 out of 5]

Not my cup of tea.

[OT · Rating 2 out of 5]

Te eenvoudig geschreven naar mijn goesting. Meer voor Young Adults. Ik vond "De Kleurendief" goed, maar na "Toevluchtsoord" heb ik mijn interesse verloren.

[Bea · Rating 5 out of 5]

Vergeet de woorden 'thriller' en 'literair' waarmee deze boeken gepromoot worden. Deze reeks moet het niet hebben van haar thrillergehalte, noch pretendeert de schrijfster de literaire toer op te gaan.

De charme van het quintet ligt geheel in de prachtige evocatie van het 16de eeuwse Lier (my home town), een klein maar vrolijk stadje, dat ten tijde van de Spaanse bezetting meer herbergen op zijn grondgebied had dan gelijk welk ander stadje van dezelfde omvang. Een stadje dat ooit mocht kiezen tussen een schapenmarkt en een universiteit. De Lierse levensgenieters kozen voor het eerste en worden nog tot op de dag van vandaag 'schapenkoppen' genoemd en hebben zelfs in de 20ste eeuw een 'sociëteit van de schaapshoofden' opgericht, een Lierse variant van de Lions, de Rotary ed.
En die universiteit, die ze niet moesten hebben... juist, die staat nu nog altijd in Leuven.
(maar hé, wij hebben een verre herinnering aan een schaapsmarkt, onze geuzennaam en een sociëteit)

Maar nu de over de boeken.
Wel, ik holde mee met de begijntjes in total distress wanneer er het lijk van een naakte man op het begijnhof werd aangetroffen (dat zou heden ook nog wel de talk of the town zijn in Lier). Ik hoorde de alarmklokken van de Begijnhofkerk luiden (ik hoor ze vandaag nog regelmatig - ik woon er dan ook op 50 meter van - alleen doen ze nu niet meer dienst als alarmklokken, maar kondigen ze eerder een trouw of een begrafenis aan). Ik stond mee met de begijnen de was te doen op den bleek aan de Nete (en ik zag in de toekomst het huis van mijn ouders staan). Ik liep mee mee met de bewaker van de Gevangene Poort naar het stadhuis op de Grote Markt (een traject dat ik nog heel vaak doe omdat het niet de korste, maar wel de leukste weg van bij mij thuis naar het centrum is)
En ik heb ook heel wat bijgeleerd, over vroedvrouwen en vroedmeesters (mijn respect voor vroedvrouwen, dat al groot was, is alleen nog maar toegenomen), over de herkomst van de blauwe Madonna boven de begijnhofpoort. Mijn kennis over analgesie anno einde 16 de eeuw is ook weer helemaal up to date (en in alle eerlijkheid mag ik besluiten dat we erop vooruit gegaan zijn).

Kortom, ik heb zo'n 2tal maanden vertoefd in Lier ten tijde van de Spaanse bezetting, en ik heb me daar geen moment verveeld.
Het feit dat de schrijfster tot haar overlijden stadsgids in Lier was, zal ook wel bijgedragen hebben aan de sappige manier waarop alles verteld wordt.

[Moriquen · Rating 3 out of 5]

Op zich een goed boek, het zat goed in elkaar en was zeker niet al te voorspelbaar. Ik ben zelf niet zo'n kenner van het Lierse, maar het was zelfs voor mij mogelijk om een aantal punten en straten te herkennen, wat wel echt leuk is.
Maar ik merkte al snel dat ik me begon te ergeren aan het hoofdpersonage. Ze lijkt me een enorm passief persoon die alles maar laat gebeuren en over haar laat heengaan zonder ooit moeite te doen om haar eigen lot in handen te nemen. Ik hou wel van een sterk personage en dat stak me vaak tegen. Catharina is een speelbal ergens in het midden van alle commotie en dat irriteert me.

[Suzanne · Rating 4 out of 5]

Geweldig. Al weer zin in het volgende boek uit de serie.

[Hiske Kirchner · Rating 4 out of 5]

Mooi geschreven met kennis en oog voor detail. De contacten van de personen onderling zijn prachtig uitgeschreven.