What do you think?
Rate this book
با عشق در حوالی فاجعه
با عشق در حوالی فاجعه: مجموعه غزل، حسین منزوی
تعداد صفحه: 208
نشر: پاژنگ (19 مهر، 1384)
شابک: 964-6077-31-5
قطع کتاب: وزیری
وزن: 500 گرم
تعداد صفحه: 208
نشر: پاژنگ (19 مهر، 1384)
شابک: 964-6077-31-5
قطع کتاب: وزیری
وزن: 500 گرم
208 pages, Paperback
First published October 1, 2005
36 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
June 10, 2018
شب که می رسد از کناره ها
گریه می کنم با ستاره ها
وای اگر شبی ز آستین جان
بَر نیاورم دست چاره ها
هم چو خامُشان ، بسته ام زبان
حرف من بخوان ، از اشاره ها
قصه ی مرا ، بشنوی تو هم
بشنوند اگر ، سنگ خاره ها
ما ز اصل و اسب ، اوفتاده ایم
ما پیاده ایم ، ای سواره ها !
ای لهیب غم ! آتشم مزن
خرمنم مسوز ، از شراره ها
دور بسته را ، فصل خسته را
دوره می کنم ، با دوباره ها
_______________
اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را
که بسته راه به من آسمان خالی را
نزد ستاره ی فجر از جبین لیلی و قیس
به هم هنوز گره می زند لیالی را
زابر یائسه جای سؤال باران نیست
در او ببین و بدان راز خشکسالی را
به سیب سرخ رسیده بدل شده است انگار
شفق به خون زده خورشید پرتقالی را
دلم شکسته شد اینبار هم نجات نداد
شراب عشق تو این کوزه ی سفالی را
همه حقیقت من سایه ای است بر دیوار
مگرد هان که نیابی من مثالی را
هزار بار به تاراج رفت و من هر بار
ز عاج ساختم آن خانه ی خیالی را
پریده رنگ تر از خاطرات عمر من اند
مگر خزان زده سیب و ترنج قالی را
نشان نیافتم این بار هم ز گمشده ام
آنچه پرسه زدم عشق و آن حوالی را
در آن غریبه به هر یاد ،آن خراب آباد
نمی شناخت دلم یک تن ازاهالی را
بهار نیست زمستان پس از زمستان است
که خود به هم زده تقویم من توالی را
هنوز مساله ات مرگ و زندگی است اگر
جواب می دهم این جمله ی سوالی را
نهاده ایم قدم از عدم به سوی عدم
حیات نام مده فصل انتقالی را
گریه می کنم با ستاره ها
وای اگر شبی ز آستین جان
بَر نیاورم دست چاره ها
هم چو خامُشان ، بسته ام زبان
حرف من بخوان ، از اشاره ها
قصه ی مرا ، بشنوی تو هم
بشنوند اگر ، سنگ خاره ها
ما ز اصل و اسب ، اوفتاده ایم
ما پیاده ایم ، ای سواره ها !
ای لهیب غم ! آتشم مزن
خرمنم مسوز ، از شراره ها
دور بسته را ، فصل خسته را
دوره می کنم ، با دوباره ها
_______________
اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را
که بسته راه به من آسمان خالی را
نزد ستاره ی فجر از جبین لیلی و قیس
به هم هنوز گره می زند لیالی را
زابر یائسه جای سؤال باران نیست
در او ببین و بدان راز خشکسالی را
به سیب سرخ رسیده بدل شده است انگار
شفق به خون زده خورشید پرتقالی را
دلم شکسته شد اینبار هم نجات نداد
شراب عشق تو این کوزه ی سفالی را
همه حقیقت من سایه ای است بر دیوار
مگرد هان که نیابی من مثالی را
هزار بار به تاراج رفت و من هر بار
ز عاج ساختم آن خانه ی خیالی را
پریده رنگ تر از خاطرات عمر من اند
مگر خزان زده سیب و ترنج قالی را
نشان نیافتم این بار هم ز گمشده ام
آنچه پرسه زدم عشق و آن حوالی را
در آن غریبه به هر یاد ،آن خراب آباد
نمی شناخت دلم یک تن ازاهالی را
بهار نیست زمستان پس از زمستان است
که خود به هم زده تقویم من توالی را
هنوز مساله ات مرگ و زندگی است اگر
جواب می دهم این جمله ی سوالی را
نهاده ایم قدم از عدم به سوی عدم
حیات نام مده فصل انتقالی را
March 1, 2018
چرا صبحِ مرا، زندانیِ پیراهنت داری؟
تو که خورشید را، چون خونِ جاری در تنت داری
دو سار از چشمهایِ تو به یکدیگر نشان دادند
دو مُرغِ سینه سُرخی را که در پیراهنت داری
لبت را غُنچه کن، بُرده به سویَم با نفسهایت
همه گُلبرگهایی را که رویِ ناخُنت داری
نسیمم من. کمند انداز میآیم به سویت باز
اگر صد بار صد دیوار، گِردِ گُلشنت داری
اگر یک میدهی، صد میستانی از من، اینگونه است
اگر گلشن شنیدن، پاسُخِ گُل گفتنت داری
برایم با مُژه، پیراهن بختی بدوز، اکنون
تو که تارِ نخ از گیسویِ خود، در سوزنت داری
شبی صحرایی و سوزان، تمامم را بر افروزان
از آن تبها که خود در طبعِ چون آویشنت داری
نه از من، تا به خاکستر، تو نیز از عشق میسوزی
اگر از آذرخشم، آتشی در خرمنت داری
همه دنیایِ من، عشق است و دُنیایِ عزیزم را
اگر ویران کُنی، خونِ مرا، بر گردنت داری.
April 10, 2021
چرا صبحِ مرا، زندانیِ پیراهنت داری؟
تو که خورشید را، چون خونِ جاری در تنت داری
دو سار از چشمهایِ تو به یکدیگر نشان دادند
دو مُرغِ سینه سُرخی را که در پیراهنت داری
لبت را غُنچه کن، بُرده به سویَم با نفسهایت
همه گُلبرگهایی را که رویِ ناخُنت داری
نسیمم من. کمند انداز میآیم به سویت باز
اگر صد بار صد دیوار، گِردِ گُلشنت داری
اگر یک میدهی، صد میستانی از من، اینگونه است
اگر گلشن شنیدن، پاسُخِ گُل گفتنت داری
برایم با مُژه، پیراهن بختی بدوز، اکنون
تو که تارِ نخ از گیسویِ خود، در سوزنت داری
شبی صحرایی و سوزان، تمامم را بر افروزان
از آن تبها که خود در طبعِ چون آویشنت داری
نه از من، تا به خاکستر، تو نیز از عشق میسوزی
اگر از آذرخشم، آتشی در خرمنت داری
همه دنیایِ من، عشق است و دُنیایِ عزیزم را
اگر ویران کُنی، خونِ مرا، بر گردنت داری.
تو که خورشید را، چون خونِ جاری در تنت داری
دو سار از چشمهایِ تو به یکدیگر نشان دادند
دو مُرغِ سینه سُرخی را که در پیراهنت داری
لبت را غُنچه کن، بُرده به سویَم با نفسهایت
همه گُلبرگهایی را که رویِ ناخُنت داری
نسیمم من. کمند انداز میآیم به سویت باز
اگر صد بار صد دیوار، گِردِ گُلشنت داری
اگر یک میدهی، صد میستانی از من، اینگونه است
اگر گلشن شنیدن، پاسُخِ گُل گفتنت داری
برایم با مُژه، پیراهن بختی بدوز، اکنون
تو که تارِ نخ از گیسویِ خود، در سوزنت داری
شبی صحرایی و سوزان، تمامم را بر افروزان
از آن تبها که خود در طبعِ چون آویشنت داری
نه از من، تا به خاکستر، تو نیز از عشق میسوزی
اگر از آذرخشم، آتشی در خرمنت داری
همه دنیایِ من، عشق است و دُنیایِ عزیزم را
اگر ویران کُنی، خونِ مرا، بر گردنت داری.
March 18, 2012
hamishe az karaye monzavi lezzat mibaram :-)
makhsoosan ein ketab hatta esmesham mano mibare be gozashte va yadavari ein haghighat : faghat eshghe ke mitoone abestane faje e ham bashe !
makhsoosan ein ketab hatta esmesham mano mibare be gozashte va yadavari ein haghighat : faghat eshghe ke mitoone abestane faje e ham bashe !
July 15, 2015
حسی که نسبت به این کتاب و نویسنده مرحومش دارم بزرگترین تجربه زندگیم بود و لذت بخشترین... لذت شعر را با حسین منزوی درک کردم و این کتاب برای من پر از خاطره بود هست و خواهد بود...
Displaying 1 - 5 of 5 reviews