雷神

by Shusuke Michio, 道尾 秀介

どんでん返しの先に待つ衝撃のラスト……。道尾ミステリ史上、最強の破壊力！ある一本の電話が引き金となり、故郷へ赴くこととなった幸人。しかし、それは新たな悲劇の幕開けに過ぎなかった――。村の祭が行われたあの日。一筋の雷撃がもたらした、惨劇の真相と手紙の謎。父が遺した写真。そして、再び殺意の渦中へ身を置く幸人たちを待ち受ける未来とは、一体。著者の新たな到達点にして会心の一撃。

384 pages, Tankobon Hardcover

First published May 26, 2021

About the author

Associated Names:
* Shusuke Michio
* 道尾秀介 (Japanese Profile)


Shūsuke Michio (1975–)  takes his pen name from the mystery writer Michio Tsuzuki, one of his idols. Michio first became interested in reading in high school, when he was inspired by the works of Yasunari Kawabata and Osamu Dazai. He began writing short-shorts in college and continued producing fiction after graduation in his time away from work. His first break as an author came when he received the Horror and Suspense Special Prize for Se no me (Eyes in the Back) in 2004; the following year he quit his job to write full-time. In 2009 his novel Karasu no oyayubi (By Rule of Crow’s Thumb) earned the Mystery Writers of Japan Award in addition to a Naoki Prize nomination; in a testament to the consistently high quality of his work, he was nominated for the biannual prize four more times on his way to winning it in 2011 withTsuki to kani (Moon and Crab). Other honors include the 2010 Yamamoto Shūgorō Prize for Kōbai no hana (Flowers of Light), a collection of linked short stories. With his knack for easily crossing over genres such as horror and the mystery, Michio is a promising hitmaker among the new generation of writers.

www.booksfromjapan.jp

Reviews

[top. · Rating 2 out of 5]

- ยาวเกินและกว่าเครื่องจะติดก็ปาไปค่อนเล่ม อ่านแล้วนึกถึงที่ครูสอนนรว่า ตอนเด็กๆ ให้หัดอ่านวรรณกรรมดีๆ ไว้เยอะๆ (เพราะตอนแก่ ก็จะอ่านพวก 300หน้า+ ไม่ไหวเหมือนนี่ไงคะ)

- ไม่อินพล็อต ตั้งแต่การจงใจให้ตัวละครสักตัวตายแบบแฟนตาซีจัดๆ เจอจุดนี้ตั้งแต่ต้นๆ เรื่องเลยวางยาว // และวางยาวอีกทีคือซีนฟ้าแล่บฟ้าผ่า อีรุงตุงนังมาก

- ไม่ชอบตัวละครหลักเท่าไร จะทำอะไรก็ไม่ทำ มึนๆ งงๆ

- ตอนใกล้จบระแวงสุดขีด คือมันจะแค่นี้หรอวะ ไม่มีทาง เดี๋ยวใกล้บรรทัดสุดท้ายต้องมีให้เหวอแน่ๆ สรุปคือจบแค่นั่นแหละ อุตส่าห์ตื่นเต้น (นึกถึงนิ้วสีแดง ที่หักมุมสองทบแบบร้องว้าว)

- พยายามดูปกหลายรอบรอบว่ามันคือรูปอะไร ละเพิ่งเห็นตะกี้ (มาดูออกเพราะดูรูปเล็กๆ ในแอพ ดูปกเล่มจริงไม่รู้ 55) เซอร์ไพรแบบหลอนๆ อยู่นะ

- เมื่อเทียบกับสามเล่มก่อนหน้าที่แปลไทยมาก็ผิดหวังแหละ นี่คิดว่าอย่างน้อยต้องได้สักคืนฝนลวงล่ะวะ แนวทางใกล้กัน แต่ก็ตามนั้น

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

ยูกิฮิโตะสูญเสียภรรยาสุดที่รักจากอุบัติเหตุที่มีลูกสาวของเขาเป็นต้นเหตุ

สิบห้าปีต่อมา เขาไปรับสายจากชายลึกลับที่อ้างว่ารู้เหตุการณ์ทั้งหมด และเรียกเงินก้อนโตเพื่อแลกกับการเก็บความลับนี้ต่อไป

เขาต้องการปกป้องลูกจากความรู้สึกผิด จึงพาเธอหลบชายแปลกหน้าไปที่บ้านเกิด จนได้พบเงื่อนงำของการตายของแม่ของเขาเมื่อสามสิบเอ็ดปีก่อน ที่ต่อเนื่องมาป็นคดีวางยาพิษในงานเทศกาลประจำหมู่บ้านในปีถัดมา

ยูกิฮิโตะและพี่สาวที่โดนลงทัณฑ์จากแรงพิโรธของเทพเจ้าสายฟ้าเมื่อตอนเด็ก จึงค่อยๆ รื้อฟื้นความทรงจำที่หายไป จนคลี่คลายคดีในอดีตได้ด้วยความร่วมมือของลูกสาวและช่างภาพหนุ่มที่บังเอิญพบกัน

เล่มนี้เป็นเล่มที่ใช่เวลาอ่านค่อนข้างนาน กระเตงจากไทยไปญี่ปุ่นแล้วก็กระเตงกลับมาอีกที

ด้วยความที่เราไปเที่ยวในเมืองเล็กๆ เลยทำให้เข้ากับบรรยากาศของเรื่อง แต่ด้วยภาระการท่องเที่ยวในแต่ละวันที่ค่อนข้างสมบุกสมบัน เลยมีแรงอ่านได้แค่วันละนิดก่อนนอน จนได้มาอ่านจบบนเครื่องเมื่อหมดทริปสิบวันเต็มพอดี

โม้เรื่องเที่ยวซะเยอะ ใจมันโฟกัสอยู่แต่กับประสบการณ์ใหม่ที่ได้พบ จนมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้แค่ว่า "สนุกดี"

Goodreads ให้ 4 เราให้ 4.2

[colorless tazaki · Rating 4 out of 5]

คำสาปเทพสายฟ้า (4.5/5) -
รอเล่มนี้มานานมากๆ ผลงานของคุณมิจิโอะที่แปลไทยในรอบสิบกว่าปี สมการรอคอยมากๆ แบบถ้าคุณอ่านจบบทที่หนึ่งปุ๊บ เหมือนระฆังเคาะตึ้งว่าต้องยิงยาวไปจนจบเล่ม การดำเนินเรื่องเรียบง่ายแต่กลับมีปมหลายชั้น แต่สุดท้ายกลับมาเชื่อมโยงกันได้อย่างน่าทึ่ง

[Art Mlang · Rating 3 out of 5]

ดำเนินเรื่องค่อนข้างช้า รายละเอียดเยอะมากอาจจะไม่จำเป็น โดยรวมๆสนุกบางช่วง อืดบางช่วง

[Reader Guy · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วช่วงหลังๆให้ความรู้สึกเหมือนคินดะอิจิเลย

มีอะไรให้ตะหงิดใจเยอะ ช่วงแรกมีการเปิดการตายของภรรยายูกิฮิโตะ(ตัวเอก) ซึ่งดูเป็นเหตุการณ์โชคร้ายธรรมดา แต่คนแต่งก็ดันลากให้เป็นตัวจุดชนวนของปมในอดีตของตัวเอกและครอบครัว ตัวละครมีความหลากหลายมาก นิสัยแต่ละคนจะมีความแปลกให้รู้สึกสงสัยชวนเอ๊ะตลอดเวลา เหตุการณ์ร้ายๆในอดีตมันดูเหมือนเหตุการณ์ที่เดาได้ง่าย แต่ทุกอย่างมันพันยุ่งเหยิงเพราะปัญหาในจิตใจของตัวละครแต่ละตัว ตอนอ่านมันเลยมีอะไรให้ขบคิดตลอดเวลา *จะเรียกว่าโดนคนเขียนตั้งใจทำให้งงก็ได้(ขำ)

สิ่งที่ฉุกคิดหลังอ่านเรื่องนี้จบ คือมุมมองของตัวละครในหนังสือที่ตีความความเชื่อเรื่องเทพเจ้าต่างๆนานา บ้างก็มีไว้กล่าวอ้างเพื่อหลีกหนีความคิดบางอย่าง บ้างก็มีไว้เพื่อให้ปลงใจเพื่อจะได้ไม่เจ็บปวด จนสุดท้ายมันก็ดูเหมือนสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ไม่มีอะไรพิเศษนอกจากเอาไว้เป็นที่รองรับความไม่อยากเข้าใจ ไม่อยากรับรู้เท่านั้น

[Luna · Rating 3 out of 5]

読んでてゾクゾクした。終わりがそんなことになるんだとびっくりした。人って他人のある秘密や心に抱えているものをたとえ知っていたとしても、それを隠す能力があるから怖いとおもった。自らの秘密を他人と共有することについて、考えさせられる本。
他人から重い秘密を共有されとき、その重みにあなたはどのくらい耐えれるだろうか。-私だったら、この本に登場するある人物のように、何のために(誰のために)その重みを担うか、その問いによって答えは変わるとおもう。
終わり方が私の負に落ちなかった気がするが、ドラマよりのミステリ小説が好きな人にはおすすめ。

[Panuwat Punjaburi · Rating 4 out of 5]

สนุกกกกก สมมงมากๆ แต่ต้องทนอ่านการผูกปมประมาณ 400 หน้ากับการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างช้า เพื่อเฉลยที่โคตรสนุก 100 หน้า คือปมเหตุการณ์ที่เหมือนบังเอิญหนึ่ง กลับส่งผลกลับอีกเหตุการณ์หนึ่ง ชิ่งต่อกันเป็นลูกโซ่(ตึง กว่า อ.เคโงะอีก !) ชอบอะไรแบบนี้

ที่ชอบอีกอย่าง คือ ผู้เขียนใช้ 'อุปมานิทัศน์เรื่องถ้ำ' ของเพลโต หรือ การที่คนเรารู้ความจริงแต่เลือกที่จะหันหลังให้ เพราะกลัวผลที่ตามมาของมัน (คล้ายกับการใช้ศาสนาหากินในยุคกลาง) เป็นแกน พอหลายๆคนหันหลังปุ้บ ปมใหม่ค่อยเกิดๆ ความชิบหายค่อยๆตามมา 55 นึกได้ แอบคล้ายใน The Haunting of Hill House อยู่

รู้สึกว่างานของนักเขียนคนนี้น่าจับตาแฮะ สุดท้าย กินเห็ดระวังด้วย

[Bighead_Monster · Rating 4 out of 5]

ความโชคร้ายของครอบครัวที่เป็นดั่ง #คำสาปเทพสายฟ้า กับการหนีความจริงไปพบกับความจริงในอดีตที่ถูกซ่อนไว้ที่บ้านเกิด สนุกแบบหนา ๆ แต่น่าติดตาม เหมือนดูหนังลึกลับโทนSlow Burn เคล้าบรรยากาศเย็นยะเยือกของสภาพแวดล้อมแห่งหมู่บ้านชนบทในหุบเขาติดทะเล กับความเชื่อเรื่องเทพเจ้าและความเกี่ยวพันของผู้คน
.
.
วันหนึ่งที่ภรรยาจากโลกนี้ไป สามีอย่าง ยูกิฮิโตะ รู้ดีถึงสาเหตุของอุบัติเหตุนั้น ซึ่งมันเกี่ยวข้องกับลูกสาวตัวน้อยของเขา ฉะนั้นเขาจึงไม่บอกใครแม้แต่คนเดียว แต่นั่นจะเป็นความลับที่มีแต่เขารู้เพียงผู้เดียวจริงหรือ เพราะ10กว่าปีต่อมา มีโทรศัพท์ลึกลับโทรมาขู่ด้วยเนื้อความว่า ถ้าไม่จ่าย จะบอกลูกสาวนายให้รู้หมดท���กอย่าง

ยูกิฮิโตะไม่ต้องการให้ลูกสาวรู้ความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เขาเก็บงำ จึงต้องทำทีเป็นว่าจะกลับไปพักผ่อนยังบ้านเกิดที่เคยอยู่อาศัยตอนเด็ก ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่ตัวเขากับพ่อและพี่สาวออกมาแล้วเกิน20ปี เพราะมีแต่เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่นั่น ตั้งแต่การเสียชีวิตอย่างปริศนาของแม่ จากนั้นเหตุการณ์ร้าย ๆ ก็ตามมาอย่างไม่หยุดหย่อน

เกิดเป็นโศกนาฏกรรมของครอบครัวและหมู่บ้าน ทั้งมีคนวางยาพิษในซุปงานเทศกาลประจำปีของหมู่บ้านทำให้มีคนตาย ตามด้วยผู้ดูแลศาลเจ้าก็ลงมือฆ่าตัวตายอย่างมีเงื่อนงำ ทั้งยังเกิดเหตุฟ้าผ่าใส่พี่สาวและตัวเขาพร้อมกันแม้จะรอดมาได้ราวปาฏิหาริย์ ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่อาจเป็นความพิโรธของเทพสายฟ้า

สำหรับยูกิฮิโตะการกลับไปยังหมู่บ้าน แรกเริ่มคือหลีกหนีความจริงในปัจจุบัน แต่แท้จริงคือการกลับไปพบเจอความจริง เมื่อเจอผู้คนในหมู่บ้าน ไหนจะรูปถ่ายปริศนาที่พ่อเขาซ่อนเอาไว้ บรรยากาศเก่า ๆ กระตุ้นให้ปะติดปะต่อความทรงจำขาดห้วงในช่วงเวลานั้นกลับคืนมา เมื่อสืบไปก็ยิ่งพบความจริงที่น่าตกใจที่ชวนให้คิดตาม

อ่านง่าย บรรยายดี ผ่านมุมมองของมุมมองตัวเอก แม้จะรายละเอียดเยอะแถมยังดำเนินเรื่องช้า อืด ๆ ช่วงกลาง แต่ทว่าก็ทำให้การอ่านติดหนึบ ทั้งที่มันก็วกวนไม่พ้นเรื่องการวางยาพิษและใครคือคนทำ แต่เมื่อพัวพันเกี่ยวข้องกับคนอื่นด้วยเรื่อย ๆ ทำให้หยุดอ่านไม่ได้เสียอย่างนั้น(วางไม่ลง อยากรู้บทสรุปสุด ๆ)

โทนเรื่องดราม่า+สืบสาวราวเรื่องในหมู่บ้านไปตลอดเล่ม ต้องยกให้เลยในเรื่องดีเทลและการสร้างบรรยากาศ แต่ถ้าในโทนการดำเนินเรื่องมองว่าอาจมีความยืดยาด ใส่ประเด็นวนไปวนมาในจุดเดิม ๆ พอเฉลยออกมาเลยจะดูเรียบนิ่งไปนิด แต่บนความเรียบง่ายนั้นก็ซับซ้อนหลายชั้นซึ่งวนมาบรรจบกันอย่างน่าประหลาด

ภาพรวม หนาแต่สนุก-ลึกลับซ่อนปมมาก ทบทวนเรื่องของความเชื่อที่มีต่อเทพเจ้า ความดี-ชั่ว เมสเซสที่สื่อในภาพรวมจึงเข้าใจได้ว่าสมมงรางวัลใหญ่ในวงวรรณกรรมญี่ปุ่น เล่นประเด็นความโชคร้าย ความเสียใจข้ามกาลเวลา ความลับ-สิ่งที่อยากจะลืมฝังกลบในใจ แต่ความจริงคือความจริง สุดท้ายทุกอย่างก็จะปรากฏออกมา


วรรคที่ชอบ

- มีสามสิ่งที่ห้ามไม่ได้ : ฟ้าผ่า ความตาย และการเปิดโปงความจริง

- แต่ความไม่จีรังเป็นสิ่งสำคัญ

- ความโชคร้ายแรกสุดอยู่ที่ใดกันหนอ

[Punnchyyy · Rating 2 out of 5]

เรื่องเริ่มขึ้นด้วยโศกนาฏกรรมที่ ยูมิ ลูกสาวของ ยูกิฮิโตะ ทำให้แม่โดนรถชนตายโดยไม่ตั้งใจ ด้วยความที่ยูมิยังเด็กมากทำให้จำความไม่ได้ ตัวพ่อเลยปกปิดไม่ให้ลูกสาวรู้ เวลาผ่านไปหลายสิบปี เมื่อยูมิโตขึ้น ยูกิฮิโตะได้รับโทรศัพท์ขู่ว่าให้เตรียมเงินไว้ถ้าไม่อยากให้ลูกสาวรู้ความจริง ตัวพ่อเลยกระเตงลูกสาวหนีกลับบ้านเกิดพร้อมกับพี่สาว แต่เหมือนหนีเสือปะจระเข้เพราะที่หมู่บ้านแห่งนี้มีความหลังที่น่าสะเทือนใจและความลับดำมืดเก็บซ่อนไว้ สมัยเด็กคืนก่อนวันเทศกาลประจำปี แม่ของยูกิฮิโตะถูกพบนอนหมดสติในแม่น้ำเย็นเฉียบก่อนจะตายในเวลาต่อมา หนึ่งปีให้หลังในวันเทศกาลเกิดคดีวางยาพิษในซุปเห็ด มีคนตายและได้รับบาดเจ็บสาหัส หลังจากนั้นยูกิฮิโตะและพี่สาวถูกฟ้าผ่าอย่างจังจนทำให้ความทรงจำขาดหาย พ่อของยูกิฮิโตะตกเป็นผู้ต้องสงสัยพร้อมทิ้งคำพูดปริศนาไว้ว่า “ไม่ผิดจากนั้นหรอก” การกลับบ้านเกิดรอบนี้ครอบครัวของยูกิฮิโตะต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่ยังคลุมเครือ และเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องที่เริ่มขึ้นอีกครั้งเหมือนคำสาปที่รอคอยการกลับมา

สรุป: เป็นหนังสือ 500 กว่าหน้าที่ถือว่าอ่านง่าย แต่ไม่ถึงขนาดวางไม่ลง ได้อารมณ์นิยายยุค 90 ปลายๆ ที่มีตัวละครเดินเรื่องตามหาความจริงไปตามสถานที่ต่างๆ ถึงปริศนาหลักของเรื่องจะไม่ว้าวมากอาจเพราะเป็นอุบายทางภาษาญี่ปุ่น แต่การสไตล์การเล่าเรื่องกับอรรถรสระหว่างบรรทัดถือว่าคุ้มค่า ไม่แนะนำสำหรับคนใจร้อนเวลาน้อย แต่แนะนำสำหรับคนชอบเสพงานเพื่ออรรถรส

[Chick Chic · Rating 2 out of 5]

เรื่องยืดๆยาวๆมีแต่น้ำ พูดถึงเรื่องไม่สำคัญบ้าง

เคยอ่านเรื่องอื่นที่ยาวกว่านี้ แต่ไม่น่าเบื่อเลย เรื่ิองนี้ควรใส่เนื้อหาให้มันมีซีนน่าตื่นเต้นมาคั่นๆบ้าง อันนี้เฉื่อยเกิน

[Emi · Rating 4 out of 5]

冒頭から引きこまれてほぼ一気読み。読み応えのある話だった。
しかし冷静に考えると(いや、考えなくても)主人公一家は不運、不幸に見舞われすぎだよ〜。