ลิลิตพระลอ

by กวีสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น

เรื่องพระลอ เป็นนิทานพื้นเมืองทางอาณาเขตลานนา นักปราชญ์แต่งเป็นลิลิตขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ราวระหว่าง พ.ศ. ๑๙๙๑-๒๐๗๖ ก่อนรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กล่าวถึงตำนานของพระลอ กษัตริย์เมืองสรวง และพระเพื่อนพระแพง ซึ่งเป็นเจ้าหญิงเมืองสรอง เป็นโศกนาฏกรรมอันมีรสไพเราะ ทั้งภาษิต โวหารพรรณนา สำนวนร้อยกรองอันถือกันว่าเป็นยอดของโคลงลิลิตโบราณเรื่องหนึ่ง มีคุณค่าทั้งทางภาษาและวัฒนธรรม

162 pages, Paperback

First published January 1, 1998

Reviews

[Apisada Maneewongvijit · Rating 4 out of 5]

อ่านประกอบวิชาวรรณคดีไทย กวีผู้แต่งเขียนในโทนน้ำเสียง nuetral และ state the fact that การที่พระลอ พระเพื่อน พระแพง พี่เลี้ยงทั้งสี่คน พระนางบุญเหลือ(แม่พระลอ) พระนางลักษณวดี(มเหสี) กระทำสิ่งต่าง ๆ อย่างที่กวีได้บรรยายในหนังสือนั้นคือสิ่งที่มนุษย์ส่วนใหญ่ทั่วไปทำ โดยมีพื้นฐานจากความรู้สึก และสภาพสังคมในยุคนั้น คือตอนนั้นเขาก็ทำกันแบบนั้นอะ ใช่ ก็ทำแบบนั้น แค่นั้นเลย

ในส่วนของภาษาวรรณศิลป์นั้นสละสลวยมาก ตั้งแต่การบรรยายชมโฉม สถานการณ์การต่อสู้ในสนามรบ อารมณ์ความรู้สึกของตัวละครแต่ละตัว มีสัมผัสสระ สัมผัสอักษร ลีลาการบรรยายที่ทำให้เห็นภาพและสื่ออารมณ์ของตัวละครที่โหยหาอาวรณ์ทะยานอยาก รัก หลง ใคร่

บทอัศจรรย์อันเป็นที่เลื่องลือก็พลาดไม่ได้ แต่ถ้าอ่านให้ดีก็จะเห็นว่ากวีบรรยายให้เห็นถึงธรรมชาติของมุมมองของผู้ชายและผู้หญิงที่มีต่อความรัก(และความใคร่)(ซึ่งออกจะstereotypeอยู่หน่อย แต่ก็ทำให้เราได้เห็นภาพและเข้าใจ)ได้เป็นอย่างดี

[นราวิชญ์ ประเทืองสุขพงษ์ · Rating 3 out of 5]

น่าจะเป็นวรรณคดีที่อ่านยากที่สุดเท่าที่เคย เพราะคำศัพย์เก่าและใช้รูปแบบร่ายผสมโคลง ควรค่าแก่การอ่านเพื่อศึกษาวัฒนธรรมและความเชื่อของคนในสมัยนั้น บทอัศจรรย์ไพเราะ แต่ที่ประทับใจคือฉากเสกผีมาสู้กัน

[The reader in the haar]

สารพันขนบการประพันธ์