شیراز نام دیگر من

by منصور اوجی

شعر اوجی در کنار سادگی و روانی و بی‌پیرایگی و سلامت زبانی خود همچون خود طبیعت نیز بر زبان و قلم شاعر جاری است، آن گونه که حتی مثلاً ساختار یک درخت اغلب شبیه ساختار شعر او می‌شود، هم چنان که ساختار یک رود یا یک باغ. چرا که او مثلاً وقتی از یک درخت می‌گوید، دقیقاً می‌خواهد که این درخت نمادی از انسان یا یک انسان خاص باشد و در هر وضعیتی بتواند وضعیتی انسان گونه به خود بگیرد.

اگرچه هنوز کسانی هستند که شعر کوتاه و شاعر شعرهای کوتاه را آن‌طور که شاید و باید جدّی نمی‌گیرند اما همین افراد وقتی به نام خیام و باباطاهر می‌رسند یا به فرض به نام هایکوسرایی معروف، با احترام از کنار آن‌ها رد می‌شوند. نیما هم شعر کوتاه را تجربه کرده است. اما نه دقیقاً آن نوع از شعرهای کوتاهی که امروزه «شعر کوتاه» محسوب می‌شود؛ شعرهایی که معمولاً از سه الی چهار سطر کوتاه تجاور نمی‌کنند. بر این اساس می‌توان گفت که شعر امروز ایران تقریباً از دههٔ سی تا به امروز در کارنامهٔ خود شعرهای کوتاه بسیاری را جمع کرده است.

232 pages, Paperback

First published January 1, 2008

About the author

منصور اوجی (زادهٔ ۱۳۱۶ خورشیدی) در شیراز، از شاعران معاصر ایران است که هم اکنون در زادگاه‌اش زندگی می‌کند. او در رشتهٔ فلسفه از دانشگاه تهران موفق به کسب مدرک لیسانس شد و پس از آن در رشتهٔ علوم تربیتی از دانشسرای عالی تهران مدرک فوق‌لیسانس‌اش را کسب کرد. پس از آنکه به زادگاه‌اش بازگشت بار دیگر به دانشگاه پهلوی (دانشگاه شیراز) رفت و مدرک لیسانس زبان و ادبیات انگلیسی‌اش را هم گرفت. او پس از سال‌ها تدریس، به تازگی تصمیم گرفته که تدریس را رها کند و تمام اوقات‌اش را در خانه‌اش بنشیند و به شعرش اختصاص دهد.

Reviews

[Zahra · Rating 3 out of 5]

گفتم تو را بخوانم
کز صبح بگذریم
باران چنان گرفت که خورشید پیر شد

در انتظار تو
اینک من، آه، من
مردی هزارساله کنار دریچه‌ها