Առաջին հայացքից կարող է թվալ, թե առանձին պատմվածքներ են, իրականում պատմվածքաշար-վիպակ է, Կոմիտասի մասին։ Անավարտ միգուցե թվա, շատերին, միգուցե չի էլ ավարտել Գալշոյանը, չգիտեմ, պիտի հարցնել. միգուցե մտահաղացումն էր այդպիսին, ունենալ պայծառ Կոմիտաս, Կոմիտաս, որին չեն հիշում խելագար, ցնորված։ Տեքստում գալշոյանական թախիծը կա, պարզությունը կա, բայց կա նաև «մտածումների գեղջկությունը» հաղթահարելու, իմաստավորված հաղթահարելու փորձ (ոչ պարզունակ՝ լավատեսական մղում)։ Արժե, արժե, միանշանակ։ Լրիվ ուրիշ Գալշոյան է։