Ramsey Nasr is an actor, poet/writer and director. In 1995 he made a great impression with the monologue De doorspeler, written and performed by himself, with which he graduated from the Studio Herman Teirlinck in Antwerp. This monologue earned him the Philip Morris Scholarship Award. In 2000 he made his debut as a poet with the collection 27 poems & Geen lied, which was nominated for both the C. Buddingh’ prize and the H.C. Pernath Prize. During the 2001 Boekenweek, he made his debut as a prose writer with the novella Kapitein Zeiksnor & De Twee Culturen. He also received the Mary Dresselhuys Prize and the Taalunie Toneelschrijfprijs for his second monologue Geen lied and was nominated for the Louis d'Or, the most important theater prize in the Netherlands. He gave the Vincent van Gogh lecture 2000, entitled The Myth and Orpheus: from shaman to scientist.
456 - Fantastische, boze bundel van de voormalige landsdichter, inclusief dagboekstukken en plechtige cd. Alleen Nasrs auditiegedicht 'ik wou dat ik twee burgers was (dan kon ik samenleven)' en het titelgedicht zijn wat mij betreft de aanschaf van alle vaderlandse gedichten al waard. Met Kopland, Wigman, Arends en Deelder mijn favoriete dichter. Van observaties tot verdachtmaking, van boos- en geestig- tot gelatenheid, een memorabele dichtbundel.
'Wie leest, wordt door het leven zelf bewoond'. De ultieme aanmoediging, te vinden in Sonnet voor 456 letters. En alleen daarom is dit gedicht me lief. Je leeft omdat je leest, je leest omdat je leeft. Lezen spoort aan, biedt onderdak, roept verhalen op.
Sonnet voor 456 letters is door voormalig Dichter des Vaderlands geschreven voor Gedichtendag 2012. In eerste instantie voel ik me aangetrokken tot de persoon en daarna tot de dichter. Zijn voordracht, zijn (politieke) stellingname, beleefd en hartelijk, zijn theaterachtergrond. Het gaat volgens mij over de trukendoos van een goede schrijver of dichter en de wens van ons, lezer, daar in te willen tuinen – al zijn we al talloze keren voor de gek gehouden, meegenomen, bedrogen. Lezen is woest en ongevaarlijk tegelijk.
Sommige gedichten die Nasr na zijn jaar als landsdichter liet bundelen zijn gedateerd omdat hij stante pede reageerde op het nieuws, een gebeurtenis. Deze blijft. Voor mij persoonlijk is het actueler dan ooit, omdat ik van lezen mijn broodwinning probeer te maken. Dit gedicht gaat over het belang van lezen, het is zeg maar de schoonste Postbus51-reclame ooit. Het is een ode aan de kunst der letteren, waarvan je de kracht nooit kunt overschatten. Niet dat een vers of gedicht de wereldbranden blust, een goed gedicht kan nog veel meer – maar dan vanbinnen, als je er maar voor openstaat. Dan kan een gedicht alles doen opschudden. Ik heb daar allemaal saaie woorden voor nodig, Ramsey Nasr doet met een spinnewiel en chromosomen.
Citaat : Laat ons met de allerlaatste/ bonussen die wij nog hebben, die we uit de schaamteloze kieren/ van onze ziel kunnen schrapen, onze doeken terughalen en zeggen:/ dat is dus een brood. Dit is glas in lood. Zo voelt de schittering van water./ Review : In Mi have een droom zijn alle gedichten gebundeld die Nasr als Dichter des Vaderlands schreef, van het auditiegedicht Ik wou dat ik twee burgers was tot het onlangs verschenen Hier komt de poëzie. Om de bundel wat op te vullen, zijn opiniestukken van Nasr toegevoegd, een dagboek over zijn ervaringen, en een cd waarop hij de gedichten voordraagt. Ramses heeft gedurende deze periode verschillende dingen geschreven waardoor hij zal herinnerd worden als een dichter des vaderlands die oog had voor sociale en politieke tendensen. Op de bijgevoegde CD horen we zijn mooi stem die vooral heel ontroerend de gedichten declameert die hij schreef bij het sterven van collega-schrijvers als Gerrit Komrij, Harry Mulisch en Simon Vinkenoog. Ook het niet eerder gepubliceerde Sebastiaans marteling maakt indruk: Nasr beschrijft de martelgang van Sint Sebastiaan met oog voor huiveringwekkende details, terwijl hij zorgvuldig het evenwicht behoudt tussen mystieke vervoering en religieuze waanzin. Voor– en achterin Mi have een droom staan talloze negatieve reacties die op internet verschenen naar aanleiding van Mijn nieuwe vaderland. Ze variëren van nietszeggend – 'die hele Ramsey Nasr is een contradictio in terminis' – tot agressief en racistisch, en tonen ons de minder poëtische kant van internetfora.