بازگشت به اثری که در فضای فکری بیست ساله پیش نگاشته شده از آن روی جالب است که میتواند عیار تحلیلها و تا حدی طرح مشکلها را نشان دهد. مثلا میبینیم چقدر پرویز پیران نگاه محافظه کارانه و ایدیولوژیک دارد تا جایی که از بردن اسامی هم ابا دارد و تنها سه سطح تحلیل کلی خرد و میانه و کلان را درنظر میگیرد، یا سعید حجاریان که به خوبی از تلاقی جمهوریت و مشروطیت در دو مسیر متفاوت برای توضیح نظریه خود استفاده میکند، حرفهای بشیریه مبتنی بر جامعه مدنی و مشارکت سیاسی است و از همان موقع نگاهی جمع گرایانه دارد، و تاجیک پشت ظاهری شبه آکادمیک خود را پنهان میکند و هیچ نمیگوید، عباس عبدی با آمار و ارقام بر ابعاد تغییرات اجتماعی منتج به انتخابات تاکید میکند و عبدالعلی رضایی نیز بر تحولات اجتماعی مرتبط با شعارها اشاره دارد.