In 2017 verkozen filmcritici de Amerikaanse regisseur Richard Linklater (1960) tot beste regisseur van de afgelopen vijfentwintig jaar. In deze periode maakte hij furore met onder meer het veelbekroonde Boyhood, de Before-trilogie en Dazed and Confused.
Naast filmische zijn er ook filosofische redenen om naar Linklaters films te kijken. Linklater staat bekend als een regisseur die weergaloos met tijd speelt. Sommige van zijn films spelen zich af in een dag of een paar uur, maar Boyhood beslaat maar liefst twaalf jaar. De vraag hoe wij ons verhouden tot het voorbijgaan van de tijd is cruciaal in het oeuvre van Linklater.
In Denken in het donker met Richard Linklater werpen Hans Maes, Greg Houwer, Marja Pruis en Katrien Schaubroeck een filosofisch licht op de films van Richard Linklater.
Katrien Schaubroeck is a Belgian philosopher who specializes in meta-ethics, moral psychology and the philosophy of love. She is a senior lecturer at the University of Antwerp. She is currently working on a handbook 'introduction to analytic philosophy' and on research papers connecting love to epistemic virtues/vices.
Als ik in de shop van het Filmmuseum Amsterdam een boek over enkele van mijn favoriete films ooit zie liggen, pak ik het mee! Alleen heeft de bundel me vooral doen inzien hoe bijzonder de films ook alweer zijn en hoe goed de reeks in elkaar zit, eerder dan dat de essays me echt konden bekoren.
Het eerste essay, 'Waar de ziel zich ophoudt. Over Richard Linklaters Before Sunrise' van Marja Pruis, is ietwat warrig en wat te persoonlijk. Het geeft uiteindelijk een paar goede observaties over de eerste film, maar de kracht van dit essay is vooral: tonen hoe goed die eerste film is. Het tweede essay, 'Before Midnight' van Greg Houwer, biedt een scherpe kijk op alle nuances in de magistrale laatste film. Het is intussen even geleden dat ik het las, maar ik herinner me wel dat er veel van Jesse wordt vergoelijkt en dat Célines met haar feminisme haar energie en passie zogezegd uit 'woede' haalt. Van het derde essay, 'Bitterzoet. Over melancholie in de Before-trilogie' van Hans Maes, blijven vooral de analyse van de zogenaamde 'Ozu-sequentie' en de intertekstualiteit bij. En het vierde essay, 'Ik en Richard Linklater: een liefdesverhaal' van Katrien Schaubroeck, ik weet het niet meer. Ik weet vooral nog dat er op den duur veel zaken terugkeerden in de loop van het boek. En ook dat iedereen van de films houdt, van de melancholie, de overpeinzingen, de verhouding tussen Jessie en Céline, van Linklater en alles wat hij uit het leven grijpt.
Verzameling van 4 essays over de Before Trilogie. De essays zijn wisselend van kwaliteit maar zetten allen aan om de films weer eens op te zetten en te denken in het donker.