De ophefmakende roman over de blanke koloniaal en zijn verhouding tot de gekleurde, gekoloniseerde vrouwen in het primitieve Kongo. Een romantische lofzang op de levensdrift en het authentieke van de woeste en ongerepte natuur. Een orgiastische uitbarsting van ongebreidelde erotiek, maar ook van geweld in zijn bruutste en gruwelijkste gedaante.Het verhaal van een 'verzwegen tijdvak' in de geschiedenis van het Belgische kolonialisme; het tijdvak van de bloedige stammenoorlogen, waar de auteur als enige blanke daadwerkelijk bij betrokken was.Slechts na een grote innerlijke strijd vond Jef Geeraerts de moed deze gruwelijke periode uit zijn Afrikaanse leven bloot te leggen. De geromantiseerde belevenissen, vulkanisch poëtisch in taal en gevoelens, zijn een wonderlijk mengsel van lliefdesroman en oorlogsgeschiedenis.
Misschien is het geen hoogstaande literatuur, maar het is één stoot adrenaline. Geen gezeur, geen leestekens gewoon doorknallen. Op bol.com zag ik dat iemand het boek samenvatte als: sperma (deel 1) & bloed (deel 2). Dat is wel wat heel simpel, maar het geeft wel de hoofdthematiek aan.
This book is written in the typical colonial style Geeraerts is known for. I read it after I had conducted the field work of my Master thesis in Cote d'Ivoire. It was a great read, if you can get past the colonial style in which the book is written.
Nu ik deel 1 gelezen heb, begrijp ik nog steeds niet waar al die ophef destijds goed voor was. Ik vind het boek bijzonder matig, met een langdradige schrijfstijl die me absoluut niet ligt.
Ik las enkel Black Venus en pas nu de auteur dood is, wat een schande is. Black Venus is een boek dat je tot het einde moet uitlezen om het naar waarde de schatten. Eerst was ik verbluft door de schrijfstijl, die me doet denken aan Henry Miller, het koortsige, hitsige, het tempo... Dan kreeg ik even genoeg van wat een eindeloze opsomming van slemppartijen en veroveringen van zwarte vrouwen leek te zijn, dan werd ik wat ongemakkelijk, want wat voor boek was dit eigenlijk, hoe moet je dit relaas lezen en kan je dit, moreel gezien, wel goed vinden? En eigenlijk werd het voor mij pas op het einde duidelijk wat voor boek dit was, hoe ik het gebral en gepoch van de ik-verteller moest lezen (is dit eerstegraads?), waar dit allemaal naartoe ging. Het gaat naar het hart van de duisternis. En grandioos.