Autoportrety Norwida należą do najchętniej reprodukowanych jego dzieł plastycznych, są szczególnie sugestywnym znakiem obecności autora Vade-mecum w naszej kulturze. Książka stanowi próbę badawczego ogarnięcia całego zachowanego zespołu portretów własnych Norwida za pomocą wypracowanych na terenie współczesnej historii sztuki metod, postulujących powrót do obrazu jako struktury złożonej wizualnie i przez to znaczącej. Stąd też „katalogowe” opracowanie tego zespołu – podobnie jak biografia samego Norwida – stanowiło jedynie uzupełnienie zasadniczej myśli prezentowanego wywodu analitycznego.
Praca przeznaczona jest dla historyków sztuki, zwłaszcza sztuki XIX w., oraz historyków literatury romantycznej, głównie norwidologów. Może też zainteresować szersze grono historyków kultury polskiej.