Elien, een documentairemaakster, is genoodzaakt nog eenmaal terug te blikken op enkele belangrijke gebeurtenissen in haar leven. Als jong meisje volgde ze een beroepsopleiding aan een balletacademie, wat diepe sporen heeft nagelaten. Nu besluit ze een aantal oud-klasgenoten een weekend lang bij haar thuis uit te nodigen om een film te maken over hun gezamenlijke verleden. Terwijl ze hun verhalen vastlegt, komt er nog een verhaal boven: dat van Abel, een in zichzelf gekeerde jongen, die, hoewel hem een groot carrière als danser wacht, er niet in slaagt gelukkig te worden. Intussen wordt Elien met haar eigen herinneringen geconfronteerd, en ontdekt ze de parallellen tussen haar eigen leven en dat van haar lotgenoten.
Een roman over kwetsbaarheid en volwassen worden, de grenzen tussen liefde en misbruik, het verlangen en onvermogen je met anderen te verbinden, en over de verschillende manieren waarop je kunt omgaan met oude littekens.
Ik vond het een leuk gegeven: een reunie van oud-klasgenoten. De verhalen vanuit de verschillende personen gezien waren wel interessant. Zelf had ik iets meer actie in het heden willen zien. De drie hoofdstukken met 'boodschappen van de engelen' begreep ik totaal niet... Het einde was niet erg bevredigend naar mijn mening. Het leek me niet echt afgerond.
Ik had niet zulke hoge verwachtingen van dit boek, maar het pakte goed uit. Het gaat over vriendschap, fanatisme in topsport (dansen), relaties, het leven. Het had nog iets meer diepgang mogen hebben van mij en een beter einde.