Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα

by Θανάσης Τριαρίδης

Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 2000 και χαρακτηρίστηκε, ανάμεσα στα άλλα, ένα ζοφερό παραμύθι της ερωτικής αφύπνισης, η μάλλον υποσχόμενη προσέγγιση στον μαγικό ρεαλισμό, μια αφήγηση όχι μαγική, αλλά μαγεμένη, που φτιάχνει κορμιά ερεθισμένα κι έτοιμα για την καταστροφή, ό,τι πιο ουσιαστικό μπορεί να περιμένει κανείς από έναν νέο συγγραφέα: ιδιότυπη και παρθένα ανάγνωση μιας περιοχής της ανθρώπινης πορείας ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει τον λυρικό αισθητισμό, την αφέλεια του παραμυθιού, την υπερβολή του αισθητισμού, το άνθος της νοσηρότητας με το βαρύ άρωμά του. Ωστόσο, μετά από τρεις εκδόσεις, μέσα από ενδεχομένως ακατανόητες (ή και απολύτως κατανοητές) συνθήκες, η Κουπέλα αξιώθηκε τη σταδιακή σιωπηλή απόσυρσή της από τα βιβλιοπωλεία και εντέλει την πολτοποίηση.

Στην παρούσα ξαναδουλεμένη έκδοση περιλαμβάνεται το τελικό κείμενο, έτσι όπως χωρίστηκε σε 66 κεφάλαια. Επίσης από το καλοκαίρι του 2009 όλο το κείμενο της "Κουπέλας" κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο (στη διεύθυνση http://www.triaridis.gr/koupela/), ελεύθερο από κάθε "πνευματικό δικαίωμα".

464 pages, Paperback

First published January 1, 2000

About the author

Ο Θανάσης Τριαρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Συνεκδότης του περιοδικού "Τα Ποταμόπλοια" (1990-1992) και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού "Mauve" (2003 και εξής). Από το 2005 συντονίζει τη σειρά των "Αντιρρήσεων" στις εκδόσεις "τυπωθήτω". Στα χρόνια 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του Δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων, ενώ από το 1996 συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του Δικτύου Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακούς τόπους. Το καλοκαίρι του 2005 διέκοψε τη 18μηνη συνεργασία του με την εφημερίδα "Μακεδονία της Κυριακής" όταν η τελευταία αρνήθηκε να δημοσιεύσει το κείμενό του που αφορούσε την κομμένη μακεδονική γλώσσα και την αναγκαιότητα διδασκαλίας της στα σχολεία. Έχει εκδώσει 12 βιβλία με πρώτο από αυτά το μυθιστόρημα "Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα" (Πατάκης 2000). Το μυθιστόρημά του "Τα μελένια λεμόνια" πρωτοκυκλοφόρησε το 2005 στο Internet για ειδικούς λόγους (triaridis.gr/melenialemonia). Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την εικονοποιία της Αναγέννησης και με την ιστορία της τέχνης. Από το 2004 λειτουργεί η ιστοσελίδα του (triaridis.gr) όπου φιλοξενούνται το σύνολο των βιβλίων του και περισσότερα από 100 άρθρα και δοκίμια. Αφηγήματα και κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά.

Reviews

[Roxani Spanou · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που παρόλο που ξεκινάει με έναν θάνατο και μια , επεισοδιακή , κηδεία είναι τόσο τρυφερό. Ένα βιβλίο που μέσα από την ιστορία της αινιγματικής δασκάλας και την αθωότητα των μαθητών της , μας μιλάει για την αγάπη, τη φιλία, την εμπιστοσύνη τη ζωή και το θάνατο και όλα αυτά πασπαλισμένα με μπόλικη δόση μαγείας! Πραγματικά ένα βιβλίο που σε μαγεύει!

[surfmadpig · Rating 5 out of 5]

ΑΧ.

"...έλεγε πως για κάθε κεραυνό που πέφτει στη γη γεννιέται και ένα δαιμονικό τέρας μεταμορφωμένο σε πρόβατο που θα υπηρετεί τον σατανά μέχρι το τέλος."

"(γιατί το να ζεις δίχως να περιμένεις μες στην ομίχλη ένα ξυράφι στο λαιμό σου είναι στ'αλήθεια η πιο μεγάλη συμφορά)"

[Aris Eprn · Rating 3 out of 5]

Πολύ καλή γλώσσα, φοβερή ιδέα, συμμαζεμένη δομή, δουλεμένη δουλειά.
Χρονικοκειμενικότητα
" ... αυτή που μας έπεισε να προσδοκούμε την επιστροφή της λαγνείας, του φόβου και του θανατερού ανέμου, αυτή που συλλάβισε μαζί μας το ακατανόητο σφύριγμα του και μας έδειξε πως αξίζει ο έρωτας να σου φάει το κορμί".

Καλή λογοτεχνία, που δεν μπόρεσε όμως να τρυπήσει το ωάριο της υψηλής λογοτεχνίας.
Τι φταίει;
Η υψηλή αυτογνωσία του συγγραφέα για τα όρια του;
Ο καζατζάκιος ρυθμός ;
Τα ευμετάβλητα όρια της γλώσσας;
" ... υπάρχουν μόνο αδειανά βιβλία...
...οι λέξεις είναι μια χυδαία απάτη..."
Το ίδιο είχε πει και ο Μπέκετ.

Με τα ίδια όργανα της λογοτεχνίας, μπορείς να κάνεις κριτική.
Αντί για συμβολισμούς ο Τριαρίδης, βάζει αινίγματα. Αινίγματα που δίνει ο ίδιος τη λύση: Το βιβλίο είναι " η αντεστραμμένη ιστορία της Καινής Διαθήκης".

ΥΓ
Παρακαλώ να μην ξαναχρησιμοποιηθεί για τις ανθισμένες αμυγδαλιές η έκφραση
" είχαν φορέσει νυφικά φορέματα".

... γιατί το να ζεις δίχως να περιμένεις μες στην ομίχλη ένα ξυράφι στο λαιμό σου, είναι στ' αλήθεια η πιο μεγάλη συμφορά .

" Για τον καθένα μας υπάρχει κάποιος που θα του δώσει ένα φιλί..."

" ... γιατί τα λόγια είναι ένας τρόπος παράφρασης της μικρής ασήμαντης αλήθειας μας ... έστω μια μόνη ανάσα που να μην προαπαιτεί καμία εξήγηση ή ερμηνεία, τίποτε."

" Γιατί οι διηγήσεις της, ήταν σαν σκορπιοί που πήγαιναν προς κάποιον άγνωστο προορισμό."



Φίλησε

[Foteini Gkopsi · Rating 5 out of 5]

Τώρα πρέπει να διαβάσω άπαντα .

[Paliosec Λογιώτατος · Rating 3 out of 5]

Αναζήτησα το παρόν με προσμονή και περιέργεια, αφού είχα παρακολουθήσει μια θαυμάσια θεατρική παράσταση, η οποία βασιζόταν σε κείμενο του Θανάση Τριαρίδη. Έχουμε, λοιπόν, έναν ιδιοφυή συγγραφέα και ένα γκροτέσκο έργο γεμάτο μύθους, δοξασίες, μαγείες, τρόμο, κατάρες, ζόφο, σκότος, αίμα, δαιμόνια και θάνατο. (Κάτι σαν την πραγματική ζωή, δηλαδή). Κάποιες χαραμάδες ηλιακού φωτός αφορούν σκιρτήματα ερωτισμού, αφοσιωμένη αγάπη και αυθυποβολή έρωτος. Και αυτά, όμως, υφίσταται στα πλαίσια ανισομερούς κατανομής του δίπολου ηδονής και πόνου. Ψήγματα ηδονής έναντι δυσανάλογων ποσοτήτων αβάσταχτου πόνου.
Βρίσκουμε εδώ στοιχεία της λογοτεχνίας του ρομαντισμού, όπου εμφανίζεται ο φαινομενικά αντιφατικός συσχετισμός έρωτα-θανάτου, ο οποίος ερμηνεύεται από τον Φρόιντ ως «ενορμητικός δυισμός». Μάλλον, όμως, έχουμε ένα γοτθικό ελληνικό μυθιστόρημα για τη δύναμη και τη φύση του κακού. Σε αρκετά σημεία ξεπερνιούνται τα δεδομένα της τρομακτικής υπερβολής αλλά αυτό γίνεται με περίτεχνο τρόπο, ενώ η ανάγνωση ρέει.
Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«Και τις ατέλειωτες ώρες των τυραννικών σκέψεων των χρόνων που ακολούθησαν μες στη σιωπή και τη μοναξιά, η Αύρα Φραντζή είχε καταλήξει πως ο θάνατος προϋπάρχει της ζωής, βρίσκεται μέσα στη σπίθα της δημιουργίας, στους σπασμούς της ηδονής και της γέννησης, στα τρυφερά αγγίγματα, στο λαχάνιασμα και στον ιδρώτα, στην υγρασία των ματιών…»
Εν κατακλείδι, «Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα» χαρτογραφεί με (υπερβολικά) αδρές γραμμές, την κόλαση της ανθρώπινης ψυχής, τη σύγκρουση της λογικής και της επιθυμίας, των προκαταλήψεων και της δίψας για γνώση στα άγνωστα μονοπάτια ενός σκοτεινού και ανελέητου κόσμο.