Eine bewegende Geschichte über die Kraft der Aussöhnung und VergebungIn einer Welt, in der dem Wunsch nach ausgeglichener und umfassender Gerechtigkeit zunehmend durch Vergeltung und härtere Strafen nachgegangen wird, zeigt Jan de Cock mit seiner Arbeit andere Wege und Möglichkeiten auf.Er reiste einmal um die Welt, um Menschen zu treffen, deren Schicksale durch entsetzliche und verstörende Verbrechen getroffen wurden und die es dennoch geschafft haben, den jeweiligen Tätern zu vergeben. Darunter sind Eltern, deren Kinder bei dem Amoklauf durch Anders Behring Breivik ums Leben kamen und Angehörige, die beim Terroranschlag 9/11 ihre Liebsten verloren.
Jan De Cock is ziekenhuispastor in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen. Hij werd bekend om zijn engagement voor de gevangenen in de wereld. Hij trok wereldwijd langs 160 gevangenissen en liet zich vrijwillig opsluiten om 'van binnenuit' de polsslag te voelen van mannen en vrouwen achter de tralies.
De start van het boek met aanbevelingen/bejubelingen over de persoon van de schrijver doen me al deels afhaken (iets te veel op persoon schrijver ipv over wat het boek teweegbrengt). Poging om de interviews te lezen stopt al snel. De flinterdunne overpeinzingen van de schrijver tijdens het interview duwen zijn persoon te veel in het verhaal en leiden mij af van waar het om zou moeten gaan. Hoe vaak kun je het blauw van AH als dun draadje terug laten komen in een verhaal? Met als dieptepunt aan blue band denken omdat de familie van Gerrit Jan Heijn het over hun familieband heeft? Was dit grappig bedoeld? Dan is het misplaatst. Als je dit serieus dacht, hoeft het niet in druk te staan. Het biedt geen enkel verdiepend inzicht aan de lezer. Jammer. Ik was benieuwd naar de beleving van de slachtoffers, maar de omschrijving van de leefwereld komt op mij meer over als ‘kijk ik was hier, van de schrijver dan een poging om de geïnterviewde in beeld te brengen. Niet voor mij dus.
Waarom moet je dit boek gelezen hebben? Omdat dit boek uitlegt wat vergeven precies betekent. Het vergt ontzettend veel moed. Het is geen walk-in-the-park en niet voor watjes. Maar oh zo noodzakelijk als je je leven weer helemaal op de rails wil krijgen.
Er wordt nogal eens lacherig over gedaan alsof het enkel iets is voor softies. "Voor aanhangers van Ingeborg", bijvoorbeeld.
Niets is minder waar. Jan De Cock sprak met ouders van kinderen die werden gedood en met vrouwen die hun echtgenoten verloren. Mevrouw Albert Hein die haar kleinzoon is verloren bij een fout afgelopen ontvoering, ouders van kinderen die door Anders Breivik vermoord werden, weduwes die hun mannen verloren op 9/11. In totaal vijftien verhalen. Sterke getuigenissen.