พจมาน สว่างวงศ์

by ก.สุรางคนางค์

'"หากฉันรู้สักนิดว่าเธอ...รักฉัน ฉันก็มิอาจพรากไปจากเธอ"
จากหัวใจที่เคยแข็งแกร่ง กลับยอมแพ้ต่อทุกสิ่งทุกอย่าง
วันนี้ เธอตัดสินใจหันหลังให้ 'บ้านทรายทอง' ด้วยหัวใจบอบช้ำ
ชีวิตมีความหวังเพียงอย่างเดียว คือการเฝ้ารอ...เขาคนนั้น
คนที่เป็นความหวังสุดท้าย...คุณชายกลาง
พจมาน สว่างวงศ์ ภายนอกเธอเข้มแข็ง ทระนง หากหัวใจร่ำร้อง...เรียกหา
'รัก' คำนั้นคำเดียวจากเขา จะเยียวยาชีวิตเธอ ทั้งชีวิต!
รัก…คำเดียวนี้ ก่อปาฏิหาริย์แห่งชีวิตได้เชียวหรือ
"หากฉันรู้สักนิดว่า...เธอรักฉัน"
รัก…คำคำนี้ ศักดิ์สิทธิ์และก่อปาฏิหาริย์มานิรันดร์น!


"ชายกลางแต่งงานกับมัน เพราะเหตุผลเรื่องบ้านทรายทอง" ...ประโยคนี้เธอรับรู้รับฟังด้วยหัวใจที่ร้าวราน จะมีใครเข้าใจความเจ็บลึกของเธอ "เงินทอง ทรัพย์สิ อาจถูกลักขโมย และถูกโกงหรือเอาเปรียบกันได้ แต่ความดี ไม่มีใครเอาไปได้ นอกจากตัวเองเป็นผู้ทำลาย ถึงไม่มีใครรู้ว่าเราทำความดี ตัวเราเองก็ยังรู้" ...เธอยึดมั่นในคำเหล่านี้ของพ่อตลอดมา แต่เธอก็เปรียบดั่งทำนบกั้นน้ำ เมื่อน้ำไหลบ่าเข้ามาเต็มที่ ทำนบกั้นก็อาจพังทลายลงได้ เมื่อสิ่งที่ยึดเธอไว้กับ "บ้านทรายทอง" ต้องจากไป จากหัวใจที่เคยแข็งแกร่ง กลับยอมแพ้ต่อทุกสิ่งอย่าง วันนี้...เธอตัดสินใจหันหลังให้ "บ้านทรายทอง" ด้วยหัวใจบอบช้ำ ชีวิตมีความหวังเพียงอย่างเดียว คือการเฝ้ารอ...เขาคนนั้น คนที่เป็นความหวังสุดท้าย... "คุณชายกลาง" ... "พจมาน สว่างวงศ์" ...ภายนอกเธอเข้มแข็ง ทระนง หากหัวใจร่ำร้อง...เรียกหา "รัก" คำนั้นคำเดียวจากเขา จะเยียวยาชีวิตเธอ ทั้งชีวิต! รัก...คำเดียวนี้ ก่อปฏิหาริย์แห่งชีวิตได้เชียวหรือ!

Paperback

First published January 1, 1950

Reviews

[Panjiw Chiw · Rating 4 out of 5]

ช่วงแรกอ่านยากสักนิดหนึ่ง เนื่องไม่ได้อ่านบ้านทรายทองมาก่อน แม้จะได้ดูละครแล้วก็ตาม (ซึ่งมันก็นานเกินสิบปี)
พออ่านไปเรื่อยๆ ถึงจำได้ว่ามีใครบ้าง เวลาเปลี่ยนฉากไม่ได้ตัดฉับๆๆ ทำให้มีเวลาอยู่กับตัวละครตัวนั้นๆ เลยทำให้จำได้ไม่ยากว่าคนที่พูดคือใครเกี่ยวข้องกับพจมานยังไง (ทำให้ไม่หงุดหงิดเหมือนบางเรื่องที่ตัดไปไวจำตัวละครไมไ่ด้)
แต่ละบท มักจะเป็นการเม้าท์มอยของตัวละครคนนอกบ้าง คนในครอบครัวบ้าง ซึ่งส่วนมากก็จะพูดเกี่ยวกับเหตุผลการแต่งงานของพจมานกับคุณชายกลาง เป็นหลัก
บางตอนอาจรู้สึกเนือยไปบ้าง ทำให้ต้องหยุดพักไปอ่านเรื่องอื่นก่อนค่อยกลับมาอ่านต่อ ซึ่งก็อ่านต่อได้ไม่ยาก
ภาษาในเรื่องรวมถึง ขนบความคิดต่างๆ อยู่ในยุคคุณพ่อ-แม่,ตายาย? อาจทำให้คนมีความคิดใหม่มากๆ ไม่เห็นด้วยในความคิดของตัวละครหลายๆเรื่อง
คุณชายกลางน่ารักเอามากๆ เลย ขนาดขอพจมานแต่งงานยังถามว่า ไม่รังเกียจนามสกุลสว่างวงศ์ของฉันใช่ไหม (ประโยคประมานนี้หละจำไม่ค่อยได้) และมีอีกหลายประโยคที่คุณชายสอนพจมานแล้วทำให้สะอึกได้ ขนาดเราอ่านยังเห็นด้วยเลย
แม้เนื้อเรื่องจะไม่หวือหวา มีอะไรมาก ยังติดอยู่กับเมนหลักของเรื่องที่ว่า "คุณชายกลางแต่งงานกับพจมาเพราะเหตุใด" แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่ก็อ่านเพลิน เหมือนได้นั่งฟังเพื่อนเม้าท์มอย อ่านได้เรื่อยๆ จนจบ