Michel, de hoofdpersoon in De herfst zal schitterend zijn, voert een levenslange strijd met de hij probeert aan zijn sociale klasse te ontkomen, ambieert een universitaire carrire en verzet zich tegen de afhankelijkheid van zowel zijn vrouw Hella, als zijn minnares. De herfst zal schitterend zijn betekende Jan Siebelinks doorbraak naar het grote publiek. Een roman over onvervulbare verlangens en ambities in het moderne leven.
Ik vond dit boek in een deel-boekenkast op Kreta. Het sprak me aan omdat ik latere werken van Siebelink met plezier gelezen gelezen heb. Dit boek heb ik echter vóór de laatste pagina's terug in de boekenkast gesmeten. Het grootste deel van het boek ben ik doorgekacheld op zoek naar de reden dat dit de doorbraak van Siebelink zou zijn. Bij ieder N-woord raakte ik verder van dat doel. Het is gepubliceerd in '80 dus ik heb overwogen om onder het mom van "Het was een andere tijd." enige coulance te bieden. De hele Kenia-N-woord verhaallijn draagt werkelijk niets bij aan het platte plot over een familie-dynamiek waarin iedereen onmogelijk tegen elkaar doet. Ik vind het boek oer-hollands racistisch. Het plot is in de hoofdstukken die ik gelezen heb nergens heen gegaan maar wellicht heb ik kernachtige informatie gemist in de laatste - voor mij - onoverbrugbare pagina's. Versnipperd door het boek zitten enorm veel onnodig overdreven beeldende passages die je uit het verhaal trekken. Ook de willekeurige Franse statements die vanaf halverwege het boek om de paar scènes geuit worden deden mij niets. Ik geef het twee sterren voor de moeite.
Ouder worden is beseffen dat iedereen met horror vacui zit en niemand er mee kan omgaan. Siebelink snapt dat alvast. Dat gezegd zijnde: vreselijk matig boek dat je ook gewoon vreselijk slecht doet voelen
Ben blij dat het boek uit is. Hier heb ik lang over gedaan. Zo'n boek dat als het uit is je je afvraagt wat je nou hebt gelezen. Er is niet echt iets blijven hangen. Vond er weinig verhaal en betekenis in eigenlijk.
De dialoog is soms moeilijk leesbaar en door de manier van schrijven, waarbij weinig context wordt gebruikt, vaak verwarrend. Iedereen in het boek lijkt diep ongelukkig en tragisch, wat een bepaalde meeslependheid heeft, maar het geheel ook vrij traag maakt. Ik was al met al niet echt door het boek gegrepen.
Ik heb heel wat pogingen ondernomen om verder te lezen, maar na tweederde van het boek geef ik het op. Het verhaal heeft potentieel, maar ik hou echt niet van de schrijfstijl van Siebelink, die bij tijdig knullig overkomt. Hij schrijft vaak in korte zinnen zonder werkwoord, gebruikt net wat te vaak "ze zegt" of "ze denkt", ... Het hangt niet goed aan elkaar, vormt geen eenheid. Jammer dus, omdat het potentieel in het verhaal zo helemaal verloren gaat.