این کتاب دربرگیرندهی مجموعه مقالات و بررسیهایی است که نویسنده به تازگی یا در سالهای گذشته به رشتهی نگارش درآورده است. کتاب، از جنبه موضوعی به چهار بخش «جستارها»، «مقالهها و نقدهای فلسفی»، «یادداشتهای فرهنگی – سیاسی» و «سنجش پندارها» تقسیم شده است. نویسنده در نخستین جستار خود ـ که عنوان کتاب «خویشاوندی پنهان» نیز از آن برگرفته شده ـ به نقد وضعیت فرهنگی ایران پرداخته است. در این بخش و در جستاری با عنوان «برآمدن دین یهود در سیاست سازمانی ـ دیوانی هخامنشیان»، دوستدار بدنبال این است که نشان دهد نخستین «یهودیت» به صورتی که ما امروز میشناسیم، در نتیجه آئین کشورداری هخامنشیان پدیدآمده است. بخش مقالهها و نقدهای فلسفی، افزون بر «آدم دیوانه کیست» که گزارشی از نویسنده بر سخنی از نیچه فیلسوف بزرگ آلمانی است، به سنجش ترجمههایی از آثار فلسفی به زبان فارسی، دشواریهای انتقال اندیشهها از زبان اصلی به زبان ترجمه و تواناییهای زبان ترجمه برای دریافت این اندیشهها اختصاص دارد. در این جستار به ترجمههای «چنین گفت زرتشت» اثر نیچه و «سنجش خرد ناب» کانت به عنوان نمونه پرداخته شده است. بخش سوم کتاب، شامل یادداشتهای فرهنگی و سیاسی نویسنده است که در نخستین دهه استقرار «جمهوری اسلامی» نوشته شدهاند. این مقالات، علاوه بر بررسی تاثیرات انقلاب اسلامی بر جامعه ایران، برخی مفاهیم بنیادین سیاست مثل جدایی کشورداری از دین و پیوند میان فرهنگ و سیاست نیز پرداختهاند. بخش آخر کتاب که «سنجش پنداشتها»ست، علاوه بر نقدی درباره آراء عبدالکریم سروش و پاسخی به نادر سعیدی جامعهشناس مقیم آمریکا از کتاب «درخششهای تیره»، نقدی گسترده درباره دیدگاههای آنهماری شیمل عارفه آلمانی عرضه شده است. این نقد در سال ۱۹۹۵ به مناسبت اعطای جایزه صلح به آنهماری شیمل، به زبان آلمانی نوشته شده بود.
آرامش دوستدار، در سال ۱۳۱۰ ه.ش در تهران متولد شد. او برادرزاده احسان الله خان دوستدار است. او در سال ۱۳۳۷ ه.ش برای تحصیل فلسفه به آلمان رفت و در سال ۱۳۵۰ ه.ش مدرک دکترا در رشته اصلی فلسفه و رشتههای جنبی روانشناسی و دینشناسی تطبیقی را از دانشگاه بن دریافت کرد. عنوان رساله دکتری دوستدار «رابطه اخلاق و ارادهی سلطهگرا در آثار نیچه» بود. وی از سال ۱۳۵۱ ه.ش تا ۱۳۵۸ ه.ش به عنوان استاد به تدریس در گروه فلسفه دانشگاه تهران پرداخت و در پی بسته شدن دانشگاه ها؛ موسوم به انقلاب فرهنگی ایران از دانشگاه اخراج شد و دیگر بار به آلمان مهاجرت کرد. درنهایت، ایشان در تاریخ ۵ آبان ۱۴۰۰ در سن ۹۰ سالگی در شهر کلن آلمان، دیده از جهان فروبست.
از آرامش دوستدار تا کنون چهار کتاب به زبان فارسی و تعدادی مقاله و ترجمه چاپ شده است.
کتاب ها ملاحظات فلسفی در دین و علم، نشر آگه، تهران، ۱۳۵۹ امتناع تفکر در فرهنگ دینی، انتشارات خاوران، پاریس، ۱۳۷۰ درخششهای تیره، انتشارات خاوران، پاریس، ۲۰۰۴ خویشاوندی پنهان، انتشارات فروغ و نشر دنا، کلن، ۱۳۸۷
هم نشینی با آرامش دوستدار آرامشی دوست داشتنی است. او که با نقدهای برنده اش خواننده اش را متوجه می کند که آن چیزی که به آن تکیه داده دیواری است از جنس یخ که با تابش آفتاب به آسانی فرو می ریزد. دیواری که در طلمات و سرمای بی امان نادانیِ تاریخی-دینی سرزمین ما با نگاهبانانی دروغ پرداز و بی مایه آنچنان محکم و نفوذناپذیر در نظر می آید که گویی هیچْ فروریختنی نیست در خویشاوندی پنهان نوشته های او را که گردآوری شده است می خوانیم. نوشته هایی درباره ی فرهنگ، تاریخ و اجتماع. نوشته هایی که پس از سی و پنج سال هنوز هم شرح دقیقی است از وضعیتی که کوته فکرانِ مثلن روشنفکر درباره ی اصلاح کردنش گفت و گو می کنند و به فراخور زمانه نان شان را به نرخ روز تهیه می کنند، روشنفکرانی که پس از چهل و چند سال هنوز گمان نمی برند که تاریکی تاریخ و فرهنگ سرزمین ما، یکی از مهم ترین ستون هایش شکل نایندیشیدن دینی است آرامش دوستدار ستیهنده ای یکه است در میانِ خیلِ این نیرنگ پردازانِ تهی مایه و این است که همراه شدن با او لذتی یگانه دارد. اگرچه این هم نشینی چه بسا بسیاری از آن چیزهای تا پیش از آن دوست داشتنی را ممکن است یکسره در نظر خواننده بی اعتبار کند و چه لذتی هم بالاتر از این که بدانی دیگر نیازی نداری به دست آویختن به عناصری پوک و بی سرانجام که این خود ناگزیرت می کند به از نو دیدن و از نو دریافتن
کتاب ارزندهای بود ولی فرم کلی کتاب جمعآوری چند مقاله در کنار همه، که من این رو یک ایراد میدونم. ولی مطالبش در نقد «روشنفکری» مذهبزده و بیهویت ایران، نقد ترجمههای بد نیچه، تلاش در فهماندن کانت و روش علمی، نقد سروش و امثالهم واقعا بدیل و خوب بود. انشای کتاب هم بسیار مرتب و روان بود و منو به خوندن آثار دیگر نویسنده علاقهمند کرد.