Όλο το έργο στηρίζεται στην έντονη διαμάχη συναισθήματος και συμφέροντος,αναδεικνύοντας την αυτή αντιπαράθεση τους.Ο Καρκαβίτσας παρουσιάζει με δεξιότητα τη πραγματικότητα που προσαρμόζει τα όνειρα για τη ζωή το μέλλον και την επιλογή που επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων.
Αν σκεφτείς το επίπεδο κοινωνίας και τη χρονιά,όπου μια ηρωίδα που ζει στα 1890 θα ήταν σκάνδαλο να παρακούσει την οικογένεια της και να κάνει του κεφαλιού της.Θα λογοκρινόταν και ο Καρκαβίτσας.Άλλωστε ο σκοπός του δεν ήταν να δικαιώσει την αγάπη των δυο νέων αλλά να σατιρίσει τα ήθη της εποχής εκείνης.Επίσης δείχνει πως στο τέλος κάθε γυναίκα υποτάσσεται στη μοίρα της «τότε αυτό ήταν η πραγματικότης»,εξάλλου η πλήρης αφομοίωση της Λυγερής ήρθε μετά τη γέννηση του παιδιού,και όχι νωρίτερα.Τα δυο θέματα λοιπόν που τον απασχολούσαν στο έργο: η γυναικεία υποταγή στον άντρα-αφέντη,πατέρα,αδερφό και ο καινούριος κόσμος που ερχότανε που ήταν η αρχή του σημερινού δικούς μας.
Ο συγγραφέας σκιαγράφησε υπέροχα την εποχή του,αλλά το έργο αυτό (προσωπική μου άποψη) είναι ένα μικρό "αριστούργημα" με διαχρονική αξία,διότι περιγράφει με ανατριχιαστικό τρόπο τη μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας στο εφιαλτικό σήμερα.
Έχοντας λοιπόν διαβάσει τη Λυγερή και το ένα παιδί μετράει τα άστρα του Λουντέμη μου ήρθε στο μυαλό η φράση του αξέχαστου αυτού μεγάλου ηθοποιού Αυλωνίτη,«ρε που πάμε» τόσο επίκαιρο όσο ποτέ.
Μια "ελληνική" κοινωνία ως Λυγερή,άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο,διακατεχόμενη-οι,από το «σύνδρομο της λυγερής» όχι απλά υποτάχτηκε στα θέλω και τα πρέπει των χειραγωγών της,αλλά ταυτίστηκε με το αποκρουστικό τους πρόσωπο,ένα σημερινό κατάντημα που δεν έγινε ερήμην μας.