"Avant de commencer la battue, je ramasse un peu de terre, m'en frotte les paumes, en respire l'odeur. Je n'ai ni fusil ni poignard. Mes seules armes sont un bâton, la mazza, taillée dans un sarment de vigne, et mes dents. Je deviens l'animal. Je suis le mazzeru, celui qui frappe et annonce la mort."Au cours d'une "chasse de nuit", rituel sanglant dont la tradition s'est perpétuée en Corse jusqu'au milieu du XXᵉ siècle, Mattéo Moncale, le mazzeru, prédit la mort de Petru Zanetti. La jeune femme de Petru, Lisa, l'apprend et vient le trouver, pour tenter de dévier le cours du destin. Entre eux débute une danse de désir et de mort.
Dit boek pikte ik op in één van de vele openbare ruilbibliotheken op Corsica. In dit geval bij het station van Bastia. Het was een mooie uitdaging voor mijn Frans en kleurde mijn reis en herinneringen eraan nog verder in.
Het begin van het boek is ook sterk, beeldend en duister verschijnt de Corsicaanse traditie van de mazzeru en de jacht. Een wereld vol rituelen, geheimen, dromen en geweld. En dat wordt ook direct gecombineerd met het gevoel dat die wereld niet meer bestaat. Maar helaas verzandt het boek langzamerhand en verliest het de spanning en het beeldende karakter.
Hoofdpersoon Matteo is een mazzeru, een soort sjamaanachtige figuur die tijdens de jacht het dier de genadeklap geeft en daaruit kan voorspellen wie er binnenkort zal sterven. Hij voorspelt in het begin van het boek de dood van zijn aartsvijand uit het dorp. Maar de vrouw van deze 'gedoemde' , Liza, verzet zich daartegen. Interessant gegeven en er volgt spanning, ook seksueel tussen hen. Ook de spanning tussen traditie en verandering speelt een belangrijke rol.
So far, so good. Maar dan volgt er een eindeloze stroom van ontmoetingen en vermijdingen tussen Liza en Matteo, maar ook met Catharina en Dorothea. En ook de vriendschappen met Memmu en Agnes volgen een grillig patroon. Tja, en dan eindigt het allemaal met twee verliefden op een strand... Goed idee, geen slechte schrijver, maar geen goed uitgewerkt plot.