Το αγριολούλουδο

by Παύλος Νιρβάνας

Ο νεαρός γιατρός Αλκης, κάτω από την πίεση της θειας του, αναγκάζεται να χωρίσει την κοπέλα που αγαπά, και στέλνεται "εξορία" σε ένα βουνό για να παρακολουθεί την υγεία μιας φυματικής κοπέλας, που περνά τα καλοκαιριά της εκεί, μαζί με τον πατερά της.

Στην διάρκεια της διαμονής του, θα γνωρίσει και θα αγαπήσει ένα αγνό κορίτσι της φύσης, πανέμορφο και αθώο, ίδιο.. αγριολούλουδο. Όταν όμως αποφασίζει να φέρει το κορίτσι στην Αθήνα, διαπιστώνει ποσό λάθος έκανε που την ξερίζωσε από τον τόπο της.

286 pages, Paperback

First published January 1, 1924

About the author

Με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Παύλος Νιρβάνας είναι γνωστός ο λογοτέχνης Πέτρος Κ. Αποστολίδης.

Εξέδωσε πολλές ποιητικές συλλογές και δημοσίευσε πολλά χρονογραφήματα σε εφημερίδες. Διατηρούσε στενούς δεσμούς με αρκετούς λογοτέχνες της εποχής του και συνέβαλε στην ανάδειξη νεότερων λογοτεχνών π.χ. Ιωάννης Κονδυλάκης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Νίκος Καββαδίας. Τον συνέδεε αδελφική φιλία με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Λογοτεχνικά, τοποθετείται στον κύκλο του Κωστή Παλαμά. Επηρεάζεται από τον αισθητισμό και το συμβολισμό, καθώς και από το φιλόσοφο Νίτσε. Η πεζογραφία του διέπεται από ηθογραφικά και ψυχογραφικά στοιχεία, ενώ γλωσσικά ξεκίνησε από καθαρεύουσα και κατέληξε στη δημοτική γλώσσα. Ο Τέλλος Άγρας έγραψε πως "η ηθογραφία του είναι τραγική και αποκλίνει προς το ζωηρό λυρισμό, όταν δεν τρέπεται προς τον πραγματικό σαρκασμό", ενώ ο Κώστας Ουράνης ανέφερε πως "ακόμη και το χιούμορ του το χρησιμοποιεί για να προκαλέσει μειδίαμα και όχι για να καυτηριάσει.

Το 1923, βραβεύτηκε για το λογοτεχνικό του έργο με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ το 1928 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Reviews

[Γιώργος Ζωγράφος · Rating 3 out of 5]

Αρκετά καλό βιβλίο... Η γλώσσα του Νιρβάνα θα έλεγα πως είναι ποιητική ειδικά όταν περιγράφει την ανατολή του ήλιο, την Κεφαλλονιά, τον Αίνο κ.ά Όσον αφορά την ιστορία πιστεύω πως είναι αρκετά απλοϊκή μα πολύ ανθρώπινη καθώς μας διηγείται πως κάποια αγριολούλουδα δεν μπορούν να ζήσουν σε χώμα ξένο...

Και στα γράμματα ακόμα ο καλύτερος παιδαγωγός είναι η αγάπη...

[Nikino · Rating 4 out of 5]

Όσο προσεκτικά κι αν ξεριζώσεις ενα αγριολούλουδο,όσο σωστά κι αν το μεταφέρεις οι ρίζες του παντα θα ψάχνουν το γνώριμο χώμα. Κι αν το βάλεις αλλού να κατοικήσει θα βλέπεις μέρα με τη μέρα την ομορφιά του να χάνεται.Μια πρώτης τάξεως γνωριμία με τον συγγραφέα αλλά και με μια λογοτεχνική περίοδο που δεν είμαι ιδιαίτερα εξοικειωμένη. Άφθονοι διάλογοι που συχνά μου θύμισαν Τσέχωφ, λεπτό χιούμορ και λυρική διάθεση απέναντι στην ομορφιά της φυσης και των ανθρώπων κάνουν το βιβλίο ενα πολύ γρήγορο ανάγνωσμα.

[Helen Pavlopoulou · Rating 3 out of 5]

Είναι έκδηλη η αντιπάθειά του για την Αθηναϊκή αριστοκρατία εκείνης της εποχής και η προτίμησή του για τους χωριάτες (και εδώ που τα λέμε, αν ήταν έτσι όπως τους περιγράφει, δεν είχε και άδικο). Βέβαια, εξαρτάται από ποια σκοπιά θα το παρουσιάσει κανείς.

Θεωρώ ότι το παράκανε λίγο, ειδικά εκεί που γράφει ότι οι αστοί δεν αξίζουν σαν άνθρωποι. Μόνο οι χωριάτες αξίζουν σαν άνθρωποι.



Είχε κι αυτός τις δικές του πεποιθήσεις...

[Phoebe Eleftheriadou · Rating 4 out of 5]

Με απογοήτευσε το τέλος. Ενώ περιγράφει τόσο όμορφα την σχέση του γιατρού με το αγριολούλουδο, την φύση , τις ιδιαιτερότητες της Αθηναϊκής υψηλής τάξης, την απλή ζωή στο νησί, το τέλος σε αφήνει με μια προσμονή!

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

σε ίδιο μήκος κύματος με τον λαπαθιώτη τον βρήκα
δεν έχω διαβάσει άλλο έργο του μα θα ήθελα πολύ
η επιρροή από την γαλλική σχολή είναι τρομερή και βγάζει μάτι
μία κοπέλα από χωριό, ακολουθεί στην πόλη έναν νεαρό που αγαπάει κι εκεί μαραζώνει και πεθαίνει... χαρακτηριστικό δείγμα ρομαντικής λογοτεχνίας και το λάτρεψα