Μικρέ μου, αγαπημένε Σατανά! Τι αφέλεια να θέλουμε να με τραβήξουνε με τις μαύρες τους λειτουργίες. Έβλεπα τόσο καθαρά την ανθρώπινη κουταμάρα. Εσύ τουλάχιστο ήρθες ινκόγνιτο, μέσα σε φτερούγες αγγέλου. Αυτό μπόρεσε να ζεστάνει το παγωμένο μου αίμα. Έτσι θα διώξω από μέσα μου κάθε άρνηση και θα πιστέψω στους ανθρώπους.
Πρώτη επαφή με Τσιφόρο και κατενθουσιάστηκα! Αυτό το βιβλίο σου προσφέρει άφθονο γέλιο (σε κάθε σελίδα, κυριολεκτικά), ευχάριστες στιγμές ανάγνωσης και ταυτόχρονα σε προβληματίζει. Κεντρικός ήρωας της ιστορίας ο Μάνος, μια ιδιάζουσα περίπτωση περσόνας που η μοίρα τον φέρνει στο Παρίσι από όπου ξεκινά ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή του...
Ο Μάνος είναι ο πιο αντισυμβατικός άνθρωπος που έχεις γνωρίσει: μισάνθρωπος, μηδενιστής, πνεύμα αντιλογίας, αγενής, απαθής στην ανθρώπινη «σιχασιά», όπως λέει συχνά, και φαινομενικά ανίκανος να εμβαθύνει μπροστά στα προβλήματα των άλλων. Ωστόσο δεν παύει ποτέ να είναι στοχαστικός και φιλοσοφημένος. Δεν χάνει ευκαιρία να σχολιάσει το οτιδήποτε και να επικρίνει με φλεγματικότητα και απαξίωση, χωρίς να αδικεί πρόσωπα και καταστάσεις. «Κατά κανόνα τα βάζω με κάθε τι που είναι ανόητο. Και τ’ ανόητα βρίσκονται μόνο στους ανθρώπους». Παρόμοια, το αντίθετο φύλο δεν χαίρει επιεικέστερης αντιμετώπισης μπροστά στην δηκτική του ματιά. Μάνος: Σε μένα γελάτε; Κυρία: Εσείς τι νομίζετε; Μάνος: Εγώ νομίζω ότι έχετε χαλασμένα δόντια. Μοναδικές εξαιρέσεις αποτελούν δύο γυναίκες που θα γνωρίσει στην πόλη του φωτός και του κρουασάν: η Σεντίνα, η οποία θα γίνει φίλη του, και η Αγνή, την οποία θα ερωτευθεί. Ο έρωτας του χτυπά ύπουλα την πόρτα και θα κλυδωνίσει όλο το αξιακό του γίγνεσθαι. Τι θα προκύψει όμως τελικά μέσα από αυτή τη σύγκρουση; (Δε θα επεκταθώ περισσότερο για την αποφυγή spoiler).
4.5/5 για το άφθονο γέλιο, την αστραπιαία ροή, την ευρηματικότητα και τους προβληματισμούς που σου εγείρει. Μείον μισό αστέρι γιατί θα το ήθελα ελαφρώς μικρότερο σε έκταση. (Όντας πυκνογραμμένο και με μια πλοκή απλή –η ουσία του βιβλίου βρίσκεται στους διαλόγους και τους στοχαστικούς μονολόγους του ήρωα- ένιωθα προς το τέλος να κουράζομαι και να θέλω να τελειώσει, παρότι το απολάμβανα συγχρόνως).
Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου αυτού πρέπει να είναι ο πιο κυνικός άνθρωπος που περπάτησε ποτέ στη γη. Λέει τις αλήθειες στα μούτρα του καθενός-οπότε και στα μούτρα του αναγνώστη. Θέλει καρδιά να τις παραδεχτείς. Το βιβλίο είναι σκληρό και μελαγχολικό αλλά ταυτόχρονα και αστείο. Κι επίσης έχει καλό τέλος.
Πολύ δυνατές και ισοπεδωτικές σκέψεις, με τάσεις μηδενιστικές. Έξυπνο περιεχόμενο με αρκετά σαρκαστικό χιούμορ,διαφορετικό και ριζοσπαστικό...Το διάβασα μέσα σε μια ώρα, με συνεπήρε απόλυτα..
3,5 Με προβλημάτισε και όχι θετικά,οι αλήθειες δοσμένες με κυνισμό,αθλιότητα ζωής και μόνο η συντροφική αγάπη έχει να δώσει ένα νόημα στην ύπαρξή μας; Το βρήκα λίγο πεσιμιστικό.