Ξυπνητήρι. Σηκώνεται. Η διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα ατελείωτη. Σκουντουφλάει πάνω στο αυτοκινητάκι. Να το σηκώσει; Τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται στο σπίτι. Δεν βαριέσαι. Ο Θεός είναι μεγάλος. Το κλοτσάει παραπέρα. Με μάτια ερμητικά κλειστά, δουλειά δεν γίνεται. Αλλού ο καφές, αλλού τα ράσα του. Γάλατα, ζάχαρες, κούπες, πιατάκια, ένας αχταρμάς. Περιμένει. Μια ηλίθια περιμένει την καφετιέρα να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο της. "Υπομονή", έλεγε ο πρώην της, "αν δεν ξεράσει η καφετιέρα, αν δεν ακούσεις ένα μπλιαχ, καφές δεν γίνεται". Ο πρώην. Οι πρώην. Τα πρώην. Σύζυγοι, όνειρα, επενδύσεις, διαψεύσεις, φιλίες. Ανοίγει το ημερολόγιο. Ηλεκτρολόγος. Τηλέφωνο στο σχολείο του παιδιού. Πληρωμή ασφαλίστρων. Ταχυδρομείο για συστημένο. Κείμενο για την εφημερίδα. Ναι, κείμενο για Τα Νέα. Κομπιούτερ. Βαθιά ανάσα. Κατάδυση. Ακόμα τούτη η νεύρωση, ραγιάδες, ραγιάδες. Λίγο η νεύρωση, λίγο το χαμόγελο, είδες, Παύλο μου; Είδες για πότε μαζεύτηκαν τόσες σελίδες που η μανούλα τις βγάζει και βιβλίο στον "Καστανιώτη"; Όχι, μην τρομοκρατείσαι, αγόρι μου. Σαφέστατα και δεν χρειάζεται να το διαβάσεις.
Η Έλενα Ακρίτα γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι κόρη του Λουκή Ακρίτα (από την πόλη Μόρφου της Κύπρου) και της Σύλβας Ακρίτα (από τη Θεσσαλονίκη, με μικρασιατική καταγωγή). Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε με το περιοδικό Ταχυδρόμος και τις εφημερίδες Το Βήμα, Έθνος, Έθνος της Κυριακής, Ειδήσεις και Τα Νέα όπου, μέχρι τώρα, αρθρογραφεί κάθε Σάββατο. Συνεργάστηκε με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ΕΡΑ1, Αθήνα 9,84, Flash και ΑΝΤ1. Επίσης, έχει παρουσιάσει τηλεοπτικές δημοσιογραφικές και ψυχαγωγικές εκπομπές (Κυριακάτικα, Ο πιο Αδύναμος Κρίκος, Φώτα Πορείας κ.λπ.) και έχει γράψει σενάρια για την τηλεόραση. Έχει μεταφράσει και διασκευάσει από τα αγγλικά και τα γαλλικά πολλά θεατρικά έργα, πρόζες και μιούζικαλ. Το θεατρικό της έργο Η Δίαιτα του Αστροναύτη ανέβηκε την περίοδο 2000-2001 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Βιβλία της: Από την Έλενα με Xαμόγελο, Ραντεβού με την Έλενα, Η Έλενα στη Xώρα των θαυμάτων, Η Διαθήκη, Τα Φλου, εκδ. Κάκτος. Γεννήθηκα Ξανθιά, Και οι Ξανθιές έχουν Ψυχή, Χτυποκάρδια στο Κρανίο, εκδ. Καστανιώτη. Το Μήλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο, Φόνος 5 Αστέρων, Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας, εκδ. Διόπτρα. Ζει στο σπίτι όπου γεννήθηκε.
Contemporary female writer who mostly writes this book in an easy-to-digest way. She manages to lightly touch on pretty heavy societal issues mainly relating to a deeply rooted sexism from which the modern Greek society suffers. Her wit is impeccably bitter (for which she is, a propos, celebrated in the journalistic circles)- a fact that, in a sense, erases the lightness of the book's style.
Classically depressing as the rest of her female peers who write about similar issues, she brings little to the table in terms of thematology- married woman with children, fed of of her husband who doesn't wash the dishes and is a phalocratic pig, tired of her job at which she can't excel cause she doesn't have the energy that her husband's laziness absorbs.
What is terrible about this book and its copies (because Akrita was the first to write so openly about the pig-man) is that it falsely alerts both men and women. It encapsulates models of men to which no one should ever aspire and models of women that females should avoid becoming. There is no equation for how one should be and this book points to it by criticizing what the author views as the opposite of evil. Mrs Akrita, I would like to refer you to Nietzsche's "One philosophizes with a hammer" and ask you to pay close attention to the very fluid concepts of what is good and evil. Enough with this rigidness that will suck up our souls and never let us really grow to what we can potentially be while being free of damn stereotypes.
Is the good you envision an all-doing man instead of the evil existing model of the all-doing woman who ends up, in real life, having to swallow Xanax to get 6 normal hours of sleep? Believe me, what is evil is wanting to tilt the scale to what would be getting all-doing men to Xanax-up their lives.